45 χρόνια από την τραγωδία της Θύρας 7: Ημέρα μνήμης για τους 21 νεκρούς – Ανάμεσά τους ο συντοπίτης μας Μιχάλης Κωστόπουλος

Στις 8 Φεβρουαρίου 1981, η Ελλάδα βίωσε τη μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης, μετά τη λήξη του αγώνα Ολυμπιακός – ΑΕΚ (6–0), 21 νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Θύρα 7 και δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν, σε έναν ασφυκτικό συνωστισμό που μετατράπηκε σε παγίδα θανάτου.

Ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο συντοπίτης μας, Μιχάλης Κωστόπουλος, μόλις 21 ετών από τον Κλοκοτό.

Ο Μιχάλης Κωστόπουλος ήταν φοιτητής στην Αθήνα, όπου διέμενε μαζί με την επίσης φοιτήτρια αδελφή του. Ένας νέος άνθρωπος που είχε φύγει από τον τόπο του για να σπουδάσει, να χτίσει το μέλλον του και να ανοίξει τον δρόμο της ζωής του, όπως τόσοι νέοι της εποχής – και όπως τόσοι νέοι και σήμερα.

Εκείνη την Κυριακή πήγε στο γήπεδο με παρέα παιδιών από την Κλοκοτό και τη Φαρκαδόνα. Πήγε για να δει έναν αγώνα, να χαρεί τη στιγμή, να ζήσει τη νεανική ανεμελιά.

Δεν επέστρεψε ποτέ.

Το χρονικό της τραγωδίας

Μετά το τέλος του αγώνα, χιλιάδες φίλαθλοι κινήθηκαν ταυτόχρονα προς τις εξόδους. Στη Θύρα 7, άνθρωποι άρχισαν να πέφτουν στα σκαλοπάτια. Η πίεση από πίσω αυξανόταν, ενώ οι έξοδοι δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τον όγκο του κόσμου.
Μέσα σε λίγα λεπτά επικράτησε πανικός. Ασφυξία, ποδοπάτηση, κραυγές. Τα ασθενοφόρα έφταναν διαδοχικά, μεταφέροντας τραυματίες στα νοσοκομεία του Πειραιά και της Αθήνας.

Ο απολογισμός ήταν 21 νεκροί και δεκάδες τραυματίες.

Τα θύματα της Θύρας 7 δεν ήταν αριθμοί. Ήταν παιδιά 14 έως 28 ετών, νέοι άνθρωποι με όνειρα, οικογένειες, σχέδια ζωής.
Πάνω από 50 τραυματίες κουβαλούν μέχρι σήμερα τις μνήμες και τα σημάδια εκείνης της ημέρας, ενώ οι οικογένειες των θυμάτων έζησαν και ζουν έναν πόνο που δεν σβήνει με τον χρόνο.

Τα δημοσιεύματα της εποχής

Οι εφημερίδες της επόμενης ημέρας έκαναν λόγο για:

• «ανείπωτη τραγωδία»
• «εγκληματικές παραλείψεις»
• «νέους ανθρώπους που χάθηκαν άδικα»

Οι φωτογραφίες της εποχής αποτυπώνουν σκηνές αρχαίας τραγωδίας: φορεία, σκεπασμένα σώματα, συγγενείς σε απόγνωση. Η κοινωνία συγκλονίστηκε και ζήτησε απαντήσεις. Κάποιες δόθηκαν, πολλές έμειναν μετέωρες.

Σαράντα πέντε χρόνια μετά, η τραγωδία της Θύρας 7 δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι υπενθύμιση ευθύνης: για την ασφάλεια, για τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, για να μη θεωρηθεί ποτέ ξανά η χαρά του αθλητισμού πεδίο αδιαφορίας και απώλειας.

Για εμάς, όμως, είναι και κάτι ακόμη:
είναι η μνήμη του Μιχάλη Κωστόπουλου, του φοιτητή, του νέου ανθρώπου από τον τόπο μας, που έφυγε άδικα και πρόωρα.

Αδέρφια, ζείτε – εσείς μας οδηγείτε.
Αιωνία η μνήμη του Μιχάλη Κωστόπουλου και όλων των θυμάτων της Θύρας 7.

Ads