Τι τρώμε την 28η Οκτωβρίου – Η παρεξήγηση με τον μπακαλιάρο που τελικά έγινε παράδοση
Μπακαλιάρος σκορδαλιά και την 28η Οκτωβρίου: Η εξήγηση για το καθιερωμένο μενού μετά την παρέλαση.
Κάθε χρόνο, όσο πλησιάζει η 28η Οκτωβρίου, οι συζητήσεις για το εορταστικό τραπέζι αρχίζουν να επιστρέφουν. Σε πολλά σπίτια, η παρουσία του μπακαλιάρου στο τραπέζι της εθνικής επετείου θεωρείται σχεδόν αυτονόητη. Η εικόνα ενός πιάτου με τηγανητό ψάρι, χρυσαφένια κρούστα και πλούσια σκορδαλιά μοιάζει να συνοδεύει διαχρονικά τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη συνήθεια κρύβεται μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.
Η συνήθεια του μπακαλιάρου σκορδαλιά που το έκανε….έθιμο
Ο μπακαλιάρος συνηθίζεται να καταναλώνεται ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου χωρίς προφανή λόγο καθώς δεν τίθεται ζήτημα θρησκευτικής υποχρέωσης για αποχή από το κρέας και κατανάλωσης ψαριού. Ενώ αντιθέτως σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση επιβάλλεται η κατανάλωση μπακαλιάρου την 25η Μαρτίου ανήμερα Ευαγγελισμού λόγω Σαρακοστής. Άρα επί της ουσίας η συνήθεια της 25ης Μαρτίου υιοθετήθηκε και ανήμερα της Εθνικής Επετείου του «ΟΧΙ» με αποτέλεσμα ο μπακαλιάρος να γίνει τρόπο τινά το επίσημο μενού των εθνικών γιορτών. Με απλά λόγια ο μπακαλιάρος είναι ο διατροφικός πρωταγωνιστής της επετείου του «ΟΧΙ» χάρη στη δύναμη της συνήθεια και στην επιθυμία των οικογενειών να τιμάνε τις εθνικές επετείους με ένα ξεχωριστό κοινό γεύμα.
Πώς το ψάρι του βουνού έγινε ο βασιλιάς στο μενού της 28ης Οκτωβρίου
Η καθιέρωση του μπακαλιάρου ως αγαπημένου φαγητού των εθνικών γιορτών έχει βαθιές ιστορικές και πρακτικές ρίζες. Για πολλές δεκαετίες, η πρόσβαση σε φρέσκο ψάρι δεν ήταν εξίσου εύκολη σε όλες τις περιοχές της χώρας. Οι κάτοικοι των ορεινών χωριών και των περιοχών που βρίσκονταν μακριά από τη θάλασσα χρειάζονταν τρόφιμα που μπορούσαν να μεταφερθούν και να διατηρηθούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ο παστός μπακαλιάρος αποτέλεσε μια ιδιαίτερα πρακτική λύση. Η συντήρησή του με αλάτι επέτρεπε τη διάθεσή του σε περιοχές όπου τα φρέσκα ψάρια ήταν δυσεύρετα ή ακριβά. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούσε να φτάσει ακόμη και σε απομακρυσμένους οικισμούς, αποκτώντας σημαντική θέση στη διατροφή των κατοίκων της ενδοχώρας.
Ads
