Ο καθηγητής Παναγιώτης Παπαναγιώτου μιλά στο KriniLive.gr: Η επιστήμη, ο άνθρωπος και οι ρίζες που δεν ξέχασε ποτέ
Ορισμένοι άνθρωποι δεν ξεχωρίζουν μόνο για τους τίτλους, τις διακρίσεις ή τη διεθνή τους πορεία, αλλά κυρίως για το ανθρώπινο αποτύπωμα που αφήνουν πίσω τους. Ο καθηγητής Παναγιώτης Παπαναγιώτου ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία. Ένας επιστήμονας με σπουδαία διεθνή διαδρομή στον χώρο της Ιατρικής και της αντιμετώπισης των εγκεφαλικών επεισοδίων, που κατάφερε να διακριθεί στα κορυφαία ευρωπαϊκά κέντρα, συμμετέχοντας σε πρωτοποριακές θεραπείες και έρευνες που άλλαξαν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο.
Πίσω όμως από το επιστημονικό έργο, υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του, τη Θεσσαλία, τον Κλοκοτό, τις παιδικές μνήμες, την οικογένεια και τις ανθρώπινες σχέσεις που τον διαμόρφωσαν. Μέσα από μια σπάνια και ουσιαστική συνέντευξη στο KriniLive.gr, ο καθηγητής Παναγιώτης Παπαναγιώτου μιλά με απλότητα και ειλικρίνεια για τη ζωή, τις δυσκολίες, την επιστήμη, τα εγκεφαλικά επεισόδια, την αξία της πρόληψης, τη δύναμη των ομάδων, αλλά και για όλα εκείνα που τελικά δίνουν πραγματικό νόημα στη διαδρομή ενός ανθρώπου.
Μια συνέντευξη με ιδιαίτερο ανθρώπινο βάθος, που αξίζει να διαβαστεί από κάθε νέο άνθρωπο που ονειρεύεται, από κάθε οικογένεια, αλλά και από κάθε αναγνώστη που αναζητά ιστορίες με ουσία, γνώση και έμπνευση.
Ακολουθεί η συνέντευξη του καθηγητή Παναγιώτη Παπαναγιώτου στο KriniLive.gr:
Κύριε Καθηγητά, αν αφήσουμε για λίγο τους τίτλους και τις διακρίσεις, ποιος είναι ο Παναγιώτης;
Είναι μάλλον ένας άνθρωπος που έμαθε να προσαρμόζεται από μικρός.
Η ζωή μου είχε αρκετές μετακινήσεις, διαφορετικά περιβάλλοντα και διαφορετικές κουλτούρες. Αυτό σε διαμορφώνει.
Πέρα από την ιατρική, με ενδιαφέρουν πολύ οι άνθρωποι, οι ομάδες και η δημιουργία δομών που μπορούν να εξελίσσονται και να προσφέρουν πραγματικά.
Ίσως αυτό είναι κάτι που με εκφράζει ιδιαίτερα: η δημιουργία ομάδων με ανθρώπους που εξελίσσονται μαζί, αποκτούν αυτονομία και στη συνέχεια προχωρούν και οι ίδιοι δυναμικά στον χώρο τους.
Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι οι τίτλοι έχουν μικρότερη σημασία από το αποτύπωμα που αφήνεις στους ανθρώπους γύρω σου.
Αν γυρίζατε πίσω στον Κλοκοτό, ποιες εικόνες και στιγμές θα σας έρχονταν πρώτες στο μυαλό;
Ο Κλοκοτός είναι ο τόπος καταγωγής των γονιών μου και συνδέεται πολύ με τα παιδικά μου καλοκαίρια.
Με φίλους, ξαδέρφια, οικογενειακές στιγμές και μια αίσθηση ανεμελιάς που δύσκολα ξαναβρίσκει κανείς αργότερα.
Γεννήθηκα στη Λάρισα, αλλά λόγω της δουλειάς του πατέρα μου ως εκπαιδευτικού μετακινηθήκαμε αρκετά στα παιδικά μου χρόνια — Σκόπελος, Αλόννησος, Μαρμάρι Ευβοίας, Γερμανία και ξανά Λάρισα.
