Όταν το “κυνήγι του θησαυρού” μάγευε τη Θεσσαλία – Λίρες, ραβδοσκόποι και μυστικά σκαψίματα στα βουνά

Στη Θεσσαλία των θρύλων και των ανείπωτων ιστοριών, το “κυνήγι του θησαυρού” δεν ήταν μόνο υπόθεση φαντασίας ή ταινιών του Χόλιγουντ. Ήταν – και για κάποιους παραμένει – μια παράξενη εμμονή, ένα χόμπι, μια αγωνιώδης ελπίδα για εύρεση πλούτου. Λίρες θαμμένες σε πηγάδια, χάρτες που αλλάζουν χέρια, ραβδοσκόποι με “θεϊκή” ευαισθησία, και μηχανήματα ανίχνευσης μετάλλων που υπόσχονταν θησαυρούς. Όλα αυτά διαμόρφωσαν μια ιδιαίτερη κουλτούρα, που στην καρδιά της έκρυβε περισσότερο την προσμονή παρά το κέρδος.

Οι κυνηγοί θησαυρών: Άνθρωποι της διπλανής πόρτας

Δεν είναι φανταστικοί ήρωες. Ζουν ανάμεσά μας, σε πόλεις και χωριά της Θεσσαλίας. Άλλοι είναι παθιασμένοι, άλλοι ευκαιριακοί. Άλλοι ψάχνουν “για το καλό” κι άλλοι από ανάγκη. Κοινός τους παρονομαστής; Η ελπίδα. Όχι για εύκολο πλουτισμό, αλλά για τύχη – εκείνη την απροσδιόριστη ευνοϊκή δύναμη που οδηγεί στην αποκάλυψη του “κρυμμένου”.

Το προφίλ του σύγχρονου θησαυροκυνηγού

Θησαυροκυνηγός δεν είναι αρχαιοκάπηλος. Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται αποκλειστικά για λίρες και χρυσά αντικείμενα, που μπορούν να “ρευστοποιηθούν” χωρίς νομικά ή ηθικά διλήμματα. Δεν αναζητούν μαρμάρινα αγάλματα ή βυζαντινά σκεύη – αυτά είναι βαρίδια, όχι λύτρωση.

Η Θεσσαλία: Γη ευκαιριών ή παγίδων;

Η γεωγραφία της περιοχής ευνοεί το φαινόμενο. Βουνά, χαράδρες, εγκαταλελειμμένες μονές και θρύλοι για ληστές και πλούσιους που έκρυβαν λίρες για “να τις βρουν τα παιδιά τους”. Από τα Αγραφα ως τα Τέμπη, δεκάδες σημεία φέρουν “ιστορία” θαμμένη στο χώμα. Πολλοί την ακούνε. Λίγοι τολμούν να ψάξουν.

Πώς οργανώνεται ένα “χτύπημα”

Η πληροφορία είναι το πρώτο βήμα. Συχνά μεταδίδεται από στόμα σε στόμα. Άλλες φορές συνοδεύεται από πρόχειρο σχεδιάγραμμα ή μυστικό χάρτη. Ακολουθεί εντοπισμός του σημείου, με παραδοσιακές ή σύγχρονες μεθόδους:

Με ραβδοσκοπία, μια τεχνική με ρίζες στην αρχαιότητα, που βασίζεται στη χρήση ράβδου (συνήθως σε σχήμα “γ”) ή εκκρεμούς για την ανίχνευση μετάλλων ή νερού.
Με ανιχνευτές μετάλλων, σύγχρονες ηλεκτρονικές συσκευές που πωλούνται νόμιμα στην αγορά, αλλά έχουν περιορισμούς (π.χ. αντιδρούν σε καρφιά και σκουριασμένα μέταλλα).

Οι πιο αφοσιωμένοι επιλέγουν συνδυασμό τεχνολογίας και παράδοσης. Στη συνέχεια οργανώνεται η επιχείρηση: μεταφορά εξοπλισμού, σκάψιμο (συνήθως νύχτα), τσιλιαδόροι, σιωπή και επιφυλακή.

Ένα αληθινό περιστατικό

Σε δασώδη περιοχή στα όρια Λάρισας – Πιερίας, δημοσιογράφος συμμετείχε σε επιχείρηση αναζήτησης θησαυρού. Το σημείο είχε “χτυπηθεί” από ραβδοσκόπο και υπήρχε η πεποίθηση ότι στα 1,70μ υπήρχε λίρες. Σκάψιμο, προσοχή, αγωνία – αλλά τίποτα. Ο ίδιος θησαυροκυνηγός επέστρεψε άλλη φορά με σκαπτικό μηχάνημα. Το ίδιο αποτέλεσμα. Τίποτα. Παρόλα αυτά, η πεποίθηση παρέμεινε: «Κάποιος ήρθε πριν από μας και τις πήρε».

Οι λίρες δεν σταματούν να γοητεύουν

Αν και σπάνια εντοπίζονται, οι λίρες συνεχίζουν να μαγνητίζουν. Είναι πιο “ασφαλές” από το δολάριο, πιο σταθερό από τις επενδύσεις. Και ίσως – ποιος ξέρει; – να σε περιμένουν κάπου κάτω από τη γη. Ακόμα κι αν η αληθινή τους αξία είναι αλλού: στη λαχτάρα, στον θρύλο, στην ελπίδα.

Το “κυνήγι του θησαυρού” δεν είναι μόνο μια περιπέτεια. Είναι ψυχολογία, ανάγκη, κοινωνικό φαινόμενο. Κι αν στις μέρες μας έχει περιοριστεί, η φλόγα του δεν έχει σβήσει. Όσο θα υπάρχουν ιστορίες, βουνά και σκιές του παρελθόντος, πάντα κάποιος θα σκάβει τη γη με μια ελπίδα στην καρδιά και μια ράβδο στο χέρι.

Πηγή: Περιοδικό “Στιγμές”, Ιούλιος 1987 – Παύλος Λάλος / onlarissa.gr
Επιμέλεια – Παρουσίαση: Θοδωρής Λακιάρας, KriniLive.gr

Ads