ΡΕΤΡΟ | Κλοκοτός 1981 – Τα κορίτσια, τα κεντήματα και τα όνειρα…

Έτος 1981. Στην αυλή ενός σπιτιού στο Θεσσαλικό κάμπο και συγκεκριμένα στον Κλοκοτό Τρικάλων, δύο κορίτσια και ένα αγόρι ποζάρουν χαμογελαστά. Δεν είναι μια τυχαία στιγμή. Είναι ένα στιγμιότυπο από μια εποχή που η παράδοση ήταν ακόμα καθημερινότητα, κι όχι μόνο ανάμνηση.

Τα κορίτσια κρατούν στα χέρια τους κεντήματα. Ίσως να είναι κουβέρτες, τραπεζομάντηλα ή μαξιλαροθήκες. Κεντούσαν μόνα τους, από μικρές, για να φτιάξουν τα προικιά τους. Το προικοσύμφωνο δεν ήταν μόνο έθιμο – ήταν τρόπος ζωής, κοινωνική υποχρέωση και περηφάνια. Το κέντημα, πέρα από τέχνη, ήταν σχολείο υπομονής και φροντίδας. Ένα κομμάτι της ταυτότητας της κάθε νέας κοπέλας.

Πίσω τους, ταπεινά σπίτια, κήποι, σύρματα, σύθαμποι λόφοι. Ένα τοπίο λιτό, αλλά βαθιά ελληνικό. Μια εικόνα αυθεντική, ανθρώπινη, χωρίς σκηνοθεσία. Το βλέμμα των παιδιών φωτίζει τη νοσταλγία: παιδικά χαμόγελα, αθωότητα, ανοιξιάτικη λιακάδα, ο κόσμος να μοιάζει πιο απλός.

Η φωτογραφία μάς προσφέρει κάτι παραπάνω από μια γλυκιά ανάμνηση. Μας υπενθυμίζει πως κάποτε η δημιουργία είχε προσωπικό μόχθο και αξία. Πως οι γυναίκες, πριν γίνουν νοικοκυρές και μάνες, ήταν κορίτσια που κεντούσαν με όνειρα και αγάπη.

Αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα δεις πως εκείνα τα υφαντά δεν ήταν απλώς κομμάτια υφάσματος. Ήταν τα θεμέλια για το “σπίτι” που θα έκτιζαν στο μέλλον – γεμάτο φροντίδα, τιμή, και λαϊκή παράδοση.

Αφιέρωμα στη στήλη Ρετρό, με αφορμή υλικό από τον Αχιλλέα Μπανάσιο, δραστήριο μέλος του Συλλόγου και λάτρη της τοπικής ιστορίας και της λαογραφίας του Κλοκοτού Τρικάλων.

Ads