Αυτοδιοικητικός ταγός ή ηγεμονίσκος;

Η σκηνή της αυτοδιοίκησης προσφέρει εύφορο έδαφος για την ανάδειξη προσωπικοτήτων που προκαλούν τουλάχιστον το ενδιαφέρον, τόσο της επιστήμης της ψυχολογίας, όσο και των απλών πολιτών.

Τόσο από το βήμα του Δημοτικού συμβούλου όσο και ενός προβληματισμένου πολίτη παρατηρήθηκαν τα κάτωθι:

Πρωτοπόροι ταγοί της εύρυθμης κατά τα άλλα κοινωνίας μας, υπερασπίζονται ιδέες με υπερβάλλοντα ζήλο. Ιδέες χωρίς ουσία και περιεχόμενο, χρησιμοποιώντας φθηνό υβρεολόγιο, διασπείροντας ανυπόστατες φήμες και συκοφαντίες δίχως επιχειρήματα, συμπεριφορές που προσβάλουν τη νοημοσύνη όλων μας.

Παρά το γεγονός ότι η συμμετοχή τους στα κοινά δεν ήταν ποτέ υποχρεωτική, ούτε βέβαια και η προσφορά τους, με κάποιο ιδιαίτερο μαγικό τρόπο βρίσκονται παντού. Ως συνθήματα, ως παρουσίες , ως «αγρότες» καλλιεργώντας έναν ατελείωτο δημόσιο εξευτελισμό. Το όνομα τους τριβελίζει τα αυτιά μας, η «βαρύτητα» των έργων τους προεξοφλεί το μέλλον μας και η ενδεχόμενη απόρριψη τους γεμίζει ενοχές τη συνείδηση μας.

Προσφέρουν διαβεβαιώσεις για ένα καλύτερο αύριο. Για ένα καλύτερο δικό τους αύριο. Τοποθετώντας μεγαλοσχήμονες υπογραφές σε πάντα βαρυσήμαντα έγγραφα που δεν καταλαβαίνουν οι πολλοί , φορώντας ύφος μεσαιωνικών καρδιναλλίων.

Η περιβόητη «στρογγυλή τράπεζα» των σύγχρονων ηρώων και ιπποτών του τόπου μας έχει αμαυρωθεί από τη σκληρότητα των διαπραγματεύσεων και από το ατελείωτο δούναι και λαβείν συμφερόντων.

Ωσάν αλλοτινοί μονάρχες ιδιοκτήτες «χρυσών» παλατιών, ατενίζουν τους ακόλουθούς τους, τους αυλικούς τους προσπαθώντας να αποφύγουν την πλήξη τους, χαρίζοντας παχιά χαμόγελα και ταμπέλες «για το καλό του τόπου».

Φιρμάνια εκδίδονται με τη μορφή τιτάνιων διαταγών βαφτισμένες κατά το δοκούν.

Οι άγραφοι νόμοι , η ηθική και η τιμιότητα αλήθεια ποιον ενδιαφέρουν;

Και γιατί αναδύονται συνεχώς αυτοδιοικητικοί αστέρες του καθωσπρεπισμού;

Ο τόπος έχει ανάγκη από πραγματικούς ηγέτες, ή ηγεμονίσκους με τα μαρμάρινα παγωμένα χέρια , τη γλώσσα που εκτός από οικεία ντοπιολαλιά αναδύει δυσωδία παρακμιακών καταγωγίων;

Και τελικά καταλήγουμε…..

Η αυλαία της κάκιστης θεατρικής παράστασης αργά ή γρήγορα πέφτει. Ο ήλιος δύει, η πρόσκαιρη λάμψη των προβολέων σβήνει, αφήνοντας τα χνάρια…

Αυτό που απομένει επί της ουσίας είναι μερικά ασήμαντα καδραρισμένα βραβεία σε τρύπιους, σαπισμένους γεμάτους λεκέδες τοίχους. Η κάθαρση πουθενά. Η συγνώμη, η μεταμέλεια απούσα, η Ιερά Εξέταση καταργήθηκε… Άλλωστε η συνειδητοποίηση είναι αρετή που ταιριάζει σε πραγματικούς ηγέτες κι όχι σε κακοβαλμένους υπερφίαλους ηγεμονίσκους…

Νέο έτος νέα αρχή για όλους και για όλα…

Δήμος Μανιώτης, δημοτικός σύμβουλος της ελάσσονος αντιπολίτευσης του Δήμου Φαρκαδόνας

Ads