Ακόμη και ο καλύτερος ζωγράφος δεν μπορεί να αποτυπώσει τη δύναμη των γυναικών της υπαίθρου
Μια αυτοδίδακτη ζωγράφος από τα Σερβωτά του Δήμου Φαρκαδόνας, η Έλλη Γεωργούλα, έκανε στα 67 της χρόνια, το όνειρο πραγματικότητα και ανέδειξε το ταλέντο της στη Ζωγραφική, παρουσιάζοντας τη Δευτέρα, την πρώτη ατομική της έκθεση Ζωγραφικής με τίτλο «Τοπία και Πρόσωπα».
Για πολλούς η πανδημία μπορεί να έφερε τα πάνω… κάτω και να δημιούργησε τεράστια προβλήματα στην καθημερινότητα μας, με τους περιορισμούς και τα σκληρά μέτρα. Για την 67χρονη συνδημότισσα, Έλλη Γεωργούλα, από τα Σερβωτά, μια γυναίκα αγρότισσα, νοικοκυριά, απασχολούμενη σε οικογενειακή επιχείρηση στο χωριό και το σημαντικότερο μάνα και προσφάτως γιαγιά, η πανδημία αποτέλεσε καταλυτικό παράγοντα για να κάνει πράξη το όνειρο και να ασχοληθεί με τη Ζωγραφική.
Από τα μικρά της χρόνια στις δουλειές του σπιτιού, κατάφερε να τελειώσει μόλις το δημοτικό σχολείο, ενώ είχε δυνατότητα για συνέχεια. Από παιδική ηλικία στα χωράφια, μετέπειτα, οι οικογενειακές υποχρεώσεις, όντας μητέρα τριών παιδιών, μ’ ένα δύσκολο πρόγραμμα, να φροντίσει την οικογένεια, να εργαστεί στα χωράφια και στην οικογενειακή επιχείρηση που λειτουργεί στο χωριό.
Το πρώτο ερέθισμα για την ενασχόληση με τη Ζωγραφική, ήρθε, όταν τα παιδιά της φοιτούσαν στο δημοτικό σχολείο. Τα βοηθούσε στις εργασίες του σχολείου, αλλά φρόντιζε ταυτόχρονα να δίνει χρώμα με σχέδια και φιγούρες σε γλάστρες του σπιτιού και διάφορα αντικείμενα.
Κι ήρθε η πανδημία. Το πρώτο lockdown, ώθησε μια αυθεντική γυναίκα, την Έλλη, να ανακαλύψει το ταλέντο της στην Ζωγραφική. Αποφάσισε να κυνηγήσει ένα καλά φυλαγμένο όνειρο και στον πλούσιο χρόνο που είχε να μεταφέρει τις εικόνες που έβλεπε στο καμβά, με χρώμα, φαντασία, διάθεση και ταλέντο. Κι όλα αυτά χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις, χωρίς καθοδήγηση, αυτοδίδακτα κάτι που την κάνει να ξεχωρίζει.
Τα έργα της παρουσιάζονται στην ατομική έκθεση «Τοπία και Πρόσωπα» που εγκαινιάζεται τη Δευτέρα στο Μουσείο Τσιτσάνη. H πρώτη έκθεση της Έλλης Γεωργούλα έρχεται να αφιερωθεί στην 19 μηνών εγγονούλα της, με την προτροπή και ευχή μα αντλεί δύναμη, όπως η γιαγιά της και να κυνηγά κι εκείνη με τη σειρά της το όνειρο καθ’ όλη την πορεία της ζωής της. Στην έκθεση συναντά κανείς τοπία και πρόσωπα. Δεν θα δει φιγούρες της καθημερινής ζωής, των γυναικών της υπαίθρου. Κι αυτό γιατί, όπως αναφέρει και η ίδια «ακόμη και ο μεγαλύτερος ζωγράφος μπορούσε να αποτυπώσει στο έπακρο αυτή τη ζωή». «Γιατί ο ιδρώτας και το αίμα με τα οποία ποτίζουν την γη, οι αγρότισσες, μπορεί να αποτυπωθεί με χρώμα στο καμβά. Αυτά όμως που κρύβει η ψυχή είναι δύσκολο να αποτυπωθούν και μένουν φυλαγμένα για τις ίδιες.», συμπληρώνει.
Αναφορικά με τη Ζωγραφική και το τι σημαίνει για την ίδια, η απάντηση της ήταν σαφείς.