Νομίζω αυτή η συνεχής αλλαγή με έκανε πιο ανοιχτό σε νέα περιβάλλοντα και ανθρώπους.
Παρόλα αυτά, ο Κλοκοτός και γενικότερα η Θεσσαλία έμεναν πάντα σημείο αναφοράς.
Ακόμη και σήμερα προσπαθούμε να βρισκόμαστε στο χωριό στις γιορτές και ιδιαίτερα το Πάσχα. Είναι κάτι που μας κρατά συνδεδεμένους με τους ανθρώπους και τις μνήμες μας.
Πόσο καθοριστική υπήρξε η οικογένειά σας στη διαδρομή σας;
Πολύ καθοριστική.
Οι γονείς μου επηρέασαν πολύ τον τρόπο που βλέπω τη ζωή και τους ανθρώπους.
Ο πατέρας μου, δάσκαλος στο επάγγελμα, είναι ένας ήρεμος και χαμογελαστός άνθρωπος, με ισορροπία και θετική στάση απέναντι στα πράγματα. Η μητέρα μου είναι πάντα δίπλα στην οικογένεια με αγάπη και στήριξη, σε εμένα, στον αδερφό μου και πλέον και στις δικές μας οικογένειες.
Οι οικογενειακοί δεσμοί και οι σχέσεις μεταξύ μας παρέμειναν πάντα πολύ δυνατοί. Και νομίζω πως αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό.
Σήμερα το καταλαβαίνω ακόμη περισσότερο μέσα από τη δική μου οικογένεια.
Η σύζυγός μου είναι συνοδοιπόρος και στη ζωή και στην επιστήμη, καθώς έχουμε την ίδια ειδικότητα, οπότε υπάρχει βαθιά κατανόηση για τις απαιτήσεις αυτού του χώρου. Συζητάμε πολύ και για τη δουλειά, πολλές φορές ακόμη και στο σπίτι, αλλά αυτό είναι και μέρος της κοινής μας πορείας.
Και φυσικά τα παιδιά μας είναι το πιο ουσιαστικό κομμάτι της ζωής μας.
Η οικογένεια και οι στιγμές μαζί τους λειτουργούν ως σημείο ισορροπίας μέσα στην καθημερινότητα. Και πιστεύω ότι τα παιδικά χρόνια και οι εμπειρίες που ζει ένα παιδί μένουν για πάντα μέσα του.
Φωτογραφία: Δεξιά ο καθηγητής Παναγιώτης Παπαναγιώτου και αριστερά η σύζυγός του, Δρ. Μαρία Πολίτη
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή που χρειάστηκε να ξεπεράσετε;
Οι δύσκολες στιγμές για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικές. Για κάποιους μπορεί να είναι μια συγκεκριμένη στιγμή που τους σημαδεύει για πάντα, ενώ για άλλους είναι πιο απαιτητικές περίοδοι ζωής με ευθύνη, αβεβαιότητα και συνεχείς προκλήσεις.
Για μένα, η μετάβαση για ειδικότητα και ακαδημαϊκή εξέλιξη ήταν σίγουρα μια τέτοια απαιτητική περίοδος. Νέο περιβάλλον, υψηλές απαιτήσεις και συνεχής προσπάθεια να εξελίσσεσαι και να αποδεικνύεις καθημερινά τι μπορείς να προσφέρεις.
Αλλά και η επιστροφή στην Ελλάδα μετά από περισσότερα από 20 χρόνια στη Γερμανία είχε τις δικές της δυσκολίες και προκλήσεις. Κάθε μεγάλη αλλαγή χρειάζεται προσαρμογή, υπομονή και επιμονή.
Τελικά όμως πιστεύω ότι ακόμη και οι δύσκολες φάσεις της ζωής μπορούν να σε εξελίξουν και να σε κάνουν πιο ώριμο, πιο ανθρώπινο και πιο συνειδητοποιημένο για το τι έχει πραγματική αξία.
Υπήρξαν στιγμές που αμφισβητήσατε τον εαυτό σας;
Φυσικά. Και νομίζω αυτό είναι φυσιολογικό.
Η ιατρική, ειδικά σε απαιτητικά και επείγοντα περιστατικά, δεν σου επιτρέπει εύκολες βεβαιότητες.
