Ο Σκρέκας στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ: Όταν η πραγματικότητα μοιάζει με… AI

Η εμφάνιση του Κώστα Σκρέκα στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, όπου απηύθυνε χαιρετισμό εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, αποτέλεσε μια πολιτικά αναμενόμενη αλλά επικοινωνιακά ιδιαίτερη στιγμή.

Ωστόσο, αυτό που προκάλεσε αίσθηση δεν ήταν μόνο το περιεχόμενο της ομιλίας του, αλλά και ο τρόπος που αυτή έγινε αντιληπτή από ένα μέρος της κοινής γνώμης. Πολλοί, κυρίως χρήστες των κοινωνικών δικτύων χωρίς ιδιαίτερη εξοικείωση με την πολιτική διαδικασία, έσπευσαν να σχολιάσουν ότι οι εικόνες και το σχετικό βίντεο «δεν μπορεί να είναι αληθινά», αλλά μοιάζουν με προϊόν τεχνητής νοημοσύνης.

Η πραγματικότητα, βεβαίως, είναι πολύ πιο απλή: πρόκειται για μια καθαρά θεσμική παρουσία, στο πλαίσιο της πολιτικής παράδοσης που θέλει εκπροσώπους κομμάτων να απευθύνουν χαιρετισμούς σε συνέδρια άλλων πολιτικών χώρων. Όμως, σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη και τα λεγόμενα deepfakes έχουν εισβάλει δυναμικά στην καθημερινότητα, η καχυποψία φαίνεται να προηγείται της ενημέρωσης.

Η ομιλία του κ. Σκρέκα κινήθηκε σε γνώριμους άξονες, με αναφορές στη Μεταπολίτευση, στη σημασία των συναινέσεων και στην ανάγκη αποφυγής «ακυβερνησίας». Τόνισε πως «η κριτική δεν μπορεί να παίρνει τη μορφή του μηδενισμού» και υπογράμμισε ότι «ο τόπος δεν ευνοείται ούτε από συνεργασίες με δυνάμεις που απέτυχαν, ούτε από την εφιαλτική προοπτική της ακυβερνησίας».

Παρά ταύτα, η ίδια η εικόνα ενός στελέχους της Νέας Δημοκρατίας να απευθύνεται σε συνέδριο του ΠΑΣΟΚ φάνηκε σε κάποιους τόσο «ασυνήθιστη», που οδήγησε σε παρερμηνείες. Αυτό αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: το έλλειμμα πολιτικής παιδείας και κατανόησης των θεσμικών διαδικασιών, αλλά και την επιρροή της ψηφιακής εποχής στην αντίληψη της πραγματικότητας.

Σε μια περίοδο όπου η πληροφορία διακινείται με ταχύτητα και συχνά χωρίς φίλτρο, η διάκριση μεταξύ πραγματικού και κατασκευασμένου γίνεται όλο και πιο δύσκολη για τον μέσο πολίτη. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό συμπέρασμα από την υπόθεση αυτή: ότι δεν είναι η τεχνητή νοημοσύνη που παραπλανά, αλλά η έλλειψη γνώσης που αφήνει χώρο στην παρανόηση.

Το περιστατικό με τον Κώστα Σκρέκα λειτουργεί, τελικά, ως μια μικρή αλλά χαρακτηριστική υπενθύμιση πως η πολιτική δεν είναι εικόνα, αλλά διαδικασία. Και για να την κατανοήσει κανείς, απαιτείται κάτι περισσότερο από ένα βίντεο: απαιτείται γνώση, κρίση και ενημέρωση.

Ads