Θα μπορούσε να πει πολλά κανείς για την εν λόγω Τέχνη, αλλά προτιμότερο θα ήταν ο ζωγράφος αν αποτυπώνει τις σκέψεις του πάνω στο καμβά με το πινέλο και την μπογιά…
Για την Έλλη Γεωργούλα, τι σημαίνει, τι είναι Ζωγραφική;
Η Ζωγραφική, όπως και η κάθε μορφή Τέχνης, αποτελεί μια διέξοδο από τα καθημερινά προβλήματα. Είναι κάτι που με ξεκουράζει, κάτι που με κάνει να νιώθω ελεύθερη, κάτι που με αναζωογονεί. Είναι ένας τρόπος να εξωτερικεύεις συναισθήματα, τα θέλω σου, να φαντάζεται, να οραματίζεται μια καθημερινότητα, όπως εσύ την έχει πλάσει στα όνειρά σου. Όπως εσύ θα την ήθελες.
Θα μπορούσαμε να πούμε τόσα πολλά για την Ζωγραφική, αλλά πιστεύω ότι είναι προτιμότερο, όσα σκέφτεσαι γι΄ αυτή να τα μεταφέρεις με το χρώμα και το πινέλο στο καμβά.
Τότε πραγματικά πετυχαίνεις το στόχο σου.
Πως ανακαλύψατε το ταλέντο σας, στην Ζωγραφική;
Από μικρή ηλικία, όταν τα παιδιά μου φοιτήσαν στο δημοτικό σχολείο, καταπιανόμουν με τη Ζωγραφική, τα βοηθούσα για να δημιουργήσουν μια όμορφη ζωγραφιά, να δημιουργήσουν μια εργασία για το σχολείο. Αυτό ήταν το πρώτο ερέθισμα, καθώς δεν φοίτησα σε κάποια σχολή. Αργότερα στο λίγο ελεύθερο χρόνο μου, καθώς είχα να συνδυάσω αγροτικές εργασίες, να βοηθήσω στο καφενείο που διατηρούμε με το σύζυγό μου στα Σερβωτά, αλλά και οικογενειακές υποχρεώσεις, άρχισα να δημιουργώ αντικείμενα και να ζωγραφίζω πάνω σε αυτά.
Μετέπειτα υπήρξε κάποιο άτομο, που σας ενθάρρυνε να ασχοληθείτε με τη Ζωγραφική, βλέποντας κάποια έργα σας;
Όχι δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Με το που ξεκίνησε η πανδημία και τεθήκαμε σε lock down, η καφετέρια που λειτουργούμε στο χωριό, είχε κλείσει λόγω των περιοριστικών μέτρων. Ο χρόνος ήταν πολύς και οι υποχρεώσεις ελάχιστες. Έτσι άρχισα να αναζητώ τρόπους για να ξοδέψω το χρόνο μου. Αποφάσισα να ξεκινήσω την ζωγραφική. Να μεταβώ από το πρώτο στάδιο εκείνο των χειροτεχνιών και της ζωγραφικής σε βαζάκια και γλάστρες του σπιτιού, σε κάτι πιο «επαγγελματικό» σε κάτι πιο επίσημο. Παρατηρούσα εικόνες από φωτογραφίες, από το ιντερνετ, και να τις ζωγραφίζω. Από την πρώτη στιγμή ένιωθα τόσα διαφορετικά, ήταν κάτι που γαλήνευε την ψυχή μου, με προκαλούσε ηρεμία, μακριά από τα δυσάρεστα που ακούγαμε στην τηλεόραση για την πανδημία, τους θανάτους, την ανεργία, την κλεισούρα του σπιτιού.
Άρα η πανδημία σε εσάς λειτούργησε καταλυτικά για να ασχοληθείτε με τη Ζωγραφική;
Σαφώς. Μπορεί για την πλειονότητα των ανθρώπων η πανδημία να προκάλεσε χιλιάδες προβλήματα. Ωστόσο για μένα λειτούργησε εντελώς διαφορετικά, καθώς αυθόρμητα, χωρίς μεγάλη σκέψη, αποφάσισα να ξοδέψω το χρόνο μου, σε κάτι δημιουργικό, σε κάτι ξεχωριστό, που μου έδωσε δύναμη να ανταπεξέλθω στη μοναξιά, στην κλεισούρα της πανδημίας, στα προβλήματα που δημιούργησε σε πολλούς άλλους.
Έτσι και αποφάσισα να πάρω πινέλα και μπογιές και να κάνω το όνειρο πραγματικότητα. Πιστεύω σήμερα λίγο πριν τα εγκαίνια της ατομικής μου έκθεσης, κέρδισα το στόχο μου.