Η αμφισβήτηση μπορεί να γίνει κάτι δημιουργικό. Σε κρατά προσεκτικό, σε κάνει να εξελίσσεσαι και να μη θεωρείς ποτέ ότι “τα ξέρεις όλα”.
Πότε νιώσατε ότι η πορεία σας αποκτά διεθνή διάσταση;
Η πορεία μου στη Γερμανία ήταν καθοριστική.
Εκεί εξελίχθηκα επιστημονικά και ακαδημαϊκά μέσα σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό σύστημα, σε μια περίοδο όπου οι επεμβατικές θεραπείες των εγκεφαλικών εξελίσσονταν ραγδαία διεθνώς.
Η συμμετοχή μας στην εφαρμογή και δημοσίευση πρωτοποριακών θεραπειών για το εγκεφαλικό συνέβαλε ουσιαστικά και στη δική μου επιστημονική εξέλιξη. Ήταν μια περίοδος όπου διαμορφωνόταν ένα εντελώς νέο πεδίο στην αντιμετώπιση των εγκεφαλικών επεισοδίων.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, παρότι μη Γερμανός, σε ηλικία 36 ετών κλήθηκα να αναλάβω τη διεύθυνση μεγάλου τμήματος Νευροακτινολογίας στη Γερμανία και να οργανώσω την ανάπτυξη αυτών των νέων θεραπειών για μια μεγάλη περιοχή, δημιουργώντας παράλληλα μια νέα ομάδα που κατάφερε να ανταποκριθεί με επιτυχία σε αυτή την πρόκληση.
Αυτό όμως που θυμάμαι περισσότερο δεν είναι οι τίτλοι. Είναι οι άνθρωποι.
Οι συνεργασίες που χτίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια βασίζονταν σε μακροχρόνια εμπιστοσύνη, σχεδόν οικογενειακή. Καταφέραμε να συνδυάζουμε υψηλού επιπέδου προσφορά με όρεξη, όραμα, αγάπη για το αντικείμενο και ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις. Και νομίζω πως αυτός ήταν ένας από τους λόγους που, παρά τις απαιτήσεις της δουλειάς, περνούσαμε πραγματικά καλά μαζί.
Μετά από περισσότερα από 20 χρόνια στη Γερμανία, η επιστροφή μας στην Ελλάδα και στην Ιατρική Σχολή τουΕΚΠΑ είχε ιδιαίτερη σημασία για μένα, γιατί αισθάνθηκα ότι μπορούσα να μεταφέρω εμπειρία και τεχνογνωσία πίσω στη χώρα μου.
Τι σημαίνει για εσάς σήμερα ο τόπος καταγωγής σας;
Σημαίνει κυρίως ανθρώπους και αναμνήσεις.
Όταν ζεις πολλά χρόνια μεταξύ διαφορετικών χωρών, αντιλαμβάνεσαι ότι η ταυτότητα δεν είναι μόνο ένα σημείο στον χάρτη.
Υπάρχουν όμως πράγματα που μένουν σταθερά: η γλώσσα, οι οικογενειακοί δεσμοί, οι μνήμες των παιδικών χρόνων και η αίσθηση ότι υπάρχει πάντα ένας τόπος που θεωρείς “δικό σου”.
Η Θεσσαλία για μένα είναι πάντα κομμάτι αυτής της ταυτότητας.
Πιστεύετε ότι ένα παιδί από έναν μικρό τόπο μπορεί να ονειρευτεί χωρίς όρια;
Ναι βεβαια, και χρειάζεται επιμονή, διάρκεια και προσαρμοστικότητα.
Πιστεύω στους ανθρώπους που συνεχίζουν σταθερά, ακόμη και όταν αλλάζουν περιβάλλον, χώρα ή συνθήκες. Η εξέλιξη είναι περισσότερο μαραθώνιος παρά σπριντ.
Πώς θα εξηγούσατε σε έναν απλό άνθρωπο τι είναι η μηχανική θρομβεκτομή;
Η μηχανική θρομβεκτομή είναι μια από τις μεγαλύτερες εξελίξεις της σύγχρονης ιατρικής στην αντιμετώπιση του εγκεφαλικού.
