Ένα ακόμη ποίημα παραδοσιακής ποίησης θεματογραφίας και ομοιοκαταληξίας από τον Γιώργο Αλεξανδρή

 Η   Ξ Ω Τ Ι Κ Ι Α

‘Εστειλα δυο περιστέρια
να  έρθουν  να σε βρουν,
εκεί στα μακρινά λημέρια
που φτερουγίζουν και λαλούν
                     *
πουλιά στα παραθύρια
και σε ολάνθιστες αυλές,
εκεί όπου αστέρια μύρια
φεγγίζουνε τις ομορφιές.
                        *
Μου μίλησαν για σένα,
νύμφη, νεράιδα ξωτική,
που βρίσκεσαι στα ξένα
κόρη, πανέμορφη ξανθή,
                      *
πως όποιο παλληκάρι,
μπορέσει μια χρυσή αυγή
από τον κήπο σου να πάρει
χωρίς κανένας να τον δει,
                      *
χιλιόφυλλο λουλούδι
από το ανίσκιωτο δενδρί
κι ακούσει μάγια το τραγούδι
της φωνής σου και μαγευτεί,
                       *
ταίρι σου θα τον κάνεις
λαχτάρα σου ακριβή,
στον ίσκιο σου θα τον βάνεις
να παίρνει ζωής φιλί.
                      *
Μου έφεραν το λουλούδι
τα δυο μου περιστέρια,
κελάηδησαν και το τραγούδι
φέρνοντας γλυκά χαμπέρια.
                        *
Στο παραθύρι δίπλα στέκεις
με μάτια να ψάχνουν στην αυλή
και στο καρτέρεμα να πλέκεις
με πόθο, τη δική μου τη μορφή,
                         *

ταίρι σου πιστό για να με κάνεις
στα όνειρα και τις πεθυμιές,
και στον ήλιο μπροστά να βάνεις
αγάπης ακτίνες, φωτεινές.
                       *
Σε λίγο τα περιστέρια φύγαν
ομορφοφτέρουγα  πουλιά,
κι αυτά ζευγαρωμένα πήγαν
στην  παραπάνω γειτονιά.
                      *
Στα χέρια μου το λουλούδι,
του έρωτα ανοιχτή αγκαλιά
και στα χείλη μου το τραγούδι,
δική σου  χαρά και ανασαιμιά.
                       *
Τ’ αρχοντικό σου δεν το ξέρω
ούτε ποια στράτα να διαβώ.
Κινάω όμως ταίρι να σε φέρω,
με την αγάπη οδηγήτρα, θα σε βρω.

                   Γιώργος Αλεξανδρής.

Ads