Χτες στη Θεσσαλονίκη: Η κοινωνία δεν σιωπά πια – Άρθρο άποψης του Γιώργου Τσιάκαλου
Χτες, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, δεν διαδήλωσαν απλώς σωματεία και συνδικάτα. Δεν ήταν μια «τυπική» πορεία διαμαρτυρίας, μία ακόμη συγκέντρωση που περνά απαρατήρητη. Ήταν η φωνή μιας κοινωνίας που αρνείται να συνηθίσει τη σιωπή. Που υψώνεται απέναντι στην απαξίωση, στην επισφάλεια, στη λεηλασία των δικαιωμάτων της. Ήταν η φωνή του εργαζόμενου λαού, των συνταξιούχων, της νέας γενιάς — μιας κοινωνίας που δεν αντέχει άλλο και αποφάσισε να σταθεί όρθια.
Στο μεγάλο ραντεβού της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου ενώθηκαν οι φωνές των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σωματείων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, της ΑΔΕΔΥ, των φοιτητικών και μαθητικών συλλόγων, ακούστηκε ένα ενιαίο μήνυμα: η αξιοπρέπεια δεν διαπραγματεύεται.
Δεν ήταν απλώς αιτήματα – ήταν κραυγές για ζωή:
- Για μισθούς που να επαρκούν, συντάξεις που να σέβονται τα γηρατειά.
- Για ένα φορολογικό σύστημα που δεν τιμωρεί τη φτώχεια αλλά αναδιανέμει τον πλούτο.
- Για σταθερή εργασία, για δικαιώματα, για το δικαίωμα στην κατοικία, στην ασφάλεια, στην ελπίδα.
- Για την κατάργηση νόμων που με κυνισμό επιχειρούν να καταργήσουν το οκτάωρο και να επαναφέρουν την εργασιακή βαρβαρότητα.
Όλα αυτά δεν είναι πολυτέλειες. Είναι τα ελάχιστα που οφείλει μια δημοκρατική κοινωνία στα μέλη της. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε να αποδομείται, βήμα το βήμα, το κοινωνικό κράτος. Παιδεία, υγεία και κοινωνική ασφάλιση δέχονται μια συντονισμένη επίθεση με όρους «μεταρρυθμίσεων», που δεν είναι παρά ευφημισμοί για τη διάλυση.
Πίσω από κάθε αριθμό, πίσω από κάθε «δείκτη ανάπτυξης» που μας σερβίρεται, υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που δουλεύουν χωρίς σταθερό ωράριο, που δεν έχουν πρόσβαση σε γιατρό, που δεν μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα, που απειλούνται με έξωση. Όταν τα δημόσια αγαθά παραδίδονται στα ιδιωτικά συμφέροντα, η κοινωνία πληρώνει το τίμημα με όρους αξιοπρέπειας, υγείας και ελευθερίας.
Η Θεσσαλονίκη χτες έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: δεν θα επιτρέψουμε να γίνουμε φιλοξενούμενοι στην ίδια μας τη χώρα. Δεν θα δεχτούμε την υποτίμηση της εργασίας, την περιθωριοποίηση των νέων, την εξαθλίωση των ηλικιωμένων. Δεν θα παραδώσουμε την κοινωνία μας στα χέρια των funds, της αισχροκέρδειας και της ανασφάλειας.
Ο αγώνας αυτός δεν είναι κομματικός. Είναι κοινωνικός, είναι βαθιά ανθρώπινος. Είναι ο αγώνας της αξιοπρέπειας απέναντι στην αδιαφορία, της αλληλεγγύης απέναντι στον ατομισμό, της δημοκρατίας απέναντι στην αυθαιρεσία.
Και κάτι ακόμη: όταν συνταξιούχοι, εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές πορεύονται μαζί, η ελπίδα επιστρέφει. Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι ουτοπία. Είναι στόχος εφικτός, όταν οι πολίτες παύουν να είναι θεατές και γίνονται πρωταγωνιστές της αλλαγής.
Χτες στη Θεσσαλονίκη δεν έγινε απλώς μια πορεία. Άνοιξε ξανά ο δρόμος. Και όπως έχει δείξει η ιστορία, όταν ο λαός μιλά, στο τέλος πάντα ακούγεται.
Ads
