Έφυγε από τη ζωή την ημέρα των γενέθλιών του ο Βάιος Φασούλας

Η κόρη του Τρικαλινού συγγραφέα-ποιητή αποχαιρετά τον πατέρα της με μια συγκινητική ανάρτηση

Ανήμερα το γενέθλιών του, στις 14 Φλεβάρη, έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από τον καρκίνο ο Τρικαλινός συγγραφέας-ποιητής, Βάιος Φασούλας. Ένας άνθρωπος, ο οποίος με τη πένα του, άγγιζε τις καρδιές μας, ενώ τα ποιήματά του, γαλήνευαν τις ψυχές όλων μας.

Με μια προσωπική ανάρτηση η κόρη του, αποχαιρετά τον πατέρα της, μεταφέροντας τη βαθιά θλίψη της ίδιας και της οικογένειας, για την απώλεια του δικού τους ανθρώπου, που αφήνει παρακαταθήκη τις αξίες και το σημαντικό έργο του.

«Στο ξημέρωμα της παγωμένης Κυριακής μέσα στη χιονοθύελλα, ο αγαπημένος μου πατέρας “έφυγε” ανήμερα των γενεθλίων του για το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής του, λαβωμένος από τον καρκίνο. Τον πολέμησε γενναία μέχρι την τελευταία του ανάσα, γιατί το πάθος του για τη ζωή δεν τον άφησε στιγμή να παραιτηθεί. Οι προσευχές μας είναι μαζί του, να φωτίζουν τον δύσκολο δρόμο της ψυχής του. Πορευόμαστε μέσα στον πόνο που αφήνει ο θάνατός του, με την αγάπη που μας έδωσε και την ευχή του, περήφανοι για το ηχηρό του πέρασμα από αυτόν τον κόσμο, με παρακαταθήκη το συγγραφικό του έργο, μέσα από το οποίο θα συνεχίσει να ζει μέσα στις καρδιές μας, ονειροπόλος, αλτρουιστής, άξιος χειριστής του λόγου, πατριώτης, οραματιστής, αγωνιστής, καβαλάρης στο άλογό του. Καλό του ταξίδι…», αναφέρει ο γιός του.

Η κόρη του, θυμάται ένα ποίημα του πατέρα της, αποχαιρετώντας στο μεγάλο ταξίδι της αιωνιότητας, που προκαλεί δάκρυα και πόνο…

«Τι πιο ωραίο είναι

να είσαι αυτό που είσαι.

Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς

όπου θέλεις και να κάνεις ότι θέλεις. Κάποιες φορές

τα καταφέρνεις κάποιες όχι. Και η κούραση είναι πιο γρήγορη

απ’ τη ζωή και δύσκολη εκτός και αν την ..υποτάξεις σαν ερωμένη,

την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της. Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις

τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχο που αφήνει ένας άδειος κουβάς

που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο… κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που

κάνεις το πηγάδι και δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει

γύρα του τις ξέρες… Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,

φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο…

Πολλές οι ξέρες, πού να τις αντέξεις…».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ – Βάιου Φασούλα

Ο Βάιος Φασούλας γεννήθηκε στο Γοργογύρι Τρικάλων το Φλεβάρη του 1947. Κατά την περίοδο του εμφυλίου, χάθηκε η μητέρα του. Μετέπειτα, προκειμένου να επιβιώσει, η γιαγιά του τον έδωσε για υιοθεσία σε ένα άτεκνο, καλόκαρδο ζευγάρι στα Τρίκαλα, όπου έμεινε μέχρι τα είκοσι τρία του χρόνια. Αφού εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία και όντας ήδη παντρεμένος με τη σύζυγό του, Μαρία με καταγωγή την Οιχαλία Τρικάλων, και έχοντας αποκτήσει ήδη ένα παιδί, το 1970 πλέον μετανάστευσε στη Γερμανία κι εκεί παραμένει μέχρι σήμερα.

Η επίσημη μόρφωσή του δεν υπήρξε παρατεταμένη, αλλά διακρίνονταν πάντα για μια τάση συσσώρευσης ποικίλων γνώσεων, πράγμα που πιστοποιεί την ευρύτητα των ενδιαφερόντων, των προβληματισμών του και τη διευρυμένη οπτική ζωής που τον διακρίνει ως προσωπικότητα. Παράλληλα με τη δουλειά του, ως βιομηχανικός εργάτης, καταπιάστηκε με την κοινωνική δράση, ενσωματώθηκε σε διάφορους συλλόγους, συνδικάτα, κόμματα και να δέχεται επιδράσεις από τα ιδεολογικά-πολιτικά ρεύματα της εποχής του.

Παρόλες τις δυσκολίες κατά την προσαρμογή του στο εξωτερικό, ερχόμενος σε επαφή με έναν αλλιώτικο κόσμο και τις οικογενειακές του υποχρεώσεις, την ανατροφή τριών παιδιών, κατόρθωσε να επιβιώσει προσαρμοσμένος σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον μέσα από τη δημοσιογραφία και τη γραφή λογοτεχνίας.

Εξάλλου χαρακτηριστικό της δράσης του αποτέλεσε και η ίδρυση της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η (Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων 2001) της οποίας παραμένει πρόεδρός της, δράση αξιόλογη που αποδεικνύει την ελευθερία του λόγου, τις ικανότητες, την ευστροφία, την ευρηματικότητά του· μέσα από αυτόν τον φορέα συνδράμει στην προβολή του έργου Ελλήνων λογοτεχνών μονίμων κατοίκων του εξωτερικού, αλλά και της Χώρας μας, με στόχο την ανάδειξη της σημασίας της ελληνικότητας, όπως πιστοποιείται μέσα από τις ιδέες, την ποιότητα του λόγου, τις πνευματικές ανησυχίες και τις αισθητικές αξίες των Ελλήνων συγγραφέων της εποχής μας.

Ως διανοούμενος του καιρού του έχει τη δυνατότητα της καταγραφής των σύγχρονων δεδομένων και της επισήμανσης των προβληματισμών του πάνω σε ζητήματα κοινωνικοπολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά. Μέσω της αρθρογραφίας τόσο στο εξωτερικό όσο και στον καθημερινό τύπο της γενέτειράς του πρώτιστα στηλιτεύει τα κακώς κείμενα της επικαιρότητας, διαμαρτύρεται και με παρρησία αναδεικνύει την προσωπική του άποψη, προτείνοντας μια στάση ζωής βασισμένη στην καλλιέργεια του ανθρωπισμού, τη δημοκρατική ιδεολογία και την ηθική αξιοπρέπεια.

Έχει να παρουσιάσει πάνω από δώδεκα βιβλία (πεζό λόγο και ποίηση), τρία εξ αυτών στη γερμανική γλώσσα, επίσης πολλά ανέκδοτα έργα. Βραβευμένος από το πολιτιστικό ίδρυμα του Παναγιώτη Τρανούλη, “Πνευματική Εστία”, για το μυθιστόρημά του, «Στ’ αχνάρια της ζωής», αλλά και για το συνολικό του έργο και έχει αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις και πλακέτες από Γερμανία, Κύπρο, Ελλάδα. Το λογοτεχνικό έργο του Βάιου Φασούλα, μεγάλο και πραγματικά αξιόλογο, με έκδηλη τη σηματοδότηση της σημασίας της ελληνικότητας, διακρίνεται σε ποιητικό και πεζό και εύλογα καταδεικνύεται η ποιότητα κι η υψηλή αξία του. Συγκεκριμένα, παρατηρείται στην ποίησή του έντονος λυρισμός, κάνει χρήση του έμμετρου λόγου συχνά με ομοιοκαταληξία, παραπέμπει σε ειδυλλιακές περιγραφές κι εντυπωσιακές εικόνες. Ενδεικτικά είναι τα λυρικά σημεία με την αλληγορία, το φυσικό στοιχείο παρόν να συμπορεύεται με τις εκάστοτε παραστάσεις, ενώ πραγματεύεται έννοιες υψηλές, ηθικές αξίες, με έμφαση στον ανθρωπισμό, την ειρήνη, τον έρωτα και κυρίως τη σημασία της ελληνικότητας με τα πολιτισμικά κληροδοτήματά της διάχυτη παντού στον κόσμο.

Όσον αφορά εξάλλου το πεζογραφικό έργο του, ο Βάιος Φασούλας είναι καλός ψυχογράφος, παριστάνει τους ήρωες να βιώνουν το προσωπικό τους δράμα, μέσα από τις εμπειρίες, τους αγώνες τους, να συμμερίζονται την αναγκαιότητα της προσαρμογής στα δρώμενα, κυρίως να παλεύουν για την επιβίωσή τους κι ωστόσο να υψώνονται σε αντιπροσωπευτικές φιγούρες της εποχής τους. Επιπρόσθετα σηματοδοτούνται στοιχεία κοινωνικά-πολιτιστικά, αφού τα κείμενά του αποτελούν μαρτυρίες μιας ορισμένης εκάστοτε ιστορικής εποχής σημαντικής για τη χώρα μας. Ενδιαφέρον κρίνεται και ο πολιτικός προβληματισμός με την κατάθεση του σκεπτικισμού μέσα σε μια οπτική της ωριμότητας της πολιτικής σκέψης και την απομυθοποίηση του φανατισμού. Σημειώνονται και ηθογραφικά στοιχεία, όπως η σήμανση των ηθών, των εθίμων, του τρόπου ζωής, της παράδοσης της ελληνικής επαρχίας συγκεκριμένων χρονικών περιόδων. Επίσης ο συγγραφέας κάνει αναφορά σε δεδομένα της καθημερινότητας, αντικείμενα και φάσεις ζωής ακόμα, που εμπλουτίζουν τις παραμέτρους της ιδιοσημίας των χαρακτήρων που παρελαύνουν στα κείμενά του, φωτίζουν τα αίτια των συνθηκών και θεωρούνται τελικά στοιχεία του νεορεαλισμού. Η γλώσσα του πηγαία, με ρεαλισμό στην περιγραφή, ενδεικτική είναι η χρήση του τοπικού ιδιώματος, που σήμερα τείνει να εξαφανιστεί από πολλές περιοχές της χώρας μας, ενώ κυριαρχεί η σαφήνεια, η λιτότητα, ο λακωνικός λόγος που αποφθεγματικά διατυπώνει ιδέες που δημιουργούν προβληματισμό στον αναγνώστη.

Στα διαλογικά μέρη χρησιμοποιείται η δημοτική, καθαρή λαϊκή έκφραση, επίσης το τοπικό ιδίωμα, με στόχο την αμεσότητα, τη γλαφυρότητα και τελικά ο λόγος γίνεται μεστός, καθαρός στις σημασίες.

Από την συντακτική ομάδα της ΚΡΗΝΗ LIVE θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια, καλό παράδεισο φίλε ΒΑΪΕ