34 χρόνια ξεχασμένοι: Τα σπίτια των ομογενών της Φαρκαδόνας ρημάζουν και οι άνθρωποι περιμένουν ακόμη

Από την υπόσχεση για έξι μήνες σε κοντέινερ, στην αναμονή μιας ολόκληρης ζωής. Ο Κώστας Αβραμίδης όπως και πολλοί ομογενείς, ζητά να παραλάβει το σπίτι του ακόμη και όπως είναι, αλλά δεν βρίσκει ανταπόκριση.

Το 1992, οικογένειες ομογενών από την πρώην Σοβιετική Ένωση έφτασαν στη Φαρκαδόνα, αφήνοντας πίσω τους την παλιά τους ζωή και πιστεύοντας στην υπόσχεση ότι η Ελλάδα θα τις βοηθούσε να κάνουν μια νέα αρχή. Τα κοντέινερ που είχαν μεταφερθεί από την Καλαμάτα, μετά τον καταστροφικό σεισμό, προορίζονταν για προσωρινή στέγαση. Η προσωρινότητα, όμως, έγινε καθημερινότητα και για πολλούς κράτησε δεκαετίες.

Φέτος συμπληρώνονται 34 χρόνια. Τριάντα τέσσερα χρόνια υποσχέσεων, αλλαγών σχεδίων και καθυστερήσεων. Τριάντα τέσσερα χρόνια κατά τα οποία άνθρωποι μεγάλωσαν, έκαναν οικογένειες, έφυγαν από τη Φαρκαδόνα ή συνεχίζουν να περιμένουν να αποκτήσουν το σπίτι που τους υποσχέθηκαν.

Στη Φαρκαδόνα συναντήσαμε τον Κώστα Αβραμίδη, πρώην πρόεδρο του Συλλόγου Παλιννοστούντων Ομογενών. Μας μίλησε για τον ερχομό του μαζί με άλλους ομογενείς, για τις προσδοκίες εκείνων των πρώτων χρόνων και για την απογοήτευση που άφησε πίσω της η στάση της πολιτείας. Για όσα μας ανέφερε υπάρχουν βιντεοσκοπημένες μαρτυρίες.

Τα σπίτια του οικισμού κατασκευάστηκαν, αλλά η ολοκλήρωσή τους δεν σήμαινε και την παράδοσή τους. Όταν το 2014 παραδόθηκαν στον Δήμο, έλειπαν βασικές υποδομές, μεταξύ αυτών η αποχέτευση και η ηλεκτροδότηση. Το 2018 εξασφαλίστηκε χρηματοδότηση ύψους 478.500 ευρώ για έργα ηλεκτροδότησης και αποχέτευσης. Το 2019 προχώρησε η δημοπράτηση του έργου αποχέτευσης, προϋπολογισμού 315.000 ευρώ. Παρά τα βήματα αυτά, η εκκρεμότητα δεν έκλεισε για τους δικαιούχους.

Στο μεταξύ, οι κατοικίες έμειναν κλειστές και εκτεθειμένες. Με τα χρόνια υπέστησαν φθορές και ζημιές, ενώ έχουν καταγραφεί σπασμένα τζάμια, κατεστραμμένος εξοπλισμός και λεηλασίες. Έτσι, άνθρωποι που περίμεναν να μπουν στα σπίτια τους βρέθηκαν μπροστά σε νέα εμπόδια: σπίτια που χρειάζονται εργασίες και μια διαδικασία παραχώρησης που εξακολουθεί να μην προχωρά.

Και σαν να μην έφταναν οι καθυστερήσεις, η υπόθεση των δικαιούχων γνώρισε και αλλαγές στη λίστα. Σύμφωνα με όσα έχουν καταγγελθεί, απόφαση αλλαγής της λίστας προσβλήθηκε στην Επιτροπή του άρθρου 152 και ακυρώθηκε, με αποτέλεσμα να επανέλθει η προηγούμενη λίστα. Σήμερα γίνεται λόγος για 82 δικαιούχους, ενώ στον αρχικό σχεδιασμό αναφέρονταν 93 οικογένειες. Πίσω από τους αριθμούς, όμως, βρίσκονται άνθρωποι και οικογένειες που ζητούν να μάθουν τι θα γίνει με τη ζωή τους.

Ο Κώστας Αβραμίδης δεν ζητά να του παραδοθεί ένα σπίτι έτοιμο και ανακαινισμένο. Ζητά να παραλάβει αυτό που του αναλογεί ακόμη και στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, και δηλώνει διατεθειμένος να το επισκευάσει ο ίδιος. Εργάζεται στη Γερμανία, αλλά θέλει να έχει σπίτι στη Φαρκαδόνα, να επιστρέφει στον τόπο που αγάπησε και να μένει εδώ όταν έρχεται. Έχει υποβάλει αιτήσεις, όμως, όπως μας είπε, δεν έχει λάβει ανταπόκριση.

Αυτή είναι ίσως η πιο αποκαλυπτική πλευρά της υπόθεσης. Ένας άνθρωπος λέει: «Δώστε μου το σπίτι, όπως είναι, και θα το φτιάξω». Κι όμως, ακόμη και σε αυτή την ξεκάθαρη δήλωση πρόθεσης δεν φαίνεται να υπάρχει απάντηση. Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν ακόμη για να μάθει ένας δικαιούχος αν και πότε θα μπορέσει να μπει στο σπίτι του;

Την ίδια ώρα, ακούμε για το δημογραφικό, για την ερήμωση της υπαίθρου, για σχολεία που χάνουν μαθητές και για χωριά που αδειάζουν. Κι όμως, άνθρωποι που θέλουν να μείνουν ή να επιστρέψουν στη Φαρκαδόνα εξακολουθούν να περιμένουν, ενώ κατοικίες που χτίστηκαν για να στεγάσουν οικογένειες φθείρονται αχρησιμοποίητες. Δεν είναι αντιφατικό; Δεν είναι αποτυχία όταν, από τη μια πλευρά, αναζητούμε τρόπους να κρατήσουμε κόσμο στην περιοχή και, από την άλλη, αφήνουμε άλυτη επί δεκαετίες μια υπόθεση που θα μπορούσε να δώσει σε ανθρώπους σπίτι και λόγο να επιστρέψουν;

Οι ομογενείς δεν ζητούν χάρη. Ζητούν να εφαρμοστούν όσα τους υποσχέθηκαν και να λάβουν επιτέλους μια καθαρή απάντηση. Η πολιτεία και οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να πουν ποιοι είναι οι δικαιούχοι, σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα σπίτια και ποιο είναι το συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την παραχώρησή τους.

Γιατί 34 χρόνια αναμονής δεν είναι απλώς μια καθυστέρηση. Είναι μια ολόκληρη ζωή. Και οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορεί να συνεχίσουν να είναι ξεχασμένοι πίσω από κλειστές πόρτες και άδειες υποσχέσεις.

Ads