Ο Σπύρος Τσιοτινός αποχαιρετά τον πρώην Κοινοτικό Γραμματέα του Ζάρκου Βασίλειο Ζουλούμη
Ο πρώην κοινοτάρχης Ζάρκου χαρακτηρίζει τον τέως γραμματέα, «γραμματικό, εργάτη γης, τίμιο, άνθρωπο του μόχθου», με τις συμβουλές του να αποτελούν παρακαταθήκη για τον ίδιο και τα παιδιά του
Πλήρης ημερών έχοντας την ευτυχία να χαρεί στο μακρόχρονο βίο του, μια ευτυχισμένη οικογένεια, πλαισιωμένη με παιδιά και εγγόνια, έφυγε από την ζωή και κηδεύτηκε το πρωί της Τρίτης από τον Ιερό Αγίου Γεωργίου Ζάρκου, ο πρώην γραμματέας της τέως κοινότητας Ζάρκου, Βασίλειος Ζουλούμης.
Για τον πρώην κοινοτικό γραμματέα θα μπορούσε να πει κανείς πολλά και να γράψει ακόμη περισσότερα, για τον χαρακτήρα του, το ήθος του, το έργο του. Στην παρούσα φάση ο λόγος δίνεται σ’ έναν από τους ανθρώπους που συνεργάστηκε επί πολλά χρόνια μαζί του, τον πρώην πρόεδρο Ζάρκο, (1979-1998), Σπύρο Τσιοτινό. Επί πολλά χρόνια, πρόεδρος και γραμματέας, πέραν από τους στενούς φιλικούς δεσμούς που ανέπτυξαν, κατάφεραν μέσα από αγαστή συνεργασία, να δημιουργήσουν τις βάσεις και να υλοποιήσουν στόχους που πραγματικά άλλαξαν το χωριό του Ζάρκου. Κατάφεραν να δημιουργήσουν μια κοινότητα που πραγματικά ξεχώριζε, μια κοινότητα που έρχονταν να συμβουλευτούν πολλοί κοινοτάρχες των πέριξ κοινοτήτων και του νομού, όπως και γραμματείς.
Σήμερα αποχαιρετώντας το καλό φίλο και στενό συνεργάτη του, επί σειρά ετών, ο Σπύρος Τσιοτινός, έρχεται να μιλήσει για την σπουδαία προσωπικότητα του Βασίλη Ζουλούμη, το ήθος, την ευγένεια αλλά και την διάθεση να βοηθήσει όλους του κατοίκους του Ζάρκου, χωρίς διακρίσεις.
Έρχεται να τον χαρακτηρίσει ως «γραμματικό, εργάτη γης, τίμιο, άνθρωπο του μόχθου».
«Σήμερα, οικείοι, συγγενείς και φίλοι, αποχαιρετίσαμε έναν αξιόλογο άνθρωπο που προσέφερε πολλά στην κοινότητα Ζάρκου, όπου εργάστηκε επί πολλά χρόνια, ως γραμματέας. Είχα την τιμή να συνεργαστώ μ’ αυτόν τον άνθρωπο από το 1979, όταν πρωτοεκλέχτηκα ως κοινοτάρχης, σε ηλικία 28 ετών. Από την πρώτη στιγμή, μέχρι και την συνταξιοδότησή του, στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, ανέπτυξα ιδιαίτερες σχέσεις μαζί του. Υπήρξε ένας από τους συνοδοιπόρους μου, μαζί με τον αείμνηστο κοινοτάρχη Αναστάσιο Μαγγόλα, προκάτοχο μου στην κοινότητα.
Ήταν ο άνθρωπος που μαζί του, οραματίστηκα μια διαφορετική κοινότητα, ήταν ο άνθρωπος που με συμβούλευε στα πρώτα μου βήματα. Μαζί του, κατάφερα να δημιουργήσω μια διαφορετική κοινότητα. Μια κοινότητα με ανοιχτές τις πόρτες γι’ όλους τους συγχωριανούς μου, ανεξαρτήτως πολιτικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων. Και πραγματικά καταφέραμε τον στόχο μας. Η κοινότητα για όλους υπήρξε ανοιχτή. Ο Βασίλης Ζουλούμης, υπήρξε από τους ανθρώπους που πάσχιζαν για το καλύτερο, τίμιος και πάντα ειλικρινείς, άκουγε τους συγχωριανούς του, κατέγραφε τους προβληματισμούς τους και μαζί επιδιώκαμε λύσεις. Οι γνώσεις του γύρο από τους τότε αυτοδιοικητικούς νόμους μεγάλες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλοί κοινοτάρχες και γραμματείς να απευθύνονται στο ίδιο ζητώντας συμβουλές. Άνθρωπος φιλόξενος και πράος, με χαμόγελο και προθυμία. Δεν θα ξεχάσω την φιλοξενία που προσφέραμε στο κοινοτικό γραφείο επιστημών, πολιτικών παραγόντων του τόπου μας και της χώρας ευρύτερα, ανθρώπων των Γραμμάτων και των Τεχνών που πέρασαν από το χωριό μας.
Ο Βασίλης Ζουλούμης, υπήρξε άνθρωπος απλός, χωρίς ίχνος εγωισμού. Πράος και καλόψυχος με όλους τους συνανθρώπους του. Αυτή την απλότητα και την Παιδεία που είχε ως άτομο φρόντισε και την μετέφερε στα παιδιά του, που ευτύχισε να καμαρώσει και να δει επιστήμονες, στους κλάδους της Ιατρικής και της Εκπαίδευσης.
Όλα αυτά τα χρόνια της ζωής τους χαρακτηρίστηκαν από την τιμιότητα, την ειλικρίνεια. Μια απλότητα που χαρακτήριζε τον οικογενειακό και επαγγελματικό βίο. Ο χαρακτηρισμός που έδωσα παραπάνω για τον Βασίλη Ζουλούμη δεν είναι τυχαίος. «Γραμματικός», το πρωί στην κοινότητα και τους συγχωριανούς του. «Εργάτης γης» από το μεσημέρι έως το βράδυ στα αγροκτήματα, όπως όλοι οι συγχωριανοί του. «Άνθρωπος του μόχθου», γιατί ήξερε να αγωνίζεται για να προσφέρει στην οικογένεια του, στα παιδιά του για να τα καμαρώσει, όπως αυτά είχαν ονειρευτεί.
Οι συμβουλές αποτελούν παρακαταθήκη για μένα προσωπικά και τα παιδιά του Θεοδώρα, εκπαιδευτικό, Δημόκριτο Ζερβάκη, αντιστράτηγο, Αρχηγός της ΕΦ Κύπρου, Γιώργο και Κυριακή, ιατρούς.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Ας συνεχίσει από ψηλά, να μας καθοδηγεί όλους μας, όπως έπραττε πάντα».
Ads
