Περί αξιοπρέπειας και ενότητας ο λόγος…

Ομάδα Γυναικών Φαρκαδόνας… περί αξιοπρέπειας και ενότητας ο λόγος…

Η αξιοπρέπεια, οι χαμηλοί τόνοι, το επίπεδο και ο σεβασμός δεν εμφανίζονται μόνο όταν μας βολεύει. Χτίζονται καθημερινά, κυρίως στις δύσκολες στιγμές και απέναντι σε ανθρώπους που διαφωνούν μαζί μας.

Δυστυχώς, πριν από δύο χρόνια, όταν πολλές γυναίκες της Φαρκαδόνας ζήτησαν μια απλή γενική συνέλευση, ώστε να συζητηθούν προβληματισμοί και παράπονα σχετικά με τη διαδικασία των εκλογών, η απάντηση που έλαβαν δεν ήταν ούτε διάλογος, ούτε ανοιχτή πόρτα, ούτε διάθεση συνεννόησης. Ήταν απαξίωση, ειρωνεία, χαρακτηρισμοί περί «ζήλιας» και «φαντασιών», ακόμη και τρομοκράτηση γυναικών με απειλές περί δικαστηρίων.

Για δύο χρόνια επικράτησε εκκωφαντική σιωπή γύρω από όσα χώρισαν τον Σύλλογο και πλήγωσαν σχέσεις χρόνων. Δεν υπήρξε καμία ουσιαστική προσπάθεια προσέγγισης, αυτοκριτικής ή πραγματικής ενότητας.

Υπήρχαν, όμως, γυναίκες που δεν εθελοτυφλούσαν και δεν έκαναν τα στραβά μάτια. Γυναίκες που πονούσαν πραγματικά τον Σύλλογο, την ιστορία του, τις στιγμές και τις ανθρώπινες σχέσεις που χτίστηκαν μέσα σε αυτόν όλα αυτά τα χρόνια.

Γυναίκες που βρέθηκαν σε αδιέξοδο, χωρίς να γνωρίζουν με ποιον τρόπο να αντιδράσουν, χωρίς όμως και να συμβιβάζονται με όσα έβλεπαν να συμβαίνουν. Απευθύνθηκαν σε εμάς, τις υποψήφιες που τίμησαν με την ψήφο τους οι γυναίκες της Φαρκαδόνας.

Αυτή η εμπιστοσύνη δεν ήταν για εμάς τίτλος ούτε προσωπική φιλοδοξία. Ήταν ευθύνη. Ευθύνη να μη σιωπήσουμε όταν αγνοούνταν επιδεικτικά τα αιτήματά μας για γενική συνέλευση και συζήτηση. Όταν ο Σύλλογος απομακρυνόταν από το πνεύμα της ενότητας, της ισότητας και της ανεξαρτησίας από πολιτικά πρόσωπα και σκοπιμότητες.

Η στάση μας όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε σχέση με πικρία ή προσωπικό όφελος, όπως βολικά λέγεται. Είχε και έχει σχέση με σεβασμό απέναντι στις γυναίκες της Φαρκαδόνας που μας εμπιστεύτηκαν. Παρά τις σοβαρές ενστάσεις μας για τη διαδικασία των εκλογών, δεν αμφισβητήσαμε το νέο συμβούλιο ούτε εμποδίσαμε ποτέ το έργο του Συλλόγου.

Όταν, όμως, οι ίδιοι οι αιρετοί που —κατά κοινή ομολογία— ενεπλάκησαν στην εκλογική διαδικασία του Συλλόγου Γυναικών δήλωναν δημόσια «συνέβαλα κι εγώ σε αυτό γιατί δεν ήθελα να βγουν δυο-τρεις» ή «να ερχόσουν κι εσύ να ζητήσεις βοήθεια, να γινόσουν σαν τις άλλες», τότε γίνεται ξεκάθαρο ποια νοοτροπία επικράτησε και συνεχίζει να επικρατεί.

Εμείς δεν θελήσαμε να γίνουμε «σαν τις άλλες». Δεν θελήσαμε ποτέ να χρωστάμε εκλογές, θέσεις ή στήριξη σε κανέναν παράγοντα. Ένας Σύλλογος Γυναικών πρέπει να ανήκει στις γυναίκες του τόπου και όχι σε παρασκηνιακές συμφωνίες και εξαρτήσεις.

Σήμερα, λοιπόν, καλό θα ήταν να θυμηθούμε όλοι τι πραγματικά συνέβη και να ξεχωρίσουμε την ειλικρίνεια από την ανάγκη αποκατάστασης εικόνας και τις μεθοδευμένες μεταμέλειες που μεταφέρουν τις ευθύνες αλλού.

Η αξιοπρέπεια δεν μετριέται με όμορφα κείμενα. Φαίνεται στις πράξεις και στον τρόπο με τον οποίο ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Εγκαίρως όμως… όχι μετά από δύο χρόνια και όχι αμέσως μετά από σκόπιμους αποκλεισμούς γυναικών από «συνυπάρξεις».

Ομάδα Γυναικών Φαρκαδόνας

Ads