Ο “Παπακιός” της Κρήνης – Ο ιερέας που άφησε πίσω του αγάπη και ευγνωμοσύνη

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από έναν τόπο και αφήνουν το όνομά τους γραμμένο όχι σε πέτρες και μνημεία, αλλά στις καρδιές των ανθρώπων. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο παπα-Δημήτρης, ο γνωστός σε όλους τους παλιούς Κρηνιώτες «Παπακιός», μια μορφή που συνδέθηκε με την ιστορία της Κρήνης και παραμένει ζωντανή στις αναμνήσεις όσων τον γνώρισαν.

Ο παπα-Δημήτρης ήρθε στην Κρήνη το 1952 για να υπηρετήσει ως εφημέριος του χωριού. Τα πρώτα χρόνια φιλοξενήθηκε στο σπίτι της ξακουστής Αριάδας (Αριάνδης), ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε για περίπου τέσσερα χρόνια στην παλαιά οικία του Ζήση Μαντζανά. Όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή της εκκλησιαστικής κατοικίας, μετακόμισε εκεί μαζί με την οικογένειά του και έμεινε μόνιμα στο χωριό.

Οι παλαιότεροι θυμούνται ότι δεν ήταν άνθρωπος με μεγάλες σπουδές ή ιδιαίτερες γνώσεις στα εκκλησιαστικά. Είχε όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό: μια καθαρή καρδιά, βαθιά πίστη στον Χριστό και αγάπη για τον συνάνθρωπο. Αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν που έκαναν τον τότε Μητροπολίτη Τρικάλων να τον εμπιστευθεί και να τον στείλει στην Κρήνη. Μάλιστα, σύμφωνα με τις διηγήσεις των παλαιών κατοίκων, είχε ζητήσει από τον τότε επιστάτη του σχολείου και επίτροπο της εκκλησίας, τον Κώστα Παπαστεφάνου, να τον βοηθήσει με συμβουλές και μαθήματα, τα οποία γίνονταν στο σπίτι του ιερέα.

Ο Παπακιός δημιούργησε μια μεγάλη οικογένεια με τρία αγόρια και ένα κορίτσι. Ανάμεσα στα παιδιά του ξεχώρισε ο Βαγγέλης, ο οποίος αργότερα έγινε προϊστάμενος του ΟΤΕ στη Λάρισα. Ήταν εκείνος που το 1975 παρακίνησε τους Κρηνιώτες να συγκεντρώσουν τουλάχιστον τριάντα αιτήσεις για την εγκατάσταση τηλεφωνικών γραμμών. Χάρη σε αυτή την προσπάθεια, η Κρήνη έγινε το δεύτερο χωριό της περιοχής μετά τη Φαρκαδόνα που απέκτησε τηλέφωνα, ένα γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό για την εποχή.

Αργότερα ο παπα-Δημήτρης μετακόμισε με την οικογένειά του στο Κουλούρι Λάρισας. Παρόλα αυτά, δεν ξέχασε ποτέ την Κρήνη και τους ανθρώπους της. Οι δεσμοί που δημιούργησε παρέμειναν δυνατοί για πολλά χρόνια. Επικοινωνούσε συχνά με κατοίκους του χωριού, ενδιαφερόταν για τις οικογένειές τους και πολλές φορές βοηθούσε νέους ανθρώπους να βρουν δουλειά στα κτήματα της Λάρισας, ώστε να εξασφαλίσουν ένα μεροκάματο σε δύσκολες εποχές.

Οι άνθρωποι της Κρήνης δεν θυμούνται σήμερα τον Παπακιό για τα κηρύγματά του ή για κάποια μεγάλη πράξη. Τον θυμούνται γιατί ήταν άνθρωπος. Γιατί στάθηκε δίπλα στους συγχωριανούς του με καλοσύνη, απλότητα και ειλικρινές ενδιαφέρον. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που μπορεί να αφήσει κάποιος πίσω του.

Η ιστορία του Παπακιού είναι ένα μικρό αλλά πολύτιμο κομμάτι της ιστορίας της Κρήνης. Μια υπενθύμιση μιας εποχής όπου οι άνθρωποι μπορεί να είχαν λιγότερα αγαθά, αλλά είχαν περισσότερο χρόνο για τον συνάνθρωπο, περισσότερη αλληλεγγύη και περισσότερη αγάπη. Και γι’ αυτό αξίζει να τον θυμόμαστε.

Ads