Ποιος είναι δεξιός, ποιος αριστερός και ποιος κεντρώος τελικά στο Δήμο Φαρκαδόνας;

Άρθρο άποψης του Θοδωρή Λακιάρα

Ποιος είναι τελικά δεξιός, ποιος αριστερός και ποιος κεντρώος στον Δήμο Φαρκαδόνας;

Ένα ερώτημα που ίσως ακούγεται απλό, αλλά στην τοπική πολιτική πραγματικότητα η απάντηση γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Κατά καιρούς ακούμε πολλούς να δηλώνουν με περηφάνια ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ ή οτιδήποτε άλλο. Όταν όμως πλησιάζουν οι εθνικές εκλογές, αρχίζει ένα διαφορετικό «παιχνίδι».

Ξαφνικά βλέπεις ανθρώπους να παίρνουν παραμάσχαλα υποψηφίους βουλευτές, ακόμη και διαφορετικών πολιτικών χώρων. Να εμφανίζονται ως τοπικοί παράγοντες με δήθεν τεράστια επιρροή και να υπόσχονται ψήφους.

Και ακούγονται ακόμη και φράσεις του τύπου:

«Εδώ κάνω κουμάντο εγώ. Ό,τι πω εγώ θα ψηφίσουν».

Λες και οι πολίτες της Φαρκαδόνας είναι πρόβατα. Λες και δεν έχουν κρίση, άποψη και μνήμη.

Και ποιο είναι πολλές φορές το πραγματικό ζητούμενο;

Να δημιουργηθεί σήμερα μια πολιτική «υποχρέωση», ώστε αύριο, όταν φτάσουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές, να χτυπήσει ένα τηλέφωνο. Να ειπωθεί μια καλή κουβέντα. Να δοθεί μια στήριξη. Να επιστραφεί, με λίγα λόγια, η χάρη.

Εσύ σήμερα – εγώ αύριο.

Και κάπως έτσι, η πολιτική μετατρέπεται από προσφορά στον τόπο σε προσωπικό παζάρι.

Στην αυτοδιοίκηση της Φαρκαδόνας έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε έναν πραγματικό πολιτικό αχταρμά. Ο δεξιός μπορεί να στηρίζει έναν υποτιθέμενο κεντρώο, ο κεντρώος έναν δεξιό, ο αριστερός να βρίσκεται δίπλα σε ανθρώπους με τους οποίους πολιτικά υποτίθεται ότι δεν έχει καμία σχέση.

Και φυσικά ο καθένας έχει δικαίωμα να στηρίζει όποιον θέλει. Η αυτοδιοίκηση άλλωστε δεν πρέπει να λειτουργεί με κομματικές παρωπίδες.

Άλλο όμως η ανεξαρτησία της αυτοδιοίκησης και άλλο η πολιτική συναλλαγή.

Άλλο να ενώνεις δυνάμεις για το καλό του Δήμου και άλλο να αλλάζεις πολιτικές παρέες ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος και τι προσωπικό όφελος περιμένεις να αποκομίσεις.

Κάποιοι μάλιστα φαίνεται να πιστεύουν ακόμη ότι διαθέτουν «πολιτικά κοπάδια». Ότι μπορούν να σηκώσουν ένα τηλέφωνο και να μετακινήσουν δεκάδες ή εκατοντάδες ψήφους από εδώ προς τα εκεί.

Αυτή η εποχή, όμως, τελειώνει.

Ο κόσμος βλέπει. Ακούει. Συγκρίνει. Και κυρίως θυμάται.

Στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις πολλοί πολίτες μπορεί να κλείσουν τα αυτιά τους στους κάθε λογής «καθοδηγητές» και να ψηφίσουν χωρίς να ρωτήσουν κανέναν.

Γιατί υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν κρύβεται πλέον πίσω από κομματικές ταμπέλες:

Η περιοχή μας έχει πιάσει πάτο.

Και αυτό δεν χρειάζεται ούτε δεξιά ούτε αριστερή ανάλυση για να το αντιληφθεί κάποιος. Το βλέπει στην καθημερινότητά του. Στα χωριά που αδειάζουν, στις υποδομές, στην εγκατάλειψη, στις χαμένες ευκαιρίες και στα προβλήματα που παραμένουν άλυτα.

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ρωτάμε «με ποιο κόμμα είναι;» και να αρχίσουμε να ρωτάμε:

Τι έκανε για τον τόπο;

Τι πρότεινε;

Τι διεκδίκησε;

Πού ήταν όταν η Φαρκαδόνα τον είχε ανάγκη;

Και, πάνω απ’ όλα:

Υπηρετεί τον Δήμο Φαρκαδόνας ή χρησιμοποιεί τον Δήμο Φαρκαδόνας για να υπηρετήσει τον εαυτό του;

Γιατί στις δημοτικές εκλογές δεν εκλέγουμε ούτε κυβέρνηση ούτε πρωθυπουργό.

Εκλέγουμε ανθρώπους που θα πρέπει να σηκώσουν ξανά έναν τόπο που έχει κουραστεί να ακούει μεγάλα λόγια και να βλέπει μικρά αποτελέσματα.

Θοδωρής Λακιάρας
Αρθρογράφος – KriniLive.gr

---

Ads

---