Τρίκαλα – Η απώλεια μιας μάνας και το καθρέφτισμα μιας κοινωνίας που δεν πρόλαβε το κακό

Η τραγωδία στα Τρίκαλα αποκαλύπτει τις βαθιές πληγές μιας οικογένειας και την ανυπαρξία ενός κρατικού μηχανισμού που θα έπρεπε να είχε προλάβει το κακό. Μια υπόθεση που δεν χρειάζεται άλλους «δικαστές», αλλά ευαισθησία, αυτοκριτική και αλλαγή πορείας.

Η τραγωδία που συγκλονίζει τα Τρίκαλα δεν είναι απλώς μια υπόθεση βίας. Είναι η απώλεια μιας μάνας και, ταυτόχρονα, η αντανάκλαση μιας κοινωνίας και ενός κράτους που δεν στάθηκαν εκεί όταν έπρεπε.

Το ζευγάρι είχε χωρίσει. Τα παιδιά είχαν επιλέξει να ζήσουν με τον πατέρα τους, έναν άνθρωπο που στάθηκε και μάνα και πατέρας μαζί. Η μητέρα ζούσε μόνη, προσπαθώντας να σταθεί στα πόδια της. Όμως, η σχέση με τα παιδιά είχε διαρραγεί.
Το μίσος, η πίκρα, το μπούλιγκ – συναισθήματα που υπήρχαν χρόνια, που φαινόταν μέσα στο στενό οικογενειακό περιβάλλον, αλλά κανείς δεν τα είδε εγκαίρως.

Αυτή η ιστορία δεν είναι μόνο οικογενειακή. Είναι κοινωνική και θεσμική αποτυχία.
Γιατί υπήρχαν ενδείξεις, υπήρχε χρόνος, υπήρχαν θεσμοί.
Οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι ψυχολόγοι, οι κοινωνιολόγοι, ακόμα και οι εκπαιδευτικοί, έπρεπε να είχαν παρατηρήσει, να είχαν ακούσει, να είχαν δράσει.
Το σχολείο δεν είναι μόνο χώρος μάθησης – είναι καθρέφτης ψυχών. Κι όμως, η σιωπή επικράτησε.

Σε μια κοινωνία που λειτουργεί, τέτοια φαινόμενα ενδοοικογενειακής ρήξης και συναισθηματικής απομόνωσης δεν θα έφταναν ποτέ στο έγκλημα.
Θα υπήρχαν παρεμβάσεις, προγράμματα στήριξης, ανθρώπινο ενδιαφέρον. Εδώ όμως, το κράτος έλειψε. Και το αποτέλεσμα ήταν μια μάνα να χαθεί και μια οικογένεια να διαλυθεί.

Η κοινωνία σήμερα οφείλει να σταθεί με σεβασμό απέναντι σε αυτή την οικογένεια.
Όχι με φήμες, ούτε με κρίσεις. Κανείς μας δεν γνωρίζει πραγματικά τι συνέβαινε πίσω από τις πόρτες αυτού του σπιτιού.
Αυτό που γνωρίζουμε όμως, είναι ότι το κακό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν οι θεσμοί λειτουργούσαν όπως έπρεπε.

Η Δικαιοσύνη και οι ειδικοί επιστήμονες θα φωτίσουν τις λεπτομέρειες.
Η δική μας ευθύνη, ως κοινωνία, είναι να διδαχθούμε από αυτό το δράμα και να απαιτήσουμε από το κράτος ουσιαστική πρόληψη, στήριξη και φροντίδα για κάθε παιδί και κάθε οικογένεια που βρίσκεται σε κρίση.

Για να μην ξαναθρηνήσουμε καμία μάνα, κανένα παιδί, καμία οικογένεια, που θα μπορούσε να είχε σωθεί.

Άρθρο γνώμης του Θεόδωρου Λακιάρα για το KriniLive.gr

Ads