Μπήκαν μες στ’ αμπέλια οι αμπελουργοί του δήμου Φαρκαδόνας

Σεπτέμβριος ή κατά τους παλιούς Τρυγητής. Τα αμπέλια σφύζουν από ζωή. Εκεί όπου τις τελευταίες ημέρες συναντιούνται οι αμπελουργοί για το μάζεμα των σταφυλιών και μετέπειτα για την παραγωγή του κρασιού.

Τον παλιό καλό καιρό άλλοτε με τα γαϊδούρια και άλλοτε ζεύοντας τα βόδια στα κάρα ξεκινούσαν κατά ομάδες για τα’ αμπέλια… Διότι ο τρύγος, ο θέρος και ο πόλεμος σύμφωνα με το ρητό θέλουν πολλά χέρια.

«Φέρτε μου νιούς και σκάψτε με, γέρους να με κλαδέψουν, φέρτε κορίτσια ανύπαντρα να με κορφολογήσουν. Νά ταν η Θάλασσα κρασί και τα βουνά μεζέδες οι βάρκες κρασοπότηρα να πίνουν οι γλεντζέδες» θυμούνται σήμερα οι γηραιότεροι του Δήμου Φαρκαδόνας μπαίνοντας στα αμπέλια.

Τις τελευταίες ημέρες τα αμπέλια γεμίζουν από εργάτες και παραγωγούς, καθώς στα χωριά του Δήμου ξεκίνησε ο τρύγος.

Ο τρύγος, μαζί με το πάτημα των σταφυλιών που τον ακολουθεί, ήταν μια από τις σημαντικότερες αγροτικές εργασίες παλιότερα, στα περισσότερα χωριά της Φαρκαδόνας, και γινόταν αφορμή για γιορτή, όπου όλοι εύχονταν στο μούστο να γίνει καλό κρασί, να το πίνουν τον χειμώνα και να ευφραίνει η καρδιά και ο νους.

Οι εποχές άλλαξαν. Μετεξέλιξη της τεχνολογίας, αλλαγή νοοτροπίας. Όπως και να χει η ταλαιπωρία πλέον ανήκει στο παρελθόν. Η παράδοση συνεχίζει.

Παρόλο που τα γαϊδουράκια και τα κάρα έχουν γίνει τρακτέρ και τα κοφίνια πλαστικά τελάρα, βλέπουμε πως ο τρύγος εξακολουθεί να έχει την ίδια σπουδαιότητα και σημασία.

Ο μούστος πλέον τοποθετείται σε ειδικά βαρέλια για να ωριμάσει για να γίνει στη συνέχεια κρασί, ρετσίνα ή κοκκινέλι δεν έχει σημασία. Για τους παραγωγούς μετράει η γεύση και οι Φαρκαδόνιοι ξέρουν καλά την τέχνη για να παρασκευάσουν τον «Οίνο» που «ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου»…

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Ads