Ελένη Τζαβέλλα: «Συνεχίστε να σμιλεύετε ψυχές, να ανυψώνετε μυαλά και ο κόσμος θα γίνει καλύτερος για όλους μας»
Συνέντευξη στον Θοδωρή Λακιάρα για το KriniLive.gr
Ύστερα από 41 χρόνια αδιάλειπτης προσφοράς στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, η Ελένη Τζαβέλλα ολοκληρώνει την εκπαιδευτική της διαδρομή και περνά σε μια νέα φάση της ζωής της. Μια πορεία γεμάτη δημιουργία, αγάπη για τα παιδιά, συνεργασία με γονείς και συναδέλφους και ένα σημαντικό αποτύπωμα στα σχολεία που υπηρέτησε.
Οι περισσότεροι στον Δήμο Φαρκαδόνας τη γνωρίσαμε μέσα από το Δημοτικό Σχολείο Ταξιαρχών, το οποίο ανέδειξε σε σχολείο-πρότυπο για την περιοχή. Τα τελευταία εννέα χρόνια συνέδεσε το όνομά της με το 2ο Δημοτικό Σχολείο Οιχαλίας, συμβάλλοντας καθοριστικά στη μεταμόρφωση και αναβάθμισή του.
Λίγες ημέρες πριν αποχαιρετήσει οριστικά τις σχολικές αίθουσες, μίλησε στο KriniLive.gr για τις αναμνήσεις, τις προκλήσεις, τις αξίες που υπηρέτησε και τα μηνύματα που θέλει να αφήσει στις επόμενες γενιές.
Ερώτηση: Μετά από 41 χρόνια στην εκπαίδευση, ήρθε η ώρα της συνταξιοδότησης. Πώς νιώθετε αυτές τις μέρες;
Ελένη Τζαβέλλα: Είναι αλήθεια πως αυτές τις ημέρες δεν βιώνω κάποια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση. Ίσως γιατί οι αυξημένες υποχρεώσεις δεν αφήνουν περιθώρια ούτε για χαλάρωση ούτε για βαθύτερο αναστοχασμό. Ίσως, όμως, και γιατί ένα κομμάτι του εαυτού μου αρνείται ακόμη να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι ολοκληρώνεται ένας κύκλος ζωής που για δεκαετίες αποτέλεσε την καθημερινότητά μου.
Δυσκολεύομαι να αποδεχθώ ότι δεν θα συνυπάρχω πλέον καθημερινά με παιδιά. Ότι δεν θα ανανεώνομαι μέσα από την προσπάθεια να κατανοώ τους προβληματισμούς τους, να αφουγκράζομαι τις ανάγκες τους, να τα στηρίζω στα πρώτα τους βήματα προς τη γνώση και την ωριμότητα. Η επαφή με τους μαθητές υπήρξε για μένα μια διαρκής πηγή έμπνευσης, αισιοδοξίας και προσωπικής εξέλιξης.
Ένα μόνο γνωρίζω με βεβαιότητα: όταν απομακρυνθώ ουσιαστικά από τη θέση που υπηρέτησα όλα αυτά τα χρόνια, θα αναζητήσω νέους δρόμους δημιουργίας. Δραστηριότητες που δεν θα έρχονται απλώς να γεμίσουν τον χρόνο μου, αλλά θα συνδυάζουν τη δημιουργικότητα με την κοινωνική προσφορά, δίνοντας συνέχεια σε μια βαθιά ανάγκη μου να παραμένω ενεργή και χρήσιμη.
Ερώτηση: Σας γνωρίσαμε ως διευθύντρια στο Δημοτικό Σχολείο Ταξιαρχών, ένα σχολείο-πρότυπο εκείνη την εποχή για την περιοχή μας. Τι κρατάτε περισσότερο από εκείνα τα χρόνια;
Ελένη Τζαβέλα: Το Δημοτικό Σχολείο Ταξιαρχών αποτέλεσε το πρώτο μου βήμα στον χώρο της σχολικής διοίκησης και κατέχει ξεχωριστή θέση στη μνήμη και την καρδιά μου. Υπήρξε μια περίοδος ιδιαίτερα δημιουργική, γεμάτη εμπειρίες, προκλήσεις και πολύτιμα διδάγματα.
