«Σφάξε με αγά μου να αγιάσω» – Η νοοτροπία που κρατά πίσω την Ελλάδα και τα χωριά μας

«Σφάξε με αγά μου να αγιάσω». Μια λαϊκή φράση που ακούγεται εδώ και δεκαετίες, αλλά δυστυχώς εξακολουθεί να περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια μια νοοτροπία που επιμένει να υπάρχει στην ελληνική κοινωνία και να επηρεάζει τις πολιτικές μας επιλογές.

Πόσοι άνθρωποι συνεχίζουν να στηρίζουν ένα κόμμα, μια παράταξη ή έναν αιρετό, ακόμη κι όταν βλέπουν ότι γίνονται σοβαρά λάθη; Πόσοι αρνούνται να παραδεχθούν το προφανές μόνο και μόνο επειδή «είναι δικοί μας»;

Το πρόβλημα δεν είναι αν κάποιος έχει δεξιές, αριστερές, κεντρώες ή οποιεσδήποτε άλλες πολιτικές πεποιθήσεις. Σε μια δημοκρατία, όλες οι ιδεολογίες έχουν θέση. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ιδεολογία μετατρέπεται σε τυφλή πίστη και η λογική σταματά να λειτουργεί.

Όταν δεν αξιολογούμε τις πράξεις αλλά μόνο το κομματικό χρώμα. Όταν δεν διαβάζουμε διαφορετικές απόψεις. Όταν δεν ενημερωνόμαστε. Όταν δεν δεχόμαστε καμία κριτική για τη «δική μας» πλευρά και απορρίπτουμε αυτομάτως οτιδήποτε προέρχεται από την απέναντι.

Δυστυχώς, πολλές φορές δεν ψηφίζουμε με κριτήριο το κοινό καλό, αλλά τις γνωριμίες, τις εξυπηρετήσεις, τις προσωπικές σχέσεις ή το πρόσκαιρο συμφέρον. Έτσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι ίδιοι άνθρωποι επιβραβεύονται, ακόμη και όταν αποτυγχάνουν, γιατί γνωρίζουν ότι θα έχουν πάντα ένα πιστό ακροατήριο που δεν πρόκειται να τους εγκαταλείψει.

Το ίδιο φαινόμενο συναντάμε και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ίσως ακόμη πιο έντονα.

Στα χωριά και στους μικρούς δήμους όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Συγγένειες, φιλίες, κουμπαριές και προσωπικές σχέσεις συχνά επηρεάζουν την κρίση μας περισσότερο από το ίδιο το έργο. Έτσι, κάποιοι υπερασπίζονται μια δημοτική αρχή ή έναν πρόεδρο κοινότητας ακόμη κι όταν διαφωνούν μαζί του, ενώ άλλοι απορρίπτουν κάθε πρόταση της αντίπαλης παράταξης, ακόμη κι αν είναι σωστή και ωφέλιμη για τον τόπο.

Όμως ένας ασφαλής δρόμος, μια καθαρή πλατεία, ένα καλύτερο σχολείο, μια διαφανής διοίκηση ή ένα σημαντικό έργο δεν έχουν κομματική ταυτότητα. Δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Είναι είτε σωστά είτε λάθος.

Η δημοκρατία δεν χρειάζεται τυφλούς οπαδούς. Χρειάζεται ενεργούς πολίτες που ενημερώνονται, συγκρίνουν, σκέφτονται και έχουν το θάρρος να αλλάξουν άποψη όταν τα γεγονότα το απαιτούν. Η ψήφος δεν είναι όρκος αιώνιας πίστης σε κανέναν. Είναι η μεγαλύτερη ευθύνη του πολίτη απέναντι στην κοινωνία.

Αν πραγματικά αγαπάμε τον τόπο μας, είτε μιλάμε για την Ελλάδα είτε για τον Δήμο και τα χωριά μας, οφείλουμε να κρίνουμε όλους με το ίδιο μέτρο. Να επιβραβεύουμε το σωστό, να καταδικάζουμε το λάθος και να απαιτούμε λογοδοσία από κάθε άνθρωπο που ασκεί εξουσία, ανεξάρτητα από το όνομα, το κόμμα ή την παράταξή του.

Ίσως τότε πάψουμε να ζούμε με τη λογική του «Σφάξε με αγά μου να αγιάσω» και αρχίσουμε να χτίζουμε μια κοινωνία όπου πάνω από τα πρόσωπα, τα κόμματα και τις παρατάξεις θα βρίσκεται το κοινό συμφέρον. Γιατί μόνο τότε μπορεί να προχωρήσει πραγματικά ο τόπος μας.

Το παραπάνω αποτελεί άρθρο γνώμης και εκφράζει προσωπικές απόψεις του συντάκτη.

Θοδωρής Λακιάρας
Αρθρογράφος – KriniLive.gr

Ads