Γιατί αγαπήθηκε τόσο πολύ ο Γιώργος Μαζωνάκης;

Υπάρχουν καλλιτέχνες που γνωρίζουν την επιτυχία και υπάρχουν κι εκείνοι που καταφέρνουν να γίνουν κομμάτι της ζωής μας. Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Η είδηση του ξαφνικού θανάτου του προκάλεσε βαθιά συγκίνηση σε ολόκληρη τη χώρα. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, ακόμη και όσοι δεν ακολουθούσαν στενά τη λαϊκή μουσική, ένιωσαν ότι έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο. Γιατί, όμως, αγαπήθηκε τόσο πολύ;

Ίσως επειδή δεν προσπάθησε ποτέ να παρουσιαστεί ως τέλειος. Πίσω από τα φώτα, τα ιδιαίτερα κοστούμια και την εκρηκτική παρουσία του, το κοινό διέκρινε έναν ευαίσθητο και βαθιά αληθινό άνθρωπο. Ένα λαϊκό παιδί από τη Νίκαια, που δεν ξέχασε τη γειτονιά του και δεν έκρυψε τις δυσκολίες, τις πληγές και τις αντιφάσεις του.

Ο Μαζωνάκης δεν φοβήθηκε να είναι διαφορετικός. Σε εποχές κατά τις οποίες η εικόνα ενός λαϊκού τραγουδιστή ακολουθούσε συγκεκριμένους κανόνες, εκείνος τόλμησε να πειραματιστεί. Με την εμφάνισή του, με τις μουσικές επιλογές του, με τον τρόπο που στεκόταν στη σκηνή. Πολλές φορές σχολιάστηκε, άλλοτε προκαλούσε και άλλοτε ξάφνιαζε, αλλά πάντοτε παρέμενε αυθεντικός.

Και πάνω απ’ όλα είχε εκείνη τη χαρακτηριστική φωνή που αναγνωριζόταν από την πρώτη λέξη. Μια φωνή τραχιά και ταυτόχρονα ευάλωτη, ικανή να εκφράσει τον έρωτα, την απόρριψη, τη μοναξιά, την προδοσία και την ανάγκη για μια καινούργια αρχή.

Τα τραγούδια του συνόδευσαν αμέτρητες προσωπικές ιστορίες. Ακούστηκαν σε γιορτές και νυχτερινές εξόδους, αλλά και σε δύσκολες ώρες, έπειτα από χωρισμούς και μεγάλες απογοητεύσεις. Οι στίχοι που ερμήνευσε έγιναν λόγια τα οποία πολλοί άνθρωποι ήθελαν να πουν, αλλά δεν μπορούσαν να εκφράσουν μόνοι τους.

Στη σκηνή δεν τραγουδούσε απλώς. Ζούσε κάθε λέξη και παρέσερνε μαζί του το κοινό. Μπορούσε μέσα σε λίγα λεπτά να μετατρέψει τη διασκέδαση σε προσωπική εξομολόγηση και μια μεγάλη αίθουσα σε μια παρέα ανθρώπων που μοιράζονταν το ίδιο συναίσθημα.

Αγαπήθηκε, επίσης, γιατί παρέμεινε απρόβλεπτος. Δεν επαναπαύθηκε στη μεγάλη αναγνωρισιμότητα και δεν ακολούθησε πάντα τον ασφαλή δρόμο. Άλλαζε, δοκίμαζε, ρίσκαρε και επέστρεφε κάθε φορά με έναν τρόπο που μόνο εκείνος γνώριζε.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν απλώς ένας δημοφιλής λαϊκός τραγουδιστής. Ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα που πέρασε στη συλλογική μνήμη, επειδή μέσα από τις αντιθέσεις του καθρέφτιζε κάτι από όλους μας: τη δύναμη και την αδυναμία, την υπερηφάνεια και την ευαισθησία, την ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.

Γι’ αυτό και το κοινό δεν τον αποκαλούσε τυχαία «Μαζώ». Το υποκοριστικό αυτό έκρυβε οικειότητα, τρυφερότητα και μια σχέση που είχε ξεπεράσει προ πολλού τα όρια καλλιτέχνη και θαυμαστή.

Οι άνθρωποι που αγαπιούνται πραγματικά δεν φεύγουν μαζί με την τελευταία τους εμφάνιση. Παραμένουν στις αναμνήσεις, στις νύχτες, στις παρέες και στα τραγούδια τους.

Και ο Γιώργος Μαζωνάκης θα συνεχίσει να τραγουδά μέσα από τις ζωές όλων εκείνων που κάποτε βρήκαν στα λόγια και στη φωνή του ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Συντακτική Ομάδα KriniLive.gr

Ads