«Όταν ο δυστυχής έναν άλλον πιο δυστυχισμένο βρεί, τότε αισθάνεται ευτυχής…»

Από τις ταράτσες και τα μπαλκόνια μας βλέπουμε τον ανοιξιάτικο ουρανό εμείς οι κάτοικοι των πόλεων, προσπαθώντας να «ξεσκάσουμε» λίγο τώρα που η καραντίνα μας έχει εγκλωβίσει όλους στα σπίτια μας. Αν μας έλειπε πάντοτε η αυλή, τώρα σίγουρα μας λείπει ακόμα παραπάνω.

Τις περισσότερες ώρες της ημέρας για όσους δεν εργάζονται, επιστρατεύεται η  δημιουργικότητα μικρών και μεγάλων ώστε να μένουμε απασχολημένοι. Βρίσκουμε διέξοδο σε κατασκευές, παλιές και νέες συνταγές μαγειρικής, εργασίες καθαριότητας, προσωπική περιποίηση αλλά και …σπιτικό κούρεμα. Ειδικά οι άντρες που χρειάζονται συχνότερα το καθιερωμένο τους κούρεμα, βάζουν μητέρες και συζύγους σε ρόλο κομμώτριας, μιας και είναι κλειστά ακόμα και τα κομμωτήρια… Αναζητούμε μια ρουτίνα που να μοιάζει με αυτό που είχαμε συνηθίσει: παραγωγική ώρα, μεσημεριανό φαγητό, ξεκούραση, χαλάρωση, ύπνος.

Είναι πάντως γεγονός ότι το χιούμορ βοηθάει και σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία. Τα αστεία βίντεο και οι γελοιογραφίες δίνουν και παίρνουν, κυκλοφορώντας στα κινητά μας μέσω ίντερνετ, διακωμωδούν την κατάσταση και δίνουν μια νότα αισιοδοξίας. Μια αίσθηση ότι δεν είναι παρά μια μπόρα που θα περάσει.

Δεν λείπουν βέβαια και οι ιντερνετικές διενέξεις… άγνωστοι μεταξύ αγνώστων αλληλοκατηγορούνται για το ποιος βγαίνει και ποιος μένει μέσα. Λέξεις όπως ατομική ευθύνη και ανευθυνότητα συνοδεύουν τα ηλεκτρονικά σχόλια όπως και τα σενάρια για συνωμοσίες και πολιτική πλεκτάνη των ισχυρών κατά των απλών ανθρώπων. Σίγουρα είναι κι αυτό μια ευκαιρία εκτόνωσης, ίσως ένα είδος διαστρεβλωμένης επικοινωνίας, μια ψευδαίσθηση αλληλεπίδρασης, αλλά πόσο στ’αλήθεια μας βοηθάει ουσιαστικά μια αδιάκοπη κριτική και έκφραση μίσους;

Ένας λόγος όμως και για αυτούς που εργάζονται αυτή τη δύσκολη στιγμή. Οι πόλεις κινούνται σε δύο ταχύτητες: αυτών που τρομοκρατημένοι βγαίνουν για να πάνε στη δουλειά τους, και αυτών που μένουν μέσα προσπαθώντας να περάσουν τις μέρες τους λιγότερο ή περισσότερο δημιουργικά. Δεν είναι μόνο οι γιατροί και οι νοσηλευτές, οι οποίοι εδώ στη μυρμηγκοφωλιά της πόλης παλεύουν για το αδύνατο… Είναι και πολλά άλλα επαγγέλματα στην πρώτη γραμμή: υπάλληλοι ταχυδρομείων και τραπεζών, οδηγοί, υπάλληλοι σούπερ μάρκετ που εξυπηρετούν χιλιάδες κόσμου, φαρμακοποιοί, ντελιβεράδες… και τόσοι και τόσοι άλλοι που δεν επιτρέπεται να μείνουν μέσα- αν και θα το ήθελαν- προκειμένου να προφυλάξουν τον εαυτό τους και τους αγαπημένους τους. Δεν έχουν ανοσία, αλλά συνεχίζουν να στηρίζουν μια κοινωνία που εδώ και μέρες ζει «στο ρελαντί».

Ο Γκόργκυ έχει πει ότι «Όταν ο δυστυχής έναν άλλον πιο δυστυχισμένο βρει, τότε αισθάνεται ευτυχής…». Ανθρώπινο είναι λοιπόν να παρηγορηθούμε με αυτό τον τρόπο: ωφελεί να σκεφτεί κανείς ότι πολλοί άνθρωποι αναγκάστηκαν για διάφορους λόγους να κλειστούν μέσα, και μάλιστα όσο εκεί έξω η ζωή συνεχιζόταν. Πολλοί πέρασαν χρόνια στη φυλακή, μερικοί εξ αυτών χωρίς να έχουν φταίξει, είτε για τα πολιτικά τους φρονήματα είτε γιατί βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Άλλοι μένουν μέσα λόγω σωματικής αναπηρίας, λόγω ατυχημάτων, περιμένοντας τη σταδιακή ανάρρωση του σώματος ή του πνεύματος. Εγκυμονούσες ακινητοποιούνται για μήνες προκειμένου να φέρουν στον κόσμο

το παιδί τους. Ανοσοκατεσταλμένοι ασθενείς μέσα στα νοσοκομεία παλεύουν στην απομόνωση με τον καρκίνο κι άλλες αρρώστειες… Αν μη τι άλλο, κλεισμένοι στα σπίτια μας, όσοι είμαστε υγιείς ζούμε την πιο πολυτελή πανδημία: με τρόφιμα, φαρμακευτικό υλικό, ανέσεις και άφθονους τρόπους για μια άμεση επικοινωνία… Συνεχίζουν να λειτουργούν οι βασικές δομές και παρέχονται ευκολίες που καμμία άλλη πανδημία δεν έχει γνωρίσει.

Όχι, δεν είμαστε σε τόσο μειονεκτική θέση. Αυτό που ζούμε αντέχεται και παλεύεται. Όπως όλα δείχνουν η Ανάσταση θα γίνει φέτος στις αυλές και τα μπαλκόνια με τη θεία λειτουργία να παίζει στους δέκτες της τηλεόρασης. Θα ευχηθούμε «Χριστός Ανέστη» εξ’ αποστάσεως (πολλοί με τις πιτζάμες…) και το μόνο σίγουρο είναι ότι η συγκινησιακή φόρτιση θα είναι αναπόφευκτη.

Αυτό που βιώνουμε θα γραφτεί στα βιβλία ιστορίας μαζί με τις μεγάλες πανδημίες της χολέρας και της πανούκλας ενώ η οικονομική κρίση που μας περιμένει, όταν με το καλό επιστρέψουμε στην κανονικότητα, είναι αναπόφευκτη. Το σημαντικότερο είναι να ζήσουμε την επόμενη φάση όλοι μαζί, χωρίς άλλες ανθρώπινες απώλειες.

Γι’αυτό… επιμένουμε ταράτσα… ένας ένας παρακαλώ…

(Γράμμα από αναγνώστη του Krini Live)

Photo by Hernan Sanchez on Unsplash

KRINI LIVE