“Η Σιωπή των Ανθέων” – Ένα Ποίημα για την τραγωδία των Τεμπών

Η ποίηση συχνά αποτελεί τη γλώσσα της ψυχής, τον τρόπο έκφρασης συναισθημάτων που δεν χωρούν σε απλές λέξεις. Ένα τέτοιο συγκινητικό ποίημα λάβαμε σήμερα, αφιερωμένο στην τραγωδία των Τεμπών. Ο τίτλος του, «Η Σιωπή των Ανθέων», αποτυπώνει με λυρικό τρόπο τη βαθιά θλίψη που προκάλεσε το γεγονός.

Στους στίχους του ποιήματος, ο ποιητής Μπασιάκας Στέφανος-Ανάργυρος αποδίδει με συγκλονιστικό τρόπο το βουβό πένθος που ακολούθησε τη φονική σύγκρουση. Ο δυνατός κρότος, οι φλόγες, οι κραυγές που σταδιακά σβήνουν και η απόλυτη ησυχία που επικρατεί στη συνέχεια, όλα περιγράφουν το σοκ, τον πόνο και τη βαθιά απώλεια.

Ένα ποίημα-φόρος τιμής

Η εικόνα των ανθέων που μαραίνονται με το άκουσμα του ήχου της τραγωδίας είναι ισχυρό σύμβολο της αθωότητας που χάθηκε εκείνο το μοιραίο βράδυ. Τα όνειρα των ανθρώπων που έσβησαν τόσο ξαφνικά παρομοιάζονται με λευκά πουλιά που πετούν μακριά, αφήνοντας πίσω τους σιωπή και ένα αίσθημα κενού.

Η θλίψη δεν περιγράφεται μόνο μέσα από τον πόνο των ανθρώπων, αλλά και μέσα από τη φύση. Δύο σύννεφα θρηνούν και η απαλή βροχή τους προσπαθεί να ξεπλύνει τον πόνο από τα πρόσωπα του κόσμου. Ο χρόνος παγώνει, τα χρώματα ξεθωριάζουν, και η ζωή μοιάζει να σταματά…

“Η ΣΙΩΠΗ  ΤΩΝ ΑΝΘΕΩΝ

Και ξαφνικά όλα τα άνθη μαράθηκαν.

Μαζί με τον δυνατό κρότο που ακούστηκε, τα όνειρα πέταξαν σαν λευκά πουλιά.

Οι κραυγές, σιγά, σιγά, σωπάσανε, καθώς τυλίχθηκαν από τις φλόγες.

Ο χρόνος σταμάτησε, τα χρώματα ξεθώριασαν.

Όλα ήταν ήσυχα, χωρίς τον ήχο της ζωής, χωρίς ελπίδα.

Δύο σύννεφα θρήνησαν με μια απαλή βροχή, προσπαθώντας να πλύνουν τη θλίψη από το πρόσωπα του κόσμου.

ΜΠΑΣΙΑΚΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ- ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ“

Ads