Γηράσκω αεί διδασκόμενος

Μία από τις κοινωνικές ομάδες που επηρεάστηκαν από πολλές απόψεις από την πανδημία COVID-19 είναι οι ηλικιωμένοι. Τα συνεχή lockdown, οι περιορισμοί στις μετακινήσεις, στις επαφές με την οικογένεια, κυρίως με τα νεότερα μέλη αλλά και η υιοθέτηση νέων συνηθειών στην καθημερινή ρουτίνα, από τα ψώνια στο μίνι-μάρκετ μέχρι και τις επισκέψεις στους γιατρούς, έκαναν πιο δύσκολη τη ζωή τους.

Ακόμη και στις μεγάλες πόλεις η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Από την προσωπική μου εμπειρία, η εικόνα που έβλεπε κανείς στους κεντρικούς δρόμους της Νέας Σμύρνης, για παράδειγμα, κυρίως τα προηγούμενα 2- 3 χρόνια, ήταν ηλικιωμένοι να περιμένουν σε μεγάλες ουρές, υπομονετικά έξω από τράπεζες, καταστήματα κινητής τηλεφωνίας, δημόσιες υπηρεσίες που δέχονταν το κοινό μόνο κατόπιν ηλεκτρονικού ραντεβού. Έτσι, καθώς η πανδημία σάρωνε την Ευρώπη, το διαδίκτυο έγινε το κλειδί για την πληροφόρηση, τη μάθηση, το εμπόριο, την τηλεργασία, τις αγορές, τα παιχνίδια και άλλες μορφές ψυχαγωγίας, και συχνά ένα απαραίτητο εργαλείο για την επικοινωνία με αγαπημένα πρόσωπα, για εορτασμούς, για την απόκτηση πληροφοριών σχετικά με την υγεία και τις υπηρεσίες. 

Στο Ηνωμένο Βασίλειο τα ηλικιωμένα μέλη της οικογένειάς μου που ζουν εκεί έχουν έναν μεγάλο βαθμό εξοικείωσης με την τεχνολογία. Διαθέτουν υπολογιστή, ipad, ίντερνετ στο σπίτι, κάνουν ηλεκτρονικές συναλλαγές από την άνεση του σπιτιού τους, ή επικοινωνούν με άλλα μέλη της οικογένειάς τους που ζουν στην Ευρώπη ή στην Αμερική μέσω email, FaceTime και WhatsApp ανταλλάσσοντας μηνύματα και φωτογραφίες. Στη Σουηδία, ένα άλλο παράδειγμα, μόνο το 2% των πληρωμών γίνεται επί του παρόντος σε μετρητά, ειδικά με την εμφάνιση της πανδημίας Covid-19. 

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, πριν την πανδημία, αυτού του είδους οι ψηφιακές υπηρεσίες και συνήθειες ήταν περιορισμένες έως ανύπαρκτες. Όμως, τώρα οι ψηφιακές υπηρεσίες είναι εδώ, αλλά οι ηλικιωμένοι δεν μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν. Η πρόσβαση στο διαδίκτυο θα πρέπει να θεωρείται “κοινό αγαθό”, εξίσου απαραίτητο με το ηλεκτρικό ρεύμα ή το νερό. Δεν αρκεί να διακηρύττουμε την αρχή της “ένταξης για όλους”, πρέπει να αναληφθούν και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. 

Οι κεντρικές και τοπικές κυβερνήσεις μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο για τον ψηφιακό μετασχηματισμό σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και στους ηλικιωμένους, αναπτύσσοντας κατάλληλες δράσεις, όπως εκπαιδευτικά προγράμματα για όσους θέλουν να μάθουν να χρησιμοποιούν τις νέες τεχνολογίες, συνεργασίες με πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα. Η ψηφιακή εμπιστοσύνη (προστασία προσωπικών δεδομένων και ασφάλεια στον κυβερνοχώρο) πρέπει, επίσης, να είναι εγγυημένη στους ηλικιωμένους, όπως και η παροχή αξιόπιστης βοήθειας σε τοπικό επίπεδο καθώς και η θέσπιση μέτρων για την προστασία από κακές επιχειρηματικές πρακτικές. Η αξιοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων για ψηφιακό γραμματισμό και χρηματοδοτικών εργαλείων μπορούν να βοηθήσουν, επίσης, ώστε να διασφαλιστεί ότι κανείς δεν θα μείνει πίσω και ότι θα κλείσει κατά κάποιον τρόπο το ψηφιακό χάσμα.

Έφη Στεργίου (Επαγγελματίας στον τομέα της Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού, υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος «Νέα Σμύρνη, Μόνο Μπροστά», της Δήμητρας Νάνου).

Ads