Η Φαρκαδόνα δεν είναι ένας αριθμός – Το 1ο Δημοτικό δεν πρέπει να γίνει το επόμενο θύμα της εγκατάλειψης
Η υποβάθμιση συνεχίζεται: Το 1ο Δημοτικό Σχολείο Φαρκαδόνας από τριθέσιο μετατρέπεται σε διθέσιο, προκαλώντας έντονο προβληματισμό για το μέλλον του σχολείου και της ίδιας της Φαρκαδόνας.
Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν αποτελεί επιλογή. Υπάρχουν ζητήματα που δεν επιτρέπεται να τα αντιμετωπίζουμε ως μια απλή διοικητική απόφαση ή ως μια ακόμη στατιστική καταγραφή. Ένα από αυτά είναι και η πορεία του 1ου Δημοτικού Σχολείου Φαρκαδόνας.
Ένα σχολείο που πριν από λίγο καιρό ανακαινίστηκε, αποκτώντας ξανά ζωή και αξιοπρέπεια χάρη στη σημαντική προσφορά της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών προς τις πληγείσες περιοχές. Ένα σχολείο που θα έπρεπε σήμερα να σφύζει από παιδικές φωνές, ελπίδα και αισιοδοξία.
Αντί όμως να συζητάμε για την ανάπτυξή του, βρισκόμαστε να προβληματιζόμαστε για την υποβάθμισή του.
Και το ερώτημα είναι αμείλικτο.
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Οι πλημμύρες άλλαξαν τη ζωή της Φαρκαδόνας. Πολλές οικογένειες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους αναζητώντας ασφάλεια και μια καλύτερη καθημερινότητα. Μαζί τους έφυγαν και τα παιδιά τους. Αυτό δεν είναι απλώς μια μείωση μαθητών. Είναι μια πληγή που συνεχίζει να αιμορραγεί.
Κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένος όταν ένα σχολείο της πρωτεύουσας του Δήμου βλέπει τον μαθητικό του πληθυσμό να μειώνεται. Κανείς δεν μπορεί να θεωρεί φυσιολογικό να οδηγούμαστε, βήμα-βήμα, σε αποφάσεις που αποδυναμώνουν τη δημόσια εκπαίδευση στην περιοχή.
Σήμερα είναι μια υποβάθμιση.
Αύριο τι θα είναι;
Θα μιλάμε για συγχωνεύσεις; Για λουκέτα; Για ακόμη μία υπηρεσία που θα χαθεί από τη Φαρκαδόνα;
Η δημοτική αρχή οφείλει να βγει μπροστά. Όχι με ευχολόγια, αλλά με σχέδιο, διεκδικήσεις και συνεχή πίεση προς κάθε αρμόδιο υπουργείο. Ο Δήμος πρέπει να απαιτήσει ειδικά μέτρα για μια περιοχή που επλήγη όσο λίγες στην Ελλάδα. Να διεκδικήσει κίνητρα για την επιστροφή των οικογενειών, στήριξη της κατοικίας, ανάπτυξη, θέσεις εργασίας και πολιτικές που θα κρατήσουν τους νέους στον τόπο τους.
Το ίδιο ισχύει και για την Πολιτεία.
Δεν μπορεί να επενδύει εκατομμύρια στην αποκατάσταση των υποδομών και την ίδια στιγμή να αφήνει τις τοπικές κοινωνίες να αδειάζουν από κατοίκους.
Ένα σχολείο δεν σώζεται μόνο με καινούργιες αίθουσες.
Σώζεται όταν υπάρχουν παιδιά.
Η Φαρκαδόνα δεν ζητά προνόμια. Ζητά δικαιοσύνη. Ζητά ίσες ευκαιρίες. Ζητά να της δοθεί η δυνατότητα να ξανασταθεί όρθια μετά από όσα πέρασε.
Γιατί κάθε σχολείο που αποδυναμώνεται είναι ένα μήνυμα ότι ο τόπος χάνει ζωή.
Και αν χαθούν τα σχολεία, αργά ή γρήγορα θα χαθεί και η ίδια η προοπτική του τόπου.
Η Φαρκαδόνα δεν είναι ένας αριθμός σε έναν πίνακα του Υπουργείου. Δεν είναι μια στατιστική. Είναι άνθρωποι, οικογένειες, παιδιά και όνειρα.
Και αυτά αξίζουν να έχουν μέλλον.
Θοδωρής Λακιάρας
Αρθρογράφος – KriniLive.gr
Ads
