Βάζει σε μεγάλες σκέψεις το κείμενο που ανήρτησε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ο Ηλίας Καραμάνος 

Αναμφίβολα ο τέως αντιδήμαρχος Φαρκαδόνας και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Ηλίας Καραμάνος, προσέδωσε κάτι το ξεχωριστό στα χρόνια της αυτοδιοικητικής του πορείας. Άνθρωπος με πλούσια μόρφωση, με ευρύ πολιτικό λόγο, πρόσωπο που αγαπούσε πάντα και συνεχίζει να αγαπά το γόνιμο διάλογο, βασιζόμενο σε επιχειρήματα. Άνθρωπος με λόγο και έργα, με μπέσα και εμπιστοσύνη, που στηρίζει μέχρι τέλους τα όσα ισχυρίζεται και δεν φοβάται να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, χωρίς πισωγυρίσματα. 

Όλα αυτά τα στοιχεία συνέβαλαν ώστε στα χρόνια της αυτοδιοικητικής του πορείας, να κατέχει θέσεις στο Δήμο Φαρκαδόνας ανάλογες του κύρους και των χαρακτηριστικών του, κερδίζοντας πάντα τις εντυπώσεις στο δημοτικό συμβούλιο, στο Δήμο αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία.

Ένα άτομο που θα τον ζήλευαν ή τον ζήλεψαν πολλοί, κι αυτό φάνηκε κατά περιόδους στην διάρκεια της θητείας του.

Σαφώς ο κ. Καραμάνος δεν θα τον ζήλευε κάποιος μόνο για τον προφορικό λόγο, κάτι ανάλογο ισχύει και στο γραπτό, με τα κείμενα, που αναρτά στο προσωπικό λογαριασμό σε κοινωνικό μέσο δικτύωσης και είναι άκρως εμπεριστατωμένα γεμάτα νόημα.  

Κι αν κάποια κείμενα που ανήρτησε στο προσωπικό του λογαριασμό, αποτύπωναν στους γνωρίσαντες τα κοινά πρόσωπα και καταστάσεις, δεν συνέβη το ίδιο με εκείνο που ανάρτησε χθες και έρχεται να σχολιάσει καταστάσεις αλλά και πρόσωπο, χωρίς να κατονομάζει.

Το κείμενο σαφώς και εγείρει την φαντασία πολλών. Μονοπωλεί από χθες σε πολλές συζητήσεις, με κάποιους να σπεύδουν ακόμη και να κάνουν εκτιμήσεις σε ποιον-α αναφέρεται.

Σαφώς και δεν θα σταθούμε εκεί. Σαφώς δεν θα μιλήσουμε περί αναστάτωσης ή αναζήτησης του προσώπου.

Εμείς παρουσιάζουμε το κείμενο που αναρτήθηκε στο προσωπικό λογαριασμό, στο οποίο αποτυπώνονται σκέψεις του, αλλά ταυτόχρονα και μια πικρία στον άγνωστο-η…

«Αμετροέπεια ή έλλειψη αυτογνωσίας;»

Αυτό που “βγάζει” ο καθένας προς τα έξω, είναι μια αντανάκλαση της σχέσης που έχει με τον εαυτό του, γι αυτό και συμπεριφέρεται ανάλογα.

Ας υποθέσουμε πως σε κάποια στιγμή της ζωής του κάποιος «τιμωρήθηκε», “πληγώθηκε” ή “απογοητεύτηκε”. Αν πράγματι σέβεται τον εαυτό του, ένα τέτοιο γεγονός σε καμία περίπτωση δεν θα του έδινε άλλοθι για να εξευτελίζει τον εαυτό του, με το να επιμένει και να παραμένει “κολλημένος” σε καταστάσεις τελειωμένες και “καμμένες”.

Ή ας πούμε για παράδειγμα, δε θα έπρεπε για κανένα λόγο, να διαγράφει και να ξεφτιλίζει τα όσα έζησε είτε στην αυτοδιοικητική είτε στην πολιτική του καριέρα. Μπορεί ο πόνος και η απογοήτευση να είναι μεγάλα, αλλά όχι τόσο, ώστε να οδηγούν στην” ακύρωση” του εαυτού και στην απώλεια της αξιοπρέπειας. Εξάλλου, ούτε θα είναι ποτέ, ο πρώτος ή ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη που έκανε λάθος επιλογές, που έπεσε έξω, που τιμωρήθηκε, που απογοητεύτηκε.

Δεν μπορεί η απογοήτευση από μόνη της, να αποτελεί αιτία για να ξεπουλήσει κάποιος αρχές και ιδανικά, ούτε του δίνει το δικαίωμα να μεθοδεύει καταστάσεις και να χειραγωγεί κοινωνίες. Πολύ περισσότερο δεν του δίνει το δικαίωμα να φέρεται αδίστακτα και να σπιλώνει προσωπικότητες, αλλά ούτε και να μπαίνει, με δόλιο τρόπο, ανάμεσα σε ανθρώπους προσπαθώντας να καταστρέψει φιλίες και συγγενικές σχέσεις.

Όμως το να στέκεται στο ύψος του, όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά ή αν δε του φερθούν όπως θα ήθελε ή όπως περίμενε, δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση που έχει πρώτα στον εαυτό του και μετά στους ψηφοφόρους που τον στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια.

Εκεί θα φανεί το επίπεδό του, η μαγκιά του και ακόμη αν θέλετε, η διαφορά του με τους άλλους -που κατά τη γνώμη του- επέλεξαν να τον «τιμωρήσουν». Είναι αυτό που λένε “ανώτερος άνθρωπος” και που φανερώνει, ότι ξέρει να σέβεται και να τιμά τους ανθρώπους και ό,τι μοιράστηκε μαζί τους.

Είναι αυτό που απλά λέμε: «ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ»….

Γιατί η αξιοπρέπεια είναι ένας δρόμος που επιλέγεις. Είναι προσωπική επιλογή και μονόδρομος. Δεν έχει ούτε διασταυρώσεις, ούτε παράδρομους, ούτε παρακλάδια. Είναι δρόμος που τον περπατάς μόνος, χωρίς παρέα. Ξυπόλυτος πολλές φορές και δίχως κάποιον δίπλα σου να σου χτυπάει φιλικά την πλάτη και να σε σπρώχνει για να συνεχίσεις να προχωράς.

Ο αυτοσεβασμός και η αξιοπρέπεια όμως, είναι αξίες που κουβαλάς μαζί σου για πάντα. Είναι κομμάτια του εαυτού σου. Είναι κοσμήματα που στολίζουν την ψυχή σου.

Άλλωστε, όπως λέει και ο Φρίντριχ Νίτσε σε κάτι αγαπημένο: «Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή».

Ηλίας Καραμάνος


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.