Γιατί έπαψα να κλαίω που καίνε την Ελλάδα; – Του Αντώνη Κούκεν
Υπάρχουν φορές που ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να φωνάξει για να πει κάτι που πονάει. Αρκεί να μιλήσει απλά και αληθινά. Κάπως έτσι είναι και το μήνυμα του Αντώνης Κούκεν, του Τρικαλινού μάγειρα του κάμπου στο κανάλι του «antonis cooken» στο YouTube, μέσα από το βίντεο του με τίτλο «Γιατί έπαψα να κλαίω που καίνε την Ελλάδα». Δεν μιλάει απλώς για τις φωτιές. Μιλάει για εκείνη τη στιγμή που η θλίψη παύει να είναι αρκετή και μετατρέπεται σε οργή.
Κάποτε κλαίγαμε βλέποντας τα δέντρα να γίνονται στάχτη, τα ζώα να εγκλωβίζονται στις φλόγες, σπίτια και περιουσίες μιας ολόκληρης ζωής να χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά. Κλαίγαμε βλέποντας τον ουρανό να μαυρίζει και ανθρώπους να παλεύουν μόνοι τους να σώσουν ό,τι μπορούν. Μόνο που κάποια στιγμή το ίδιο θέαμα παύει να μοιάζει με εξαίρεση και αρχίζει να μοιάζει με κανονικότητα. Και τότε το «τι κρίμα» δεν αρκεί.
Γιατί όταν κάθε καλοκαίρι συζητάμε για ακραίες θερμοκρασίες, δυνατούς ανέμους και δύσκολες συνθήκες, ασφαλώς και πρέπει να αναγνωρίζουμε τη δύναμη της φύσης. Αλλά δεν μπορούμε κάθε χρόνο να βαφτίζουμε την ίδια αποτυχία πρόληψης «μοίρα». Όταν γνωρίζεις ότι ο κίνδυνος έρχεται, όταν γνωρίζεις πού είναι οι ευάλωτες περιοχές, όταν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, τότε κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να εξηγείς μόνο γιατί κάηκε κάτι και να αρχίσεις να απαντάς γιατί δεν προστατεύτηκε.
Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, υπάρχει και το πολιτικό θέατρο. Ο ανεπαρκής, σε βαθμό αχρηστίας θα λέγαμε, πρωθυπουργός, ο Κούλης Μητσοτάκης, κάνει τις διακοπές του, την ώρα που άνθρωποι παλεύουν με τις φλόγες. Και την ίδια στιγμή, τα γνωστά βοθροκαναλάκια αρχίζουν να μας παρουσιάζουν με περηφάνια τα αεροπλάνα κατάσβεσης τύπου Καναντέρ που θα αποκτήσουμε τα επόμενα χρόνια, για να αισθανθούμε πόσο «τυχεροί» είμαστε που κάποτε θα τα έχουμε.
Μόνο που σήμερα καιγόμαστε.
Τι να το κάνω εγώ το «κάποτε» όταν σήμερα καίγεται το σπίτι ενός ανθρώπου; Όταν σήμερα ένα δάσος γίνεται στάχτη; Όταν σήμερα ένα ζώο δεν προλαβαίνει να ξεφύγει; Όταν σήμερα μια οικογένεια χάνει μέσα σε λίγες ώρες όσα χρειάστηκε μια ζωή για να αποκτήσει; Μπορείς να μου μιλάς για το 2028, αλλά η φωτιά δεν κοιτάζει ημερολόγιο. Η φωτιά δεν περιμένει το 2030. Και ούτε η Ελλάδα έχει την πολυτέλεια να περιμένει.
Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε μάθει να συγκινούμαστε όσο η φωτιά είναι πρώτο θέμα στις ειδήσεις. Να ανεβάζουμε μια ανάρτηση, να γράφουμε «τι κρίμα», να θυμώνουμε για δύο μέρες και μετά να συνεχίζουμε τη ζωή μας. Μέχρι την επόμενη φωτιά. Κι ύστερα ξανά από την αρχή. Όμως η στάχτη δεν ξεχνά. Το καμένο δέντρο δεν ξεχνά. Ο άνθρωπος που έχασε το σπίτι του, τα ζωάκια του και ολόκληρο το βιός του, δεν ξεχνά. Και μια χώρα που κάθε χρόνο χάνει κομμάτια της δεν μπορεί να ζει μόνο με δάκρυα και δηλώσεις.
Κάποια στιγμή η θλίψη πρέπει να γίνει απαίτηση. Απαίτηση για πρόληψη, σχέδιο, μέσα και λογοδοσία. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι τηλεοπτικό πλάνο για να συγκινούμαστε όσο παίζει το δελτίο και την επόμενη μέρα να αλλάζουμε κανάλι. Είναι το σπίτι μας. Και όταν καίγεται το σπίτι σου, δεν λες μόνο «τι κρίμα». Ψάχνεις να βρεις γιατί πήρε φωτιά και τι πρέπει να κάνεις για να μην ξανασυμβεί.
Γι’ αυτό έπαψα να κλαίω. Όχι γιατί δεν πονάω. Πονάω περισσότερο. Απλώς τώρα, πίσω από τα δάκρυα, βλέπω την ευθύνη. Και ξέρετε τι είναι πιο τρομακτικό από τη φωτιά; Να καίγεται η Ελλάδα μπροστά στα μάτια μας και, μόλις τελειώσει ο καπνός, να συνεχίζουμε τη ζωή μας σαν να μη συνέβη τίποτα.
Γιατί η φωτιά μπορεί να κάψει ένα δάσος, ένα σπίτι, μια περιουσία. Η αδιαφορία όμως μπορεί να κάψει μια ολόκληρη χώρα.
Κι αυτή τη φωτιά δεν τη σβήνεις με Καναντέρ.
Τη σβήνεις μόνο όταν πάψεις να την αντιμετωπίζεις σαν μοίρα. Δείτε το βίντεο στο κανάλι antonis cooken στο youtube:
Ads