Αφορά κυρίως βαριά εγκεφαλικά επεισόδια που προκαλούνται από απόφραξη μεγάλου αγγείου του εγκεφάλου.
Τα εγκεφαλικά αυτού του τύπου μπορούν μέσα σε λίγα λεπτά να οδηγήσουν σε σοβαρή αναπηρία — απώλεια ομιλίας, παράλυση, απώλεια ανεξαρτησίας — και όλοι καταλαβαίνουμε πόσο δραματικά μπορεί να αλλάξει η ζωή ενός ανθρώπου και της οικογένειάς του.
Με πολύ λεπτούς καθετήρες φτάνουμε μέσα από τις αρτηρίες μέχρι το σημείο που έχει κλείσει το αγγείο και αφαιρούμε τον θρόμβο, αποκαθιστώντας τη ροή του αίματος στον εγκέφαλο.
Σε αρκετές περιπτώσεις βλέπεις έναν ασθενή που πριν λίγη ώρα δεν μπορούσε να μιλήσει ή να κινηθεί, να αρχίζει ξανά να επικοινωνεί μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
Αυτό που κάνει τη θεραπεία τόσο σημαντική είναι ότι δεν μιλάμε μόνο για επιβίωση, αλλά πολλές φορές για επιστροφή σε μια φυσιολογική και ανεξάρτητη ζωή.
Τι σημαίνει στην πράξη «ο χρόνος είναι εγκέφαλος»;
Σημαίνει ότι κάθε λεπτό καθυστέρησης οδηγεί στην απώλεια εγκεφαλικών κυττάρων.
Ο εγκέφαλος δεν μπορεί να περιμένει.
Όσο πιο γρήγορα αναγνωριστεί το εγκεφαλικό και μεταφερθεί ο ασθενής στο κατάλληλο κέντρο, τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να σωθεί όχι μόνο η ζωή του αλλά και η λειτουργικότητά του.
Στην πράξη, πολλές φορές η διαφορά λίγων λεπτών μπορεί να καθορίσει αν ένας άνθρωπος θα επιστρέψει στο σπίτι του ανεξάρτητος ή με σοβαρή αναπηρία.
Ποια είναι τα πρώτα σημάδια ενός εγκεφαλικού;
Τα πιο συχνά σημάδια είναι ξαφνική αδυναμία στο χέρι ή στο πόδι, στραβό στόμα, δυσκολία στην ομιλία, απώλεια όρασης ή έντονη αστάθεια.
Το βασικό μήνυμα είναι ότι τα συμπτώματα εμφανίζονται ξαφνικά.
Δεν περιμένουμε “να περάσει”. Καλούμε αμέσως βοήθεια.
Η ενημέρωση του κόσμου είναι εξαιρετικά σημαντική, γιατί πολλές ζωές μπορούν να σωθούν μόνο και μόνο επειδή κάποιος αναγνώρισε έγκαιρα τα συμπτώματα.
Πώς μεταφράζονται οι διεθνείς μελέτες σε πραγματικές ζωές;
Οι μελέτες στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι.
Όταν μια θεραπεία δείχνει ότι μειώνει την αναπηρία, αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να ξαναμιλήσει, να περπατήσει, να επιστρέψει στην οικογένειά του και στην καθημερινότητά του.
Είχαμε τη δυνατότητα να συμμετέχουμε σε σημαντικές διεθνείς μελέτες που ουσιαστικά άλλαξαν την αντιμετώπιση των εγκεφαλικών παγκοσμίως και σήμερα δίνουν ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους.
Διενεργούσαμε αυτές τις επεμβάσεις ήδη από πολύ νωρίς, σε μια εποχή που οι θεραπείες αυτές δεν ήταν ακόμη ευρέως γνωστές ή αποδεκτές. Γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερα σημαντικό να βλέπεις σήμερα ότι κάτι στο οποίο συμμετείχες επιστημονικά έχει πλέον καθιερωθεί και σώζει ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Αυτό είναι που κάνει την έρευνα ουσιαστική. Δεν είναι μόνο αριθμοί, συνέδρια ή δημοσιεύσεις. Είναι πραγματικές ζωές που αλλάζουν.
Τι σημαίνει για εσάς η συμμετοχή σε κορυφαίες επιστημονικές έρευνες;
Είναι τιμή, αλλά κυρίως ευθύνη.
