Δύο χρόνια πως περάσαν…

Ένα δεύτερο ποίημα, γραμμένο από την Μπλατζή Μαρία, φτάνει για να προσθέσει μια νέα, πιο δυνατή φωνή στη συλλογική μνήμη. «Δύο χρόνια πως περάσαν» είναι ένας θρήνος και ταυτόχρονα μια καταγγελία, μια κραυγή που δεν έχει σιγήσει.

Δύο χρόνια πως περάσαν
έφυγαν σαν το νερό.
Αλλά εγώ όμως, παιδί μου,
ψάχνω ακόμη να σε βρω.

Και ρωτώ τους υπευθύνους
τι να έγινε τελικά;
γιατί συγκρούστηκαν τα τρένα;
πώς χαθήκαν τα παιδιά;

Κανείς δεν έβγαλε μιλιά,
κι απάντηση καμιά.
Κατηγορήσανε τους γονείς
πως το κάνουν για λεφτά.

Άντε να τους εξηγήσεις,
ΑΔΕΙΑ έχουμε αγκαλιά,
και ζητούμε την αιτία,
ψάχνουμε για τα παιδιά.

Μας πολεμάνε με τα λόγια,
ποιοι; Εκείνα τα λαμόγια.
Μας είπανε την ηρεμία
να την βρούμε στην εκκλησία.

Τώρα δεν είμαστε πια μόνοι.
Είμαστε όλοι οι γονείς.
Η Ελλάδα τώρα θέλει
ξεκαθάρισμα ψυχής.

Το ανθρώπινο ποτάμι
ξεκινάει με μια φωνή,
η φωτιά δεν σταματάει
ως το ψέμα να φανεί.

Μπλατζή Μαρία

Η κοινωνία δεν ξεχνά, δεν επαναπαύεται. Ο πόνος της απώλειας, η αίσθηση της αδικίας, και η ανάγκη για αλήθεια αποτυπώνονται στους στίχους του ποιήματος με τρόπο συγκλονιστικό. Οι ευθύνες ζητούνται, αλλά απαντήσεις δεν δίνονται. Οι κραυγές δεν σιγούν, γίνονται ποτάμι που φωνάζει για δικαιοσύνη. Η Ελλάδα δεν ξεχνά, και η ποίηση γίνεται ξανά το μέσο για να κρατηθεί ζωντανή η φλόγα της μνήμης και της αλήθειας.

Ads