Ψηφίζεις συνειδητά;

Τελικά αποφασίζουμε εμείς τι θέλουμε να ψηφίσουμε ή απλά ακολουθούμε τους άλλους;

Οι εκλογείς θα πείθονται πάντα από τις γενικές διαβεβαιώσεις των όμορφων και εύκολων λύσεων, οι οποίες δεν επιδέχονται επαλήθευση, αλλά κι αυτοί όμως δεν έχουν τη διάθεση να επαληθεύσουν;

Ας ανατρέξουμε λοιπόν στο παρελθόν κι ας πάμε ως το 2009, την εποχή που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο τότε πρωθυπουργός της χώρας, αντιλαμβανόμενος την κρισιμότητα της κατάστασης της Ελληνικής Οικονομίας, για την οποία φυσικά μέρος των ευθυνών αναλογούσε και στον ίδιο, οδηγεί την Ελλάδα σε πρόωρες εκλογές, δυο μόλις χρόνια από τις τελευταίες, δηλώνοντας ότι αν εκλεγεί εκ νέου, θα επιβάλλει σειρά φόρων ενώ θα προχωρήσει σε περικοπές μισθών και συντάξεων.

Οι κυριότερες πηγές πληροφοριών και «μηνυμάτων» είναι τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα το ραδιόφωνο και η τηλεόραση που απευθύνονται σε μεγαλύτερο κοινό. Έτσι λοιπόν το κέντρο αποφάσεων της εκλογικής μάζας αλληλεξαρτάται κατά κάποιο τρόπο από ΜΜΕ. Ο Καραμανλής αποφασίζει ότι πρέπει να «χάσει» τις εκλογές πράγμα που διαφαίνεται έντονα από τη αμυντική γραμμή που κρατάει η ΝΔ πριν τις εκλογές.

Οπότε ο λαός ψήφισε αυτό που ήταν αναμενόμενο.
Στις κάλπες που θα στηθούν το φθινόπωρο συγκεντρώνει τη δυσαρέσκεια του λαού, χάνοντας τις εκλογές από το Γιώργο Παπανδρέου- (με μεγάλη διαφορά που ξεπερνούσε τις 10 μονάδες), έναν καθοδηγητή που δείχνει στο λαό το κύρος του, το οποίο πηγάζει από το όνομα του πατέρα του, Ανδρέα Παπανδρέου. Έναν καθοδηγητή που γενικά στα debate είναι σαφώς κατώτερος από τον Καραμανλή (αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία αλλά το πώς αναλύεται στη συνέχεια). Έναν πολιτικό τον οποίο οι Έλληνες τον έχουν συνδέσει με την περίφημη φράση της 4ηςΟκτωβρίου «Λεφτά υπάρχουν» που μετατράπηκε σε σλόγκαν και ακόμα χλευάζεται στις συζητήσεις. Η ήττα του Καραμανλή υπήρξε προδιαγραμμένη, η οποία στη συνέχεια επέφερε αλλαγές στην ηγεσία της ΝΔ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου λοιπόν δεν χάνει χρόνο, υπογράφει το πρώτο μνημόνιο οικονομικής βοήθειας από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ, αναιρώντας έτσι την περίφημη φράση του και δείχνοντας έμμεσα ότι η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας-Ευρωζώνης- ΔΝΤ είχε ήδη προσυμφωνηθεί κάτω από το τραπέζι και δεν έμενε παρά να υπογραφεί επίσημα κάτι που ήταν αδύνατο να μείνει κρυφό στις 8 Μαΐου του 2010.

Ο Παπανδρέου μας εξωράισε τον όρο μνημόνιο (που κανείς μας δεν ήξερε τι σημαίνει), υποστηρίζοντας ότι σε 2 χρόνια θα επανέλθουμε στα φυσιολογικά επίπεδα οικονομίας και ανάπτυξης. Πάλι όμως δεν δώσαμε τη δέουσα σημασία παρά μόνο όταν τα 2 χρόνια μνημονίου έγιναν 8 και μαζί με το μνημόνιο εγκαταστάθηκε στις ζωές μας και η λέξη «ΚΡΙΣΗ».

Ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης κατά την άποψη των μεγάλων οικονομολόγων ήταν η περικοπή μισθών και δώρων δημοσίων υπαλλήλων και συνταξιούχων. Δεν απαιτούνται όμως ανώτατες οικονομικές σπουδές για να αντιληφθούμε ότι με τις ανωτέρω ενέργειες, ο κόσμος σταματάει να ξοδεύει χρήμα με αποτέλεσμα να νεκρώσει η αγορά και να αυξηθεί η μετανάστευση προς τις χώρες του εξωτερικού. Η φράση «κλείνοντας τις κάνουλες του χρήματος στέγνωσε η αγορά» περιγράφει γλαφυρά την όλη κατάσταση.

Από το 2009 έως το 2011 αφού εκτέλεσε πλήρως τους σκοπούς των εταίρων κοινώς «έπεσαν οι υπογραφές», ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει πλέον λόγο ύπαρξης στην εξουσία κι αφού δεν κατάφερε να μας πει που «είναι κρυμμένα τα λεφτά» παραιτείται το πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη. ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑ.Ο.Σ. στις 9 Νοεμβρίου συναινούν για κυβέρνηση ευρείας αποδοχής.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας διορίζει Πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμο στις 9 Νοεμβρίου, πρώην Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και πρώην Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Η Κυβέρνηση, που θεωρήθηκε μεταβατική, απέβλεπε στην επίτευξη των στόχων που προέβλεπαν οι συμφωνίες της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της Ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου 2011, η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές και η διεξαγωγή εκλογών στις αρχές του επόμενου χρόνου.

Η διακυβέρνηση Παπαδήμου χαρακτηρίζεται από το κούρεμα του χρέους της τάξης του 50% που θα «τσακίσει» κυριολεκτικά τα ασφαλιστικά ταμεία, τους μισθούς και τις συντάξεις, όπως και τις μικρές επιχειρήσεις και το λιανεμπόριο.

Η λειτουργία περιοριστικών ρυθμίσεων και η δημιουργία νόμων όπως και ο συνεχής βομβαρδισμός ειδήσεων φόβου και αβεβαιότητας από τα ΜΜΕ, έχουν ως μοιραίο αποτέλεσμα ο λαός να γίνει θύμα μιας ψευδαίσθησης και να περιορίζεται η σφαίρα των ελευθεριών του, καταλήγοντας να αναζητάει αυτά τα δυσβάσταχτα μέτρα χάνοντας κάθε αυθορμητισμό, ενεργητικότητα και ελπίδα.

Ο Παπαδήμος, όπως ήρθε… έτσι απήλθε και τον Ιούνιο του 2012, μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια ένα μήνα πριν, εκλέγεται ως πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος για να σχηματίσει κυβέρνηση ζητά τη στήριξη από τα απομεινάρια του παλιού ΠΑΣΟΚ και της νέας ΔΗΜ.ΑΡ.

Ο Σαμαράς ενώ αρχικά προσπαθεί να κερδίσει τη συμπάθεια της κοινής γνώμης με την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, στη συνέχεια υπαναχωρεί, ακολουθώντας πιστά τις επιταγές των ευρωπαίων εταίρων.

Η αναποφασιστικότητα αυτή όμως ενισχύει και συντηρεί τον ήδη υπάρχων φόβο του λαού, με αποτέλεσμα η χώρα να εισχωρήσει βαθύτερα στην κρίση, ενισχύοντας επίσης και το κύμα της μετανάστευσης, κάνοντας τη φυγή σε χώρες του εξωτερικού να μοιάζει, ως σανίδα σωτηρίας.