Η έρευνα δεν έχει αξία μόνο επειδή δημοσιεύεται σε μεγάλα περιοδικά. Έχει αξία όταν τελικά αλλάζει την κλινική πράξη και βελτιώνει τη ζωή των ασθενών.
Υπάρχει τεράστια προσωπική χαρά — αλλά και χαρά για ολόκληρη την ομάδα — όταν συμμετέχεις σε κάτι που δεν επηρεάζει μόνο έναν συγκεκριμένο ασθενή, αλλά μπορεί να αλλάξει την πορεία θεραπείας εκατομμυρίων ανθρώπων διεθνώς.
Το ίδιο σημαντικό για μένα είναι και η δημιουργία ομάδων και η εκπαίδευση νεότερων συναδέλφων. Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω ανθρώπους που πέρασαν από το τμήμα μας να εξελίσσονται, να δημιουργούν τις δικές τους διαδρομές και να προσφέρουν πλέον και οι ίδιοι σε υψηλό επίπεδο.
Ο κ. Παπαναγιώτου κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε διεθνές Συνέδριο Επεμβατικής Νευροακτινολογίας στη Βρέμη.
Τι αισθάνεστε όταν ένας ασθενής επανέρχεται πλήρως;
Είναι ίσως η πιο δυνατή στιγμή στη δουλειά μας.
Να βλέπεις έναν άνθρωπο που πριν λίγη ώρα κινδύνευε να μείνει βαριά ανάπηρος να σηκώνεται, να μιλά ή να επιστρέφει στην οικογένειά του — αυτό δεν το συνηθίζεις ποτέ.
Υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις παιδιών που σώθηκαν από σοβαρά εγκεφαλικά και χρόνια μετά στέλνουν ευχές στις γιορτές ή κρατούν επαφή μαζί μας. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς ενήλικες ασθενείς και οικογένειες.
Αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Γιατί σου θυμίζει ότι πίσω από κάθε δύσκολη επέμβαση υπάρχει μια ανθρώπινη ζωή που συνεχίζεται.
Πού βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα στην αντιμετώπιση των εγκεφαλικών;
Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικούς επιστήμονες και πολύ υψηλό επίπεδο γνώσης.
Αυτό που χρειάζεται βελτίωση είναι κυρίως η οργάνωση και η ισότιμη πρόσβαση.
Το εγκεφαλικό χρειάζεται οργανωμένα δίκτυα, συνεργασία διαφορετικών ειδικοτήτων και πραγματική 24ωρη δυνατότητα αντιμετώπισης όπου απαιτείται.
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικά βήματα, αλλά υπάρχουν ακόμη μεγάλες ανισότητες ανά περιοχή.
Ο κ. Παπαναγιώτου με την ιατρική ομάδα κατά την ίδρυση του Τμήματος Επεμβατικής Ακτινολογίας και Νευροακτινολογίας στο Ερρίκος Ντυνάν Hospital Center
Τι πρέπει να αλλάξει άμεσα;
Χρειάζεται καλύτερη οργάνωση σε εθνικό επίπεδο.
Ο ασθενής δεν πρέπει να εξαρτάται από το πού θα βρεθεί ή από το πόσο γρήγορα θα φτάσει τυχαία στο σωστό κέντρο.
Χρειάζονται οργανωμένα δίκτυα εγκεφαλικών, εκπαίδευση, πρωτόκολλα, σωστή διακομιδή και συνεχής αξιολόγηση των αποτελεσμάτων.
Πιστεύω επίσης ότι η οργάνωση των υπηρεσιών υγείας στη χώρα μας χρειάζεται ανθρώπους με γνώση του αντικειμένου, εμπειρία από σύγχρονα συστήματα υγείας, αλλά και πραγματική διάθεση συνεργασίας και δημιουργίας ομάδων.
Η ιατρική σήμερα δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην ατομική προσπάθεια. Χρειάζεται δομές, συνέχεια και συλλογική λειτουργία.
Πόσο δύσκολο είναι να μεταφερθεί τεχνογνωσία στην Ελλάδα;
Η τεχνογνωσία μεταφέρεται. Το δύσκολο είναι να μεταφερθεί και η κουλτούρα οργάνωσης που τη συνοδεύει.
