Ο Αρειος Πάγος “κατέρριψε” το πλαφόν των 2.000 ευρώ στις αποζημιώσεις όσων βγαίνουν στη σύνταξη
Του Παναγιώτη Στάθη
Άρειος Πάγος: «Τέλος» στο πλαφόν των 2.000€ για αποζημιώσεις συνταξιοδότησης – Σημαντική δικαστική απόφαση
Του Παναγιώτη Στάθη
Φρένο στο γνωστό μνημονιακό πλαφόν των 2.000 ευρώ μηνιαίως στον υπολογισμό της αποζημίωσης μετά την αποχώρηση υπαλλήλου βάζει με μια κομβικής σημασίας απόφαση το Β1′ Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου. Με την απόφαση 21/2026, το ανώτατο δικαστήριο αντιλέγει στην πρακτική επιχειρήσεων να περικόπτουν τις αποζημιώσεις υψηλόμισθων στελεχών που συνταξιοδοτούνται.
Σύμφωνα με την απόφαση, το πλαφόν των 2.000 ευρώ δεν έχει καμία εφαρμογή στην περίπτωση της συνταξιοδότησης, ενώ παράλληλα αναγνωρίζεται η δεσμευτική ισχύς της επιχειρησιακής συνήθειας έναντι των γενικών διατάξεων του νόμου, σε μια εξέλιξη που επηρεάζει άμεσα την εργασιακή πραγματικότητα στη χώρα.
38 χρόνια δουλειάς
Η υπόθεση ξεκίνησε το 2019 και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2026, αποτυπώνοντας μια πολυετή δικαστική διαμάχη. Ο εργαζόμενος είχε ξεκινήσει την πορεία του το 1981 και, μετά από 38 χρόνια συνεχούς εργασίας, αποχώρησε τον Απρίλιο του 2019 λόγω συνταξιοδότησης.
Η εταιρεία του κατέβαλε τότε αποζημίωση 79.619,40 ευρώ, εφαρμόζοντας το μειωμένο ποσοστό που προβλέπεται σε περιπτώσεις συνταξιοδότησης, καθώς και το πλαφόν των 2.000 ευρώ στις αποδοχές για τα έτη μετά τη 17ετία. Ωστόσο, ο εργαζόμενος, με πραγματικό μισθό που ξεπερνούσε τα 4.000 ευρώ, προσέφυγε στη δικαιοσύνη, υποστηρίζοντας ότι η επιχείρηση ακολουθούσε πάγια πρακτική καταβολής του 100% της αποζημίωσης.
Μετά από διαδοχικές αποφάσεις, ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αναίρεση της εταιρείας, υποχρεώνοντάς την να καταβάλει επιπλέον 34.046,04 ευρώ στον πρώην υπάλληλό της.
Το σκεπτικό της απόφασης
Καθοριστικό ρόλο στην απόφαση έπαιξε η ερμηνεία του Νόμου 4093/2012, ο οποίος προβλέπει εξαίρεση για τους εργαζόμενους που αποχωρούν λόγω συνταξιοδότησης. Όπως επισημαίνεται, για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις λαμβάνονται υπόψη οι τακτικές αποδοχές του τελευταίου μήνα, χωρίς την εφαρμογή του ανώτατου ορίου των 2.000 ευρώ.
Με αυτόν τον τρόπο, το δικαστήριο ξεκαθάρισε ότι η προστασία των εργαζομένων παραμένει ισχυρή, διασφαλίζοντας ότι η αποζημίωση υπολογίζεται βάσει των πραγματικών αποδοχών και όχι τεχνητών περιορισμών.
Η σημασία της επιχειρησιακής συνήθειας
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναφορά της απόφασης στην έννοια της επιχειρησιακής συνήθειας. Το δικαστήριο έκρινε ότι όταν ένας εργοδότης παρέχει σταθερά και ομοιόμορφα μια παροχή για μεγάλο χρονικό διάστημα, αυτή αποκτά δεσμευτικό χαρακτήρα και δεν μπορεί να ανακληθεί μονομερώς.
Στην προκειμένη περίπτωση, η επιχείρηση κατέβαλε το 100% της αποζημίωσης σε όλους τους εργαζόμενους που συνταξιοδοτούνταν από το 2004 και μετά, γεγονός που – σύμφωνα με τον Άρειο Πάγο – συνιστά σιωπηρή συμφωνία και υποχρεωτικό όρο της σύμβασης εργασίας.
Η απόφαση καταλήγει στην πλήρη δικαίωση του εργαζομένου, ο οποίος λαμβάνει το σύνολο της αποζημίωσης που αντιστοιχεί στα 38 χρόνια εργασίας του, ενώ η εταιρεία επιβαρύνεται και με δικαστικά έξοδα ύψους 1.800 ευρώ.
Πρόκειται για μια εξέλιξη με ιδιαίτερη σημασία για την οικονομία και τις εργασιακές σχέσεις, καθώς δημιουργεί νέα δεδομένα στον τρόπο υπολογισμού αποζημιώσεων και ενισχύει την προστασία των εργαζομένων.
Ads