Την κυβέρνηση Σαμαρά τη σημαδεύει το «Μαύρο» στην ΕΡΤ, η υπόθεση των μυστικών κονδυλίων κατά την περίοδο 1990-1992 που διετέλεσε υπουργός εξωτερικών, το σκάνδαλο SIEMENS, η υπόθεση NOVARTIS (ακόμα ο ελληνικός λαός δεν έμαθε τι έγινε. Όπως χαρακτηριστεί ως –μια βαθύτατη σκιά στην ελληνική δικαιοσύνη- με τις συνεχείς παραιτήσεις κορυφαίων δικαστικών). Η αρχή του τέλους για το Σαμαρά φτάνει στα τέλη του 2014, όταν δεν συγκεντρώνεται ο απαραίτητος αριθμός των 180 βουλευτών για την εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας (δεν συναίνεσε ο ΣΥΡΙΖΑ). Η Κυβέρνηση πέφτει και οδηγούμαστε σε εκλογές.

Την 25/01/2015 εκλέγεται πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας με την περιβόητη προεκλογική φράση «θα σκίσω τα μνημόνια».

Νέος, με κουστούμι αλλά χωρίς γραβάτα, όπως και αρκετά από τα στελέχη του, προωθούν την εικόνα του σύγχρονου πολιτικού, ασκώντας γοητευτική επίδραση στους εκλογείς, φέρνει ένα νέο αέρα στην πολιτική σκηνή. Είναι συμπαθής στο λαό, προωθείται από τα ΜΜΕ και όλοι πείθονται ότι τώρα τελείωσαν τα βάσανα.

Η πρώτη διακυβέρνηση Τσίπρα διαρκεί ως τις 27 Αυγούστου 2015, γιατί τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα όσο νόμιζε ο Αλέξης. Όχι μόνο δεν κατάφερε να σκίσει τα μνημόνια που υπέγραψαν επιμελώς οι προκάτοχοι του, όπως προανήγγειλε ή να επαναδιαπραγματευθεί το χρέος, υπέγραψε όμως κι αυτός άλλο ένα μνημόνιο το 3ο Μνημόνιο, με αποτέλεσμα να υποστεί εσωκομματικούς τριγμούς μεταξύ των αριστερών συνιστωσών και μετά το αποτυχημένο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου κατά το οποίο το ΟΧΙ μεταφράστηκε σε ΝΑΙ, ο Τσίπρας μετά από 8 μήνες διακυβέρνησης προκηρύσσει εκ νέου εκλογές στις 20/09/2015 και παίρνει εκ νέου τη λαϊκή εντολή με 145 έδρες και με συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ φτάνει τις 155 έδρες.

Οι περικοπές μισθών συνεχίζονται, όπως και οι αυξήσεις φόρων, όπως του καφέ, των τσιγάρων και της μπύρας (αγαθά που ο μέσος πολίτης καταναλώνει καθημερινά). Ο Ελληνικός λαός αδυνατεί να ανασάνει. Στις 20 Αυγούστου 2018 λήγει ο μηχανισμός στήριξης και υποτίθεται ότι η Ελλάδα θα αρχίσει να ορθοποδεί, κάτι που ακόμα δεν προσαρμόστηκε στη ζωή του μέσου Έλληνα πολίτη, όπως και η ανάπτυξη.

Ο Τσίπρας από συμπαθής μετατρέπεται σε αντιπαθής στα ΜΜΕ πια και ο πρωτοστατών ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στον αντίποδα της κατάστασης της ΝΔ και μετά την ήττα του στις Ευρωεκλογές του 2019 από τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη πλέον, με ποσοστό 10 μονάδων σχεδόν προκηρύσσει εκλογές για την 7η Ιουλίου 2019. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν αυτοδυναμία στην ΝΔ παρόλο που εξαγγέλλει νέους φόρους, αύξηση ωραρίου, εργασίας όπως και απολύσεις.

Μια σύντομη αναδρομή, με συνοπτική αναφορά σε γεγονότα της μνημονιακής-μεταμνημονιακής πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας, όπως και των συνεπειών τους στην καθημερινότητα και την ψυχολογία του μέσου πολίτη.

*Δήμος Μανιώτης, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Φαρκαδόνας

Ads