«Πίνακας Ζωγραφικής»: Ένα τετράδιο του 1995 από την Κρήνη Τρικάλων που συγκινεί

Μερικές φορές, οι πιο δυνατές ιστορίες δεν γράφονται σήμερα, αλλά κρύβονται σε παλιά τετράδια. Ένα τέτοιο κείμενο, γραμμένο το 1995 από μια μαθήτρια με καταγωγή από την Κρήνη Τρικάλων, έρχεται σήμερα στο φως και θυμίζει τι σημαίνει να κουβαλάς τον τόπο σου μέσα σου.

Μερικές από τις πιο αυθεντικές εικόνες του τόπου μας δεν βρίσκονται σε φωτογραφίες ή σύγχρονες αναρτήσεις, αλλά σε παλιά σχολικά τετράδια. Εκεί όπου τα παιδιά γράφουν χωρίς φίλτρα, με απλότητα και ειλικρίνεια, αποτυπώνοντας τον κόσμο όπως τον βλέπουν και όπως τον νιώθουν.

Μια τέτοια σχολική έκθεση, γραμμένη το 1995 από μια μαθήτρια με καταγωγή από την Κρήνη Τρικάλων, φέρνει στο σήμερα εικόνες από τον Θεσσαλικό κάμπο μέσα από την παιδική ματιά. Αφορμή στάθηκε μια ανάβαση στο βουνό μαζί με τον πατέρα της. Ύστερα από ώρες πορείας, φτάνουν στην κορυφή και από εκεί ψηλά απλώνεται μπροστά τους ένας ολόκληρος κόσμος: χωριά, χωράφια, ρυάκια και ο ανοιχτός ορίζοντας.

Από εκεί προσπαθεί να ξεχωρίσει το χωριό της, την πλατεία, τα σπίτια, τα μαγαζιά. Όλα μοιάζουν μικρά από μακριά, αλλά μέσα της έχουν μεγάλη σημασία. Περιγράφει τις κορυφές που χάνονται μέσα στα σύννεφα και τα χαμηλότερα βουνά που στέκονται στο ίδιο ύψος με εκείνη, δημιουργώντας μια εικόνα που θυμίζει ζωγραφιά.

Και τότε έρχεται η πιο χαρακτηριστική στιγμή:

«Πίνακας ζωγραφικής», σκέφτηκα.
Την ίδια στιγμή άκουσα τον πατέρα μου να λέει το ίδιο.

Μια φράση απλή, αλλά γεμάτη νόημα. Μια στιγμή που ενώνει τη σκέψη ενός παιδιού με εκείνη ενός ενήλικα, μέσα από την κοινή εικόνα του τόπου.

Το πιο ουσιαστικό ίσως είναι πως, παρότι η μαθήτρια ζει από μικρή σε πόλη, ο τόπος της παραμένει ζωντανός μέσα της. Οι λέξεις της αποδεικνύουν ότι το χωριό δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη, αλλά κομμάτι της ταυτότητας που δεν χάνεται με τον χρόνο.

Ίσως τελικά οι σχολικές εκθέσεις να ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή άσκηση γραφής. Ίσως να ήταν ένας τρόπος να κρατηθούν ζωντανές οι μνήμες.

Και ένα τετράδιο του 1995 έρχεται σήμερα να μας το θυμίσει:

Πέμπτη 4 Μαΐου 1995

Σκέφτομαι και γράφω.
Τι είδα καθώς είδα από ψηλά. (από την κορυφή βουνού)

Κάποια μέρα ξεκίνησα με τον πατέρα μου για να πάμε στο βουνό. Μετά από ώρες, τελικά φτάσαμε στην κορυφή.
Κάτω απλωνόταν όλος ο Θεσσαλικός κάμπος: βουνά, ρυάκια, χωράφια.

Προσπαθήσαμε στο χωριό μας να δούμε το σπίτι μας, την εκκλησία, τα διάφορα μαγαζιά και τις καφετέριες. Ύστερα ονομάσαμε γύρω τα διάφορα χωριά και βουνά.

Δίπλα στο χωριό μας, την Κρήνη, υπήρχαν τα χωράφια. Και ίσια μπροστά, όλα τα άλλα μέρη του Θεσσαλικού κάμπου τα χάναμε κάπως μακριά.
Μερικές κορυφές βουνών σκεπάζονταν από τα σύννεφα, ενώ οι χαμηλότερες έστεκαν στο ίδιο περίπου ύψος με αυτήν στην οποία είχαμε ανέβει.

«Πίνακας γεωγραφικής», είπα μέσα μου. Την ίδια στιγμή άκουσα τον πατέρα μου να λέει το ίδιο.”

Ads