Ρετρό καλοκαίρι 1957 στο Γριζάνο – Μνήμες από μια εποχή που το νερό είχε ψυχή και οι άνθρωποι απλότητα

Ήταν μια εποχή αλλιώτικη… Όχι τόσο μακριά χρονικά, μα χαμένη για πάντα στον τρόπο που ζούσαμε. Καλοκαίρι του 1957 στο Γριζάνο. Εκεί, στη σκιά της παλιάς βρύσης, που ανάσαινε νερό και δροσιά, οι άνθρωποι μιλούσαν με τα μάτια, χαμογελούσαν με την ψυχή, και ζούσαν απλά, όμορφα, αληθινά. Οι μέρες κυλούσαν σαν το γάργαρο νερό, με καθαρότητα και νόημα. Οι μνήμες μένουν πίσω, σαν καρτ-ποστάλ από μια εποχή που πέρασε, μα δε χάθηκε στ’ αλήθεια. Όσο την κρατάμε μέσα μας…

Δύο κορίτσια, η μικρή Βάσω και η μεγαλύτερη αδερφή της, Αλέκα Δαμάσκου, στέκονται μπροστά στη βρύση «Λούκι», στη ρίζα του υψώματος όπου δεσπόζει ο Άγιος Γεώργιος στο Γριζάνο. Με τα καθαρά φορεματάκια τους και βλέμμα γεμάτο αθωότητα, ποζάρουν ασυναίσθητα στη φωτογραφία που, όσο απλή κι αν μοιάζει τότε, θα μετατραπεί δεκαετίες αργότερα σε πολύτιμο φυλαχτό μνήμης.

Το νερό της βρύσης ερχόταν από το βουνό Κάστρο και κυλούσε πάνω στον λαξευμένο βράχο, μέσα από σωλήνες και στέρνες που ήξεραν να ξεδιψούν ανθρώπους και ζώα — αλλά και να κουβαλούν ιστορίες από τα βάθη των αιώνων. Λένε πως σε μαρμάρινη λάρνακα εκεί κοντά είχε ταφεί κάποτε αξιωματούχος της φρουράς του βυζαντινού κάστρου.

Μέχρι και τη δεκαετία του ’80, οι κάτοικοι έσκυβαν να πιουν απ’ το ίδιο εκείνο νερό — το δροσερό, το αγνό, το νερό που ένωνε γενιές. Σήμερα, η βρύση δεν υπάρχει πια. Χάθηκε κάτω από τα χώματα όταν διαμορφώθηκε ο προαύλιος χώρος της εκκλησίας.

Μα οι στιγμές, όπως αυτή εδώ, μένουν. Για να θυμίζουν ότι κάποτε το νερό είχε ψυχή, οι άνθρωποι λιγότερες ανάγκες αλλά περισσότερη καρδιά, και τα καλοκαίρια μύριζαν χώμα, πέτρα και παιδικό γέλιο.

Θερμές ευχαριστίες στον αγαπητό φίλο και καθηγητή κ. Παναγιώτη Δαμάσκο για την παραχώρηση αυτής της σπάνιας φωτογραφίας – ενός αληθινού θησαυρού της μνήμης.

Ads