Κοινωνικά επιδόματα και τεχνοκράτες

Γράφει ο Δήμος Μανιώτης, δημοτικός σύμβουλος Φαρκαδόνας

Η κυβέρνηση άλλαξε και όπως κάθε κυβέρνηση στην αρχή της θητείας της βρίσκει μόνο λάθη της προηγούμενης αλλά ακόμη και αν αποφασίζει να υιοθετήσει κάποιο από τα ήδη ψηφισθέντα νομοσχέδια της το κάνει με διακριτικό τρόπο.
Σ’ ένα κράτος κοινωνικού δικαίου βαρύτητα πρέπει να δοθεί στην ισορροπία-δίκαιο μεταξύ των πολιτών αλλά και η ομαλή επικοινωνία και η αποφυγή χάσματος μεταξύ των «τάξεων» που πάντα υπήρχαν στο παρελθόν, αλλά και θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο μέλλον.
Ένας υποψήφιος πολιτικός ή ακόμα καλύτερα ένας νεοεκλεγείς, για να πιάσει τον παλμό της κοινωνίας αλλά και το πόσο η πολιτικές των τελευταίων 10 ετών έχουν αφομοιωθεί από αυτήν, δεν μένει παρά να κάνει μια απλή βόλτα και να καθίσει στην ουρά ενός ΑΤΜ, παρατηρώντας όλους τους συμπολίτες του, που εκταμιεύουν κατευθείαν 
το μισθό τους ή ελέγχουν αν μπήκε το κοινωνικό επίδομα.
Καταρχάς είναι αδιανόητο να υπάρχει ουρά στα ΑΤΜ κάτι που δείχνει ότι η αγορά είναι «στεγνή» από ρευστό και οι απλοί πολίτες βγάζουν λεφτά για να την τροφοδοτήσουν. 
Το πόσο η υιοθεσία και εφαρμογή οικονομικών μοντέλων βορειοευρωπαϊκών χώρων έχει  πετύχει φαίνεται από το πόσο γρήγορα «στεγνώνει η αγορά».

Οι καθόλου ευέλικτοι οικονομικοί τύποι τεχνοκρατών πολιτικών έχουν αποτύχει οικτρά και προκειμένου να αποφύγουν την οποιαδήποτε μορφή «εξέγερσης» τροφοδοτούν την κοινωνία με επιδόματα, στερώντας το κίνητρο αλλά και την ελπίδα από τους ανθρώπους για ένα καλύτερο μέλλον, το δικό τους μέλλον.
Μήπως εσκεμμένα πρώτα εγκαταλείπει η ελπίδα τη χώρα μας και μετά οι πολίτες;
Πρώτα οι τεχνοκράτες πολιτικοί πρέπει να γυρίσουν την ελπίδα στη χώρα μας και μετά πολύ εύκολα θα ακολουθήσει και ένας αριθμός οικονομικών μεταναστών.
Ή μήπως τελικά δεν χρειαζόμαστε τεχνοκράτες;

Ads