Δεν αρκεί να υπάρχει ένας καλός γιατρός. Χρειάζεται ομάδα, υποδομή, εκπαίδευση και συνέχεια.
Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που πιστεύω τόσο πολύ στη δημιουργία ισχυρών ομάδων και όχι μόνο σε ατομικές προσπάθειες.
Ταυτόχρονα, θεωρώ ότι η οργάνωση των υπηρεσιών υγείας στη χώρα μας χρειάζεται περισσότερο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, θεσμική συνέχεια και αξιοποίηση ανθρώπων με πραγματική εμπειρία στο πεδίο.
Η υγεία δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο αποσπασματικά ή περιστασιακά. Χρειάζονται δομές που να αντέχουν στον χρόνο και να δίνουν στον ασθενή την ίδια ποιότητα φροντίδας ανεξάρτητα από το πού βρίσκεται.
Υπάρχει περιστατικό που σας έχει σημαδέψει;
Υπάρχουν αρκετά περιστατικά που δεν ξεχνάς ποτέ.
Συνήθως είναι εκείνα όπου αντιλαμβάνεσαι πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην πλήρη αποκατάσταση και σε μια ζωή που αλλάζει μέσα σε λίγα λεπτά.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά περιπτώσεις παιδιών με σοβαρό εγκεφαλικό, όπου οι γονείς περίμεναν έξω από την αίθουσα έχοντας στο μυαλό τους τα χειρότερα σενάρια — ότι το παιδί τους ίσως να μη μιλήσει ή να μη μπορέσει να κινηθεί ξανά φυσιολογικά.
Και λίγη ώρα μετά την επέμβαση να βλέπεις αυτό το παιδί να μιλά, να κινεί ξανά το χέρι και το πόδι του και ουσιαστικά να επιστρέφει στη ζωή του.
Οι αντιδράσεις των γονιών εκείνες τις στιγμές είναι κάτι που μένει πάντα μέσα σου. Η ανακούφιση, η συγκίνηση, το ότι μέσα σε λίγη ώρα περνούν από τον φόβο και την απόγνωση ξανά στην ελπίδα.
Το ίδιο συμβαίνει πολλές φορές και με συζύγους ή συντρόφους ασθενών, όταν βλέπουν έναν άνθρωπο που πριν από λίγο δεν μπορούσε να επικοινωνήσει ή να κινηθεί να επιστρέφει ξανά κοντά τους. Αυτές είναι στιγμές που δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Πολλές φορές αυτά τα περιστατικά στα θυμίζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι χρόνια αργότερα — με ένα μήνυμα, μια ευχή στις γιορτές ή μια απλή επικοινωνία. Και τότε συνειδητοποιείς ακόμη περισσότερο πόσο βαθιά μπορεί να επηρεάσει μια τέτοια στιγμή μια ολόκληρη ζωή.
Και βέβαια στην επείγουσα ιατρική δεν είναι πάντα όλα προβλέψιμα, γιατί πολλές φορές καλείσαι να αντιμετωπίσεις εξαιρετικά κρίσιμες καταστάσεις μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι ο ασθενής και η οικογένεια νιώθουν πως υπήρξε πραγματική προσπάθεια, ειλικρίνεια, ελπίδα και ανθρώπινη σχέση εμπιστοσύνης.
Τι σας άγγιξε περισσότερο στην περίπτωση της 9χρονης που έσωσε τη γιαγιά της;
Η ψυχραιμία και η ωριμότητα που έδειξε.
Αυτή η ιστορία έδειξε πόσο σημαντική είναι η ενημέρωση του κόσμου για τα σημάδια του εγκεφαλικού.
Ακόμη και ένα παιδί μπορεί να σώσει μια ζωή, αν ξέρει τι πρέπει να κάνει.
Και ίσως αυτό είναι και το πιο αισιόδοξο μήνυμα: ότι η γνώση και η σωστή αντίδραση τη σωστή στιγμή μπορούν πραγματικά να αλλάξουν την πορεία ενός ανθρώπου.