Αυτό που έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου είναι το πνεύμα της συλλογικότητας που αναπτύχθηκε εκείνα τα χρόνια. Εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές αλλά και οι κάτοικοι των Ταξιαρχών ενώσαμε τις δυνάμεις μας με κοινό όραμα και στόχο. Μοιραστήκαμε ιδέες, προσφέραμε χρόνο και κόπο, καταθέσαμε τον καλύτερο εαυτό μας για ένα σκοπό που ξεπερνούσε τον καθένα μας ξεχωριστά: την πρόοδο, τη χαρά και την ευημερία των παιδιών μας.
Η εμπειρία αυτή μου επιβεβαίωσε ότι όταν μια κοινότητα λειτουργεί με εμπιστοσύνη, συνεργασία και αίσθημα ευθύνης, μπορεί να πετύχει πολύ περισσότερα από όσα αρχικά φαντάζεται.
Ερώτηση: Όταν ήρθατε πριν από εννέα χρόνια στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Οιχαλίας, βρήκατε ένα σχολείο εντελώς διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε σήμερα. Πιστεύατε τότε ότι θα καταφέρνατε να το αλλάξετε τόσο πολύ;
Ελένη Τζαβέλλα: Όταν ανέλαβα τη διεύθυνση του 2ου Δημοτικού Σχολείου Οιχαλίας, η πρώτη μου αντίδραση ήταν η απογοήτευση. Μια απογοήτευση, ωστόσο, που κράτησε ελάχιστα. Δεν υπήρξα ποτέ άνθρωπος που συμβιβάζεται με τα δεδομένα ή υποτάσσεται στις δυσκολίες. Αντιθέτως, πιστεύω βαθιά στη δύναμη της προσπάθειας, της επιμονής και της συλλογικής δράσης.
Με προσωπική εργασία και αφοσίωση από τις πρώτες κιόλας ημέρες, με τη σημαντική συμβολή του τότε δημάρχου κ. Μεριβάκη, ο οποίος ανταποκρίθηκε άμεσα στην ανάγκη βελτίωσης βασικών υποδομών του σχολείου, αλλά και με την πολύτιμη στήριξη των εξαιρετικών συναδέλφων μου, ξεκινήσαμε μια πορεία συνεχούς αναβάθμισης και προόδου.
Κάθε σχολική χρονιά θέταμε νέους στόχους και εργαζόμασταν με συνέπεια για την επίτευξή τους. Οι επιτυχίες που κατακτήσαμε δεν ήταν αποτέλεσμα μεμονωμένων προσπαθειών, αλλά καρπός συλλογικής δουλειάς. Καθοριστική υπήρξε και η συμβολή των γονέων, οι οποίοι στάθηκαν πάντοτε αρωγοί και συνοδοιπόροι στο έργο μας.
Ίσως στην αρχή να μην είχα φανταστεί ότι το σχολείο θα έφτανε στο επίπεδο που βρίσκεται σήμερα. Ήμουν όμως βέβαιη ότι μπορούσε και όφειλε να βελτιωθεί ουσιαστικά. Δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω διαφορετικά. Δεν θα μπορούσα να ζητώ από τους μαθητές μου να πιστεύουν στην πρόοδο και την προσπάθεια, αν εγώ η ίδια δεν υπηρετούσα αυτές τις αξίες καθημερινά.
Ερώτηση: Τι σημαίνει για εσάς να βλέπετε παλιούς και νέους μαθητές, γονείς και συναδέλφους να μιλούν με τόση αγάπη και εκτίμηση για το πρόσωπό σας;
Ελένη Τζαβέλλα: Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων είχα την τύχη να εισπράξω αναγνώριση, εκτίμηση και αγάπη από μαθητές και γονείς. Κάθε φορά που συνέβαινε αυτό, ένιωθα περισσότερο αμηχανία παρά ικανοποίηση.
Όχι από ψευδή μετριοφροσύνη, αλλά γιατί ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου πλήρως επαρκή. Πάντα πίστευα ότι υπήρχε περιθώριο για μεγαλύτερη προσπάθεια, περισσότερη προσφορά, ουσιαστικότερη παρουσία. Αντιμετώπιζα το έργο μου όχι ως κάτι που άξιζε επιβράβευση, αλλά ως χρέος απέναντι στα παιδιά και στην κοινωνία.
Παρά ταύτα, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηθική ανταμοιβή από το να βλέπεις το έργο σου να αναγνωρίζεται και να αποδίδει καρπούς. Από το να συνειδητοποιείς ότι συνέβαλες, έστω και σε μικρό βαθμό, στη διαμόρφωση ανθρώπων με αξίες, γνώσεις και κοινωνική συνείδηση· ανθρώπων που θα αποτελέσουν ενεργά και χρήσιμα μέλη της κοινωνίας.
