Σιγά-σιγά χάνονται τα παραδοσιακά φαγητά του τόπου μας

Κάποτε, το φαγητό στο σπίτι ήταν υπόθεση χρόνου, υπομονής και φροντίδας. Η κατσαρόλα έβραζε από το πρωί, το ψωμί ζυμωνόταν στο χέρι, τα υλικά ήταν απλά και γνώριμα. Το σπιτικό φαγητό δεν ήταν επιλογή· ήταν τρόπος ζωής. Σήμερα, αυτή η εικόνα ξεθωριάζει, όπως ξεθωριάζουν και πολλά από τα στοιχεία που συγκροτούσαν την καθημερινή μας ταυτότητα.

Τα παραδοσιακά φαγητά δεν ήταν απλώς συνταγές. Ήταν γνώση που περνούσε από γενιά σε γενιά, μνήμη, εμπειρία και σεβασμός στην εποχικότητα και στο μέτρο. Ήταν φαγητά φτιαγμένα με κόπο, αλλά και με αγάπη· φαγητά που έθρεψαν γενιές ανθρώπων χωρίς οδηγίες διατροφής και «μοντέρνες» θεωρίες.

Σήμερα όμως, η πραγματικότητα αλλάζει – και στο τιμόνι αυτής της αλλαγής βρίσκεται κυρίως η νέα γενιά. Μεγαλωμένη σε γρήγορους ρυθμούς, πίεση χρόνου και εύκολες λύσεις, στρέφεται ολοένα και περισσότερο στο «βολικό»: έτοιμα φαγητά, κατεψυγμένα προϊόντα, fast food και υπερεπεξεργασμένες τροφές. Δεν πρόκειται για μομφή, αλλά για μια διαπίστωση. Το «εύκολο» κερδίζει έδαφος εις βάρος του σπιτικού.

Το αποτέλεσμα είναι φαγητά γρήγορα και πρακτικά, αλλά συχνά φτωχά σε θρεπτική αξία και επιβαρυντικά για τον οργανισμό. Όμως το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο τι τρώμε σήμερα, αλλά τι δεν μαθαίνουν τα παιδιά μας: πώς μαγειρεύεται ένα απλό φαγητό, ποια τρόφιμα είναι της εποχής, τι σημαίνει οικογενειακό τραπέζι. Χωρίς αυτές τις εμπειρίες, δεν δημιουργούνται μνήμες – και χωρίς μνήμες, δεν υπάρχει συνέχεια.

Η παραδοσιακή ελληνική διατροφή, αυτή που γεννήθηκε στα χωριά, βασίστηκε σε όσπρια, λαχανικά, ελαιόλαδο, ψωμί και λίγο κρέας όταν υπήρχε. Ήταν μια διατροφή ισορροπημένη, λιτή και σοφή. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα η επιστήμη επιστρέφει σε αυτές τις αρχές, την ώρα που εμείς τις εγκαταλείπουμε.

Η επιστροφή στα παραδοσιακά φαγητά δεν είναι νοσταλγία ούτε άρνηση της εποχής. Είναι ανάγκη. Είναι ζήτημα υγείας, ποιότητας ζωής και πολιτιστικής επιβίωσης. Γιατί αν χαθεί η κουζίνα του τόπου μας, δεν θα χαθεί απλώς ένα πιάτο φαγητό. Θα χαθεί ένας ολόκληρος τρόπος ζωής και ένα πολύτιμο κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.

Θοδωρής Λακιάρας, KriniLive.gr

Ads