Την Δευτέρα εγκαινιάζεται η έκθεση σας, με τίτλο, «Τοπία και Πρόσωπα». Τι θα δούμε σε αυτή;
Την Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου εγκαινιάζεται στο Μουσείο Τσιτσάνη, στα Τρίκαλα, η πρώτη ατομική μου έκθεση ζωγραφική με τίτλο, «ΤΟΠΙΑ – ΠΡΟΣΩΠΑ». Το τίτλος τα λέει όλα. Ο επισκέπτης θα δει πρόσωπα και τοπία, τα οποία έχουν μια μικρή δόση φαντασίας, αλλά τα περισσότερα αποτελούν εικόνες που είδα μόνη μου και προσπάθησα να τις αποτυπώσω. Δεν ασχολήθηκα επαγγελματικά με τη Ζωγραφική και δεν με ενδιαφέρει. Είμαι αυτοδίδακτη. Θα ήθελα να βγω έξω στη φύση για να αποτυπώσω με το χρώμα και το πινέλο τις ομορφιές της, ωστόσο αυτό είναι δύσκολο για μένα, τόσο από άποψη χρόνου, όσο και γνώσης. Θεωρώ ότι και η αποτύπωση αυτού που βλέπω σε μια εικόνα, αποτελεί πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.
Αυτή η έκθεση είναι ξεχωριστή για μένα. Είναι η πρώτη μου και την αφιερώνω στην 19 μηνών εγγονούλα μου Τζωρτζίνα. Θεωρώ όταν μεγαλώσει και αρχίζει να καταλαβαίνει θα νιώθει υπερήφανη για τη γιαγιά της. Της εύχομαι να αντλεί δύναμη, όπως η γιαγιά της και να κυνηγά κι εκείνη με τη σειρά της το όνειρο καθ’ όλη την πορεία της ζωής της.
Από τα έργα που θα εκτεθούν στην έκθεση πιο θα ξεχωρίζατε;
Δεν θα ξεχώριζα κανένα, γιατί θα αδικούσα κάποιο άλλο. Νιώθω όλα τα έργα μου ισάξια, με την ίδια βαρύτητα και σημασία. Όπως μια μάνα δεν ξεχωρίζει τα παιδιά της, έτσι κι εγώ δεν ξεχωρίζω τα έργα μου. Νιώθω ότι αποτελούν κι αυτά ένα κομμάτι της ζωής μου. Ένα κομμάτι που κρύβει την δική του ιστορία, τη δική του σκέψη, το δικό του ερέθισμα – συναίσθημα.
Πλέον για εσάς η Ζωγραφική αποτελεί τρόπο ζωής;
Εννοείται. Όχι από τώρα από πάντα. Από μικρή ηλικία, ήταν κάτι που το ήθελα και το αγαπούσα. Ξέρετε όμως μια γυναίκα της υπαίθρου συναντά πολλές δυσκολίες στη ζωή της. Από νεαρή ηλικία έως σήμερα. Παλιότερα στα χωριά μας, ο πατέρας η μάνα, αποφάσιζε για τη τύχη των παιδιών του. Ειδικά για τα κορίτσια. Ακόμα και τα παιδιά που είχαν κλήση για κάτι, συναντούσαν εμπόδια. Τα κορίτσια είχαν πλαστεί μετά το δημοτικό για το σπίτι, για τα χωράφια, για το πάντρεμα, για την οικογένεια. Η ενασχόληση με τη Τέχνη, φάνταζε ως παράλογο. Οι σπουδές ανύπαρκτες, ήταν και η φτώχεια, βλέπετε τότε. Τα αγόρια πάλι λίγο πιο ελεύθερα, αλλά με περιορισμούς και δυο επιλογές. Είτε να μάθουν κάποιο τεχνικό επάγγελμα, είτε να γίνουν αγρότες-κτηνοτρόφοι.
Πέρασαν πολλά χρόνια για να αλλάξει αυτό. Πλέον υπάρχει ελευθερία και αυτονομία. Προσωπικά εγώ καθυστέρησα πολύ στα 67 μου για να κυνηγήσω το όνειρο και να το κάνω πραγματικότητα.
Κάτι τελευταίο πριν κλείσουμε. Η καθημερινότητα μιας γυναίκας της υπαίθρου, μπορεί να αποτυπωθεί στο καμβά;
Θεωρώ ότι είναι δύσκολο. Ακόμη και ο καλύτερος ζωγράφος δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει στο έπακρο αυτή τη ζωή. Είναι δύσκολη η καθημερινότητα της αγρότισσας, της κτηνοτρόφου, της νοικοκυράς. Σκληρή και ασυνήθιστη. Ο ζωγράφος θα δώσει ένα στίγμα αυτής της σκληρότητας, όχι όμως της δύσκολης πραγματικότητας. Γιατί ο ιδρώτας και το αίμα με τα οποία ποτίζουν την γη, οι αγρότισσες, μπορεί να αποτυπωθεί με χρώμα στο καμβά. Αυτά όμως που κρύβει η ψυχή είναι δύσκολο να αποτυπωθούν και μένουν φυλαγμένα για τις ίδιες.
Ads