Ερώτηση: Ποιο είναι το μήνυμα που θα θέλατε να αφήσετε στα παιδιά, στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς που πορευτήκατε μαζί όλα αυτά τα χρόνια;
Ελένη Τζαβέλλα: Στα παιδιά θα ήθελα να αφήσω μια απλή αλλά ουσιαστική παρακαταθήκη: να αποδέχονται τον εαυτό τους και να αγαπούν τη μοναδικότητά τους. Να μην φοβούνται τη διαφορετικότητα, αλλά να τη θεωρούν πηγή δύναμης και δημιουργίας. Να αναγνωρίζουν την αξία της γνώσης όχι μόνο ως μέσου επαγγελματικής αποκατάστασης, αλλά κυρίως ως εργαλείου προσωπικής καλλιέργειας και ελευθερίας.
Να επιδιώκουν διαρκώς την εξέλιξή τους, αναζητώντας μια ζωή που θα υπηρετεί τόσο τη δική τους ευτυχία όσο και το κοινό καλό. Να μην παρασύρονται από πρόσωπα ή αντιλήψεις που εμφανίζονται ως αδιαμφισβήτητες αυθεντίες και επιχειρούν να επιβάλουν την ομοιομορφία, την ισοπέδωση και την άκριτη συμμόρφωση.
Στους γονείς θα ήθελα να απευθύνω μια εξίσου σημαντική προτροπή: να παραμένουν ουσιαστικά κοντά στα παιδιά τους. Να τα αποδέχονται όπως είναι, να τα στηρίζουν στις δυσκολίες και στις επιλογές τους, να τα ενθαρρύνουν να αυτονομηθούν και να αναπτύξουν τη δική τους προσωπικότητα. Να τους μεταδίδουν αξίες, να καλλιεργούν την υπευθυνότητα και τον σεβασμό και, πάνω απ’ όλα, να τα εκπαιδεύουν στην κριτική σκέψη. Γιατί μόνο ένας άνθρωπος που σκέφτεται ελεύθερα μπορεί να ζήσει πραγματικά ελεύθερος.
Σχετικά με τους συναδέλφους μου παραθέτω κείμενο που τους έγραψα στην αποχαιρετιστήρια κάρτα που τους έδωσα: Τι να σας ευχηθώ; Και τι εγγύηση υπάρχει ώστε η ευχή μου να βρει πρόσφορο έδαφος να ανθίσει; Δύσκολοι οι καιροί που ζούμε και ίσως ακολουθήσουν δυσκολότεροι. Τα αρχικά μας όνειρα, φώτιζαν διαφορετικές στράτες. Τα τωρινά μας “βάσανα” μας υποχρεώνουν σε αναγκαστική προσγείωση και μείωση των προσδοκιών. Είναι σωστό; Ίσως! Ας το δούμε όμως ως λάθος όχι γιατί είμαστε ονειροπόλοι παρά γιατί αν παραιτηθούμε κι εμείς οι ελάχιστοι, θα χαθούν όλα. Κυρίως, θα χαθούν τα παιδιά που ποτέ δεν φταίνε.
Στο “επιλογικό” του ο Ρίτσος, ζητά να τον θυμούνται όχι για τη δυναμική των στίχων του παρά για εκείνο το μικρό μπαλωματάκι των απαράβατων αξιών του. Αποτιμώντας το μακρόχρονο πέρασμά μου από την εκπαίδευση, αυτή την παρακαταθήκη σας αφήνω ως ευχή, ως συμβουλή. Ζωγραφίστε στις ψυχές των μαθητών σας ακριβώς αυτό το μπαλωματάκι που θα μετατραπεί σε συνείδηση και αέναα θα τα συντροφεύει.
«Συνεχίστε να σμιλεύετε ψυχές, να ανυψώνετε μυαλά και ο κόσμος θα γίνει καλύτερος για όλους μας».
Με αυτά τα λόγια η Ελένη Τζαβέλλα ολοκληρώνει μια σπουδαία διαδρομή 41 ετών στην εκπαίδευση, αφήνοντας πίσω της ένα έργο που θα θυμούνται για χρόνια οι μαθητές, οι γονείς, οι συνάδελφοί της και η τοπική κοινωνία.
Το KriniLive.gr ευχαριστεί την Ελένη Τζαβέλλα για την προσφορά της στην εκπαίδευση και της εύχεται υγεία, δύναμη και πολλές όμορφες στιγμές στη νέα περίοδο της ζωής της.
Ads
