«Ένας Δήμος..”Πεθαίνει” γιατί το επιτρέπουν οι δημότες του..»

Όταν οι δημότες ενός Δήμου ενισχύουν τον εκάστοτε τυχοδιώκτη και κάθε φορά που έρχονται εκλογές αντί να τον «τιμωρήσουν», τον ψηφίζουν και τον κάνουν πιο δυνατό, είναι επόμενο και λογικό ο “τυχοδιώκτης” να «κάθεται» διαρκώς πάνω από τα κεφάλια τους και να “διαφεντεύει” το δήμο τους.

Όταν οι επιλογές των δημοτών είναι τέτοιες ώστε  να  εκλέγονται άνθρωποι,    που στην πορεία αποδεικνύονται πολιτικά ανεπαρκείς και ολίγιστοι, αγενείς και  αγνώμονες, κακοήθεις,  παρτάκηδες και ιντριγκαδοροι,   ό,τι και αν πούνε κατόπιν εορτής,  είναι αργά.  Η κοροϊδία έχει γίνει, η απάτη έχει δρομολογηθεί και η ζημιά θα είναι ανεπανόρθωτη... 

Και όταν το “ανάστημα” του δημότη είναι μικρό, εύκολα το βάζει στα πόδια, ενώ δεν θα βρει ποτέ τη δύναμη και το κουράγιο να κοιταχτεί στον καθρέφτη για να “αναμετρηθεί” με τον εαυτό του….

Και  όσο ο δημότης ζορίζεται από  την λάθος επιλογή του, όσο δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του, όσο δεν κρίνει τα κακώς κείμενα, όσο δεν αντιδρά  και δεν συμμετέχει σε συλλογικότητες, άλλο τόσο τον αντιμετωπίζουν  σαν "γραφικό" και μαθηματικά τόσο ο ίδιος όσο και Δήμος οδηγούνται στην "εξαφάνιση"... 

 Ένας   δημότης  που  δέχεται τον  αιρετό σαν "ισχυρότερό του" και του επιτρέπει να δει και να γνωρίσει τις αδυναμίες του, είναι σαν να του δείχνει τα "αδύνατα" σημεία του. Έτσι γίνεται ευάλωτος στον κάθε παραγοντισκο, χειραγωγειται και  πολύ  εύκολα  εξουσιάζεται.... 

Και  όταν μάθεις να ζεις στο σκοτάδι για μεγάλο χρονικό διάστημα και να θέλεις να αντικρίσεις το φως κάποια στιγμή, δε θα μπορείς να το κάνεις. Το πιο πιθανό είναι να το σιχαθείς.

Όμως, ο κάθε δημότης είναι γεννημένος να αποτελεί μέρος της κοινωνίας του Δήμου του και όχι να ζει αποκλεισμένος. Τότε μόνο υπάρχει ελπίδα…. Όμως η συντεχνία των εκλεγμένων κατάφερε να βάλει στην κερκίδα κάθε σκεπτόμενο δημότη. Και στεκόμαστε στην άκρη και μετράμε πέντε χαμένα χρόνια…. Ξανά….

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΟΣ