Μπορεί ένας φτωχός να γίνει δήμαρχος στη Φαρκαδόνα; Ή η δημαρχία είναι προνόμιο των οικονομικά ισχυρών;

Στη Φαρκαδόνα τελικά εκλέγεται δήμαρχος αυτός που έχει τις καλύτερες ιδέες ή αυτός που διαθέτει τα περισσότερα χρήματα; Μετρά περισσότερο η εντιμότητα, η ικανότητα και η αγάπη για τον τόπο ή το γεμάτο πορτοφόλι, οι ισχυρές γνωριμίες και οι οικονομικές διασυνδέσεις;

Ας θέσουμε ένα ερώτημα που ίσως πολλοί σκέφτονται, αλλά λίγοι τολμούν να διατυπώσουν δημόσια: Μπορεί ένας φτωχός, αλλά έντιμος, μορφωμένος και ικανός άνθρωπος, να γίνει δήμαρχος Φαρκαδόνας; Ή η διεκδίκηση της δημοτικής εξουσίας έχει μετατραπεί σε προνόμιο των οικονομικά ισχυρών;

Πριν από μερικά χρόνια, ένα άτομο που είχε ασχοληθεί με τα αυτοδιοικητικά πράγματα της περιοχής είχε αναφέρει δημόσια ότι πρόσωπα με οικονομική επιφάνεια και αυτοδιοικητικό παρελθόν το είχαν αποθαρρύνει από το να διεκδικήσει τη δημοτική αρχή, υποστηρίζοντας πως χωρίς σημαντική οικονομική δυνατότητα δεν άξιζε καν να ξεκινήσει.

Μια αναφορά που, ανεξάρτητα από το κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αποτυπώνει μια αντίληψη που αξίζει να μας προβληματίσει.

Από πότε η προσφορά στον τόπο προϋποθέτει οικονομική επιφάνεια; Από πότε η δημοκρατία μετριέται με το πάχος του πορτοφολιού;

Μπορεί ένας αγρότης, ένας κτηνοτρόφος, ένας εργαζόμενος, ένας εκπαιδευτικός ή ένας νέος άνθρωπος με ιδέες και όραμα να σταθεί απέναντι σε έναν οικονομικά ισχυρό υποψήφιο;

Ή μήπως, πριν ακόμη παρουσιαστούν τα προγράμματα και οι προτάσεις, ορισμένοι έχουν ήδη αποκτήσει προβάδισμα χάρη στην οικονομική τους δύναμη;

Ποιος πληρώνει και γιατί;

Ασφαλώς, οι δημοτικές εκλογές έχουν έξοδα. Χρειάζονται οργάνωση, επικοινωνία, μετακινήσεις, έντυπο υλικό και άλλες νόμιμες προεκλογικές δραστηριότητες.

Άλλο όμως το πραγματικό και νόμιμο κόστος μιας εκλογικής εκστρατείας και άλλο η αντίληψη ότι χωρίς μεγάλη οικονομική επιφάνεια δεν μπορεί κανείς να διεκδικήσει τη δημαρχία.

Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα: Όταν μια εκλογική προσπάθεια στηρίζεται σε ισχυρούς χρηματοδότες, ποια είναι τα όρια ανάμεσα στην ανιδιοτελή στήριξη και στη δημιουργία πολιτικών εξαρτήσεων;

Ποιος χρηματοδοτεί; Γιατί χρηματοδοτεί; Και τι μπορεί να περιμένει την επόμενη ημέρα;

Πρόκειται για ερωτήματα διαφάνειας, όχι για κατηγορίες εναντίον συγκεκριμένων προσώπων.

Η Φαρκαδόνα χρειάζεται ανθρώπους με αξία, όχι απαραίτητα με περιουσία

Ο Δήμος Φαρκαδόνας βρίσκεται μπροστά σε τεράστιες προκλήσεις. Οι καταστροφές του Daniel, η πληθυσμιακή συρρίκνωση, τα προβλήματα της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, η εγκατάλειψη των χωριών και η φυγή των νέων απαιτούν σοβαρές λύσεις.

Αυτό που χρειάζεται ο τόπος είναι ανθρώπους με σχέδιο, διοικητική ικανότητα, αποφασιστικότητα, εντιμότητα και διάθεση συνεργασίας.

Η οικονομική επιφάνεια δεν αποτελεί από μόνη της ούτε προσόν ούτε μειονέκτημα. Ένας εύπορος άνθρωπος μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικός δήμαρχος, όπως και ένας άνθρωπος περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων.

Το πορτοφόλι, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί το εισιτήριο για την εξουσία.

Γιατί η αυτοδιοίκηση δεν πρέπει να είναι υπόθεση λίγων. Δεν είναι επιχείρηση, δεν είναι επένδυση και ασφαλώς δεν είναι προσωπικό λάφυρο.

Είναι ευθύνη απέναντι στους πολίτες.

Τελικά, τι ψηφίζουμε;

Ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα δεν αφορά μόνο εκείνους που διεκδικούν την εξουσία, αλλά και εμάς τους ίδιους, τους ψηφοφόρους.

Με ποια κριτήρια επιλέγουμε δήμαρχο;

Με βάση το πρόγραμμα, την προσωπικότητα, τις γνώσεις και την εντιμότητα; Ή επηρεαζόμαστε από την οικονομική ισχύ, τις δημόσιες σχέσεις, τις προσωπικές εξυπηρετήσεις και τους εκλογικούς μηχανισμούς;

Η δημοκρατία δίνει σε κάθε πολίτη το δικαίωμα να συμμετέχει και να διεκδικεί. Το ζητούμενο είναι να υπάρχουν και στην πράξη οι συνθήκες ώστε αυτό το δικαίωμα να μην εξαρτάται από το μέγεθος του τραπεζικού του λογαριασμού.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: Αν αύριο εμφανιστεί στη Φαρκαδόνα ένας νέος άνθρωπος, έντιμος, ικανός, μορφωμένος, με πραγματικό όραμα για τον Δήμο, αλλά χωρίς χρήματα και ισχυρούς οικονομικούς υποστηρικτές, θα του δώσουμε την ευκαιρία;

Ή θα τον απορρίψουμε πριν καν ακούσουμε τι έχει να προτείνει;

Γιατί, τελικά, η μεγαλύτερη φτώχεια για έναν τόπο δεν είναι να μην έχει χρήματα ο υποψήφιος δήμαρχος. Είναι να μην μπορεί η κοινωνία να αναγνωρίσει την αξία ενός ανθρώπου πέρα από τα χρήματά του.

---

Ads

---