Πήγαν για ένα μεροκάματο και δεν γύρισαν ποτέ

Δεν πήγαιναν σε γιορτή.
Δεν πήγαιναν εκδρομή.
Πήγαιναν για δουλειά.

Γυναίκες της καθημερινότητας, της ανάγκης και της αξιοπρέπειας, ξεκίνησαν το πρωί για ένα μεροκάματο στη Βιολάντα, για να στηρίξουν τα σπίτια τους, τα παιδιά τους, την ίδια τη ζωή τους. Και δεν γύρισαν ποτέ.

Ο θάνατός τους δεν είναι απλώς ένα ακόμη τραγικό γεγονός. Είναι μια πληγή ανοιχτή για την κοινωνία. Γιατί αυτές οι γυναίκες δεν χάθηκαν από «μοίρα». Χάθηκαν πηγαίνοντας στη δουλειά, κάνοντας το πιο αυτονόητο δικαίωμα: να εργάζονται για να ζουν.

Πίσω τους μένουν οικογένειες, παιδιά, άνθρωποι που περίμεναν ένα «γύρισα», ένα πιάτο στο τραπέζι, μια αγκαλιά το βράδυ. Μένει όμως και ένα μεγάλο ερώτημα: πόσο ασφαλής είναι τελικά η εργασία για όσους δεν έχουν την πολυτέλεια της επιλογής;

Οι γυναίκες αυτές έγιναν σύμβολα μιας σκληρής πραγματικότητας. Της επισφαλούς εργασίας, της ανάγκης που δεν αφήνει περιθώρια, της σιωπηλής καθημερινής θυσίας που συχνά περνά απαρατήρητη — μέχρι να συμβεί το αδιανόητο.

Η μνήμη τους δεν πρέπει να χαθεί σε λίγες γραμμές ειδήσεων. Αξίζουν δικαίωση, σεβασμό και ουσιαστικό προβληματισμό. Για να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να γράψουμε ότι άνθρωποι πήγαν για ένα μεροκάματο και πλήρωσαν με τη ζωή τους

Ads