Τι είναι το εγκεφαλικό ανεύρυσμα και πότε γίνεται επικίνδυνο;
Το ανεύρυσμα είναι μια αδυναμία στο τοίχωμα ενός αγγείου του εγκεφάλου, σαν μια μικρή διόγκωση.
Δεν είναι όλα επικίνδυνα και δεν χρειάζονται όλα θεραπεία.
Γίνεται όμως σοβαρό όταν υπάρχει αυξημένος κίνδυνος ρήξης ή όταν ήδη έχει προκαλέσει αιμορραγία. Γι’ αυτό χρειάζεται σωστή αξιολόγηση από εξειδικευμένη ομάδα.
Σήμερα πολλές από αυτές τις θεραπείες μπορούν να γίνουν ενδοαγγειακά, χωρίς ανοιχτό χειρουργείο, με πολύ καλά αποτελέσματα σε εξειδικευμένα κέντρα.
Πόσο σημαντική είναι η πρόληψη;
Καθοριστική.
Η σωστή ρύθμιση της πίεσης, η διακοπή του καπνίσματος, η άσκηση, η σωστή αντιμετώπιση καρδιολογικών προβλημάτων και γενικά η πρόληψη μπορούν να μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο εγκεφαλικού.
Η καλύτερη θεραπεία παραμένει πάντα η πρόληψη.
Πόσο σημαντική είναι η οικογένεια στη ζωή σας;
Είναι σημείο ισορροπίας και στήριξης.
Νομίζω ότι σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν απαιτήσεις, ευθύνη και καθημερινές δυσκολίες. Η οικογένεια είναι αυτό που σε επαναφέρει στην πραγματικότητα και σου θυμίζει τι έχει ουσιαστική αξία.
Πώς ισορροπείτε προσωπική και επαγγελματική ζωή;
Δεν είναι πάντα εύκολο.
Η ιατρική απαιτεί πολύ χρόνο, διαρκή παρουσία και μεγάλη αφοσίωση.
Προσπαθώ όμως να κρατώ ουσιαστικό χρόνο για την οικογένεια, τους φίλους και τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί στη ζωή μου, ώστε να υπάρχει ισορροπία στην καθημερινότητα.
Μου αρέσουν επίσης απλά πράγματα που με κρατούν κοντά στις ρίζες μου — οι επιστροφές στη Θεσσαλία και στη Λάρισα, οι στιγμές με φίλους και οικογένεια, αλλά και κάτι τόσο απλό όπως να παρακολουθώ την αγαπημένη μου ΑΕΛ.
Τι σας δίνει δύναμη καθημερινά;
Οι ασθενείς, η επικοινωνία με τους συνεργάτες και η ομάδα μας.
Η αίσθηση ότι η δουλειά μας έχει πραγματικό αντίκτυπο και η δυνατότητα να δημιουργούμε κάτι που μένει, εξελίσσεται και συνεχίζεται μέσα από τους ανθρώπους.
Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σε ένα παιδί από έναν μικρό τόπο;
Να μη βάζει μόνο του όρια στον εαυτό του.
Η διαδρομή δεν είναι πάντα ευθεία και πολλές φορές οι προκλησεις ή οι αλλαγές στη ζωή είναι αυτές που σε διαμορφώνουν περισσότερο και σε οδηγούν σε νέους στόχους.
Επίσης, να μη βιάζεται να πετύχει γρήγορα. Οι ουσιαστικές διαδρομές χτίζονται σε βάθος χρόνου.
Και ίσως το πιο σημαντικό: να διατηρεί αισιοδοξία. Γιατί όταν είσαι αισιόδοξος, συνήθως βλέπεις και τις ευκαιρίες που εμφανίζονται μπροστά σου.
Θα ήθελα, κλείνοντας, να σας ευχαριστήσω για την όμορφη επικοινωνία και τη φιλοξενία της συνέντευξης.
Παρακολουθώ συχνά μέσα από το KriniLive νέα, εικόνες και στιγμές από τον τόπο μας, αλλά και τις αναρτήσεις σας, κάτι που πάντα με φέρνει πιο κοντά στη Θεσσαλία και στους ανθρώπους της.
Σας ευχαριστώ θερμά για την όμορφη και ουσιαστική αυτή συζήτηση κ. Καθηγητά. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα και για το KriniLive.gr.
